III SA/Wr 263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego za bezzasadne oddala skargę. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektorat w Ś.- jako wierzyciel, w dniu [...] r. wystawił tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] obejmujące zaległości zobowiązanej (dalej także skarżąca) z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne na wyszczególnione miesiące lat 2001-2003 oraz skierował je do egzekucji. W dniu [...] r. ZUS jako organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanej. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zajęciami zobowiązana otrzymała. Skarżąca w piśmie z dnia [...] r. wskazała, że otrzymała w dniu [...] r. przesyłkę wraz z tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...], podniosła, że należności nimi objęte przedawniły się po okresie 5 lat na mocy ustawy z 13 października 1998 r. Do uregulowania pozostała należność objęta tytułem wykonawczym nr [...]. Poinformowała w nim także, że upomnienie odnośnie powyższych należności doręczono [...] r. Podniosła w piśmie, że "wszystkie tytuły wykonawcze mają błędy formalne". Pismem z dnia [...] r., Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektorat w Ś., traktując pismo jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wezwał skarżącą do sprecyzowania, jakie błędy formalne zawierają tytuły wykonawcze, pod rygorem uznania tego zarzutu za bezzasadny. Skarżąca odebrała powyższe pismo, ale nie udzieliła sprecyzowania na powyższe wezwanie, ani w zakreślonym 7 dniowym terminie, ani później. W tym stanie, postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]), na podstawie art. 33 pkt 1 i pkt 10 oraz art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. Nr 229 poz.1954 ze zm. - zwanej dalej u.p.e.a.), Dyrektor Oddziału Zakładu. Ubezpieczeń Społecznych w W., Inspektorat w Ś., jako wierzyciel i organ egzekucyjny, uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowieniu organ egzekucyjny wykazał, że tytuły wykonawcze zawierają wszystkie niezbędne elementy przewidziane w art. 27 u.p.e.a., a także stwierdził, że wymagalne zaległości podlegają egzekucji i nie uległy przedawnieniu przed dniem 1 stycznia 2003 r. Stosownie do obowiązującego art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 4), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074), przedawniają się dopiero po upływie 10 lat. Skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej we W. zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] r. W jego uzasadnieniu podniosła zarzut przedawnienia. Wskazała, że powyższe postanowienie stoi w "zasadniczej sprzeczności z orzeczeniem Sądu Najwyższego Sygn. akt. I UZP 4/08". Skarżąca podniosła w tym kontekście, że "zażalenie to, jak również to wcześniejsze pismo z dnia [...] r. nie jest i nie było zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a tylko podnosi sprawę przedawnienia według ustawy z dnia 13 października 1998 roku". Rozpoznając to zażalenie, postanowieniem z dnia [...] r. (znak [...]), Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., Inspektorat w Ś. z dnia [...] r. w całości, w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego za niezasadne. W jego uzasadnieniu organ na wstępie wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie skarżącą pozostawała w błędzie twierdząc w zażaleniu, że nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...]. Właściwym trybem postępowania było - choć skarżąca twierdzi inaczej - postępowanie w sprawie zarzutów. Dalej wskazano w uzasadnieniu, że skarżąca podniosła zarzuty przewidziane w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mianowicie: przedawnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.), które zdaniem organu zasadnie uznane zostały za bezzasadne. Bowiem tytuły wykonawcze zawierają wymagane prawem elementy, przewidziane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast odnośnie zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku, Dyrektor Izby Skarbowe we W. wskazał, że na dzień powstania poszczególnych obowiązków objętych tytułami wykonawczymi, obowiązywał różny stan prawny. Konieczne było więc odrębne ustosunkowanie się do należności powstałych przed 2003 r. i po dniu 1 stycznia 2003 r. I tak: Odnośnie przedawnienia zaległości objętych tytułami wykonawczymi o numerach [...] do [...], które stały się wymagalne przed 2003 r., organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 4 i ust. 5 obowiązującej w chwili powstawania zaległości ustawy z drnia13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998r. Nr 137, poz. 887 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.), należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia - po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Niemniej ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych została znowelizowana z dniem 1 stycznia 2003 r. w ten sposób, że zgodnie z art. 24 ust. 4 oraz ust. 5b tej ustawy, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, a bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Aktualnie przepis art. 24 ust 5b powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwsze czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Dalej organ wskazał, że w uchwale z dnia 2 lipca 2008 r.(sygn. akt II UZP 5/08) Sąd Najwyższy stwierdził, że dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie innych ustaw) ma zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. W tym kontekście, dalej w uzasadnieniu organ wskazał, że należności objęte tytułami wykonawczymi od nr [...] do [...]stały się wymagalne w następujących dniach: należność za wrzesień 2001 r. ([...]) -[...]r.; -należność za grudzień 2001 r. ([...]) - [...] r.; -należność za styczeń 2002 r. ([...]) -[...] r.; -należność za marzec 2002 r. ([...]) -[...] r.; -należność za lipiec 2002 r. ([...]) -[...] r. Z powyższego wynika, zdaniem organu, że składki powyższe nie uległy przedawnieniu przed dniem 1 stycznia 2003 r., zatem zastosowanie do tych należności znajduje przepis art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Należności te ulegają więc przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, przy czym bieg terminu przedawnienia został zawieszony w styczniu 2011 r. w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Dotychczas postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone, zatem wciąż zawieszony jest bieg terminu przedawnienia. Odnośnie należność za lipiec 2003 r., objętej tytułem wykonawczym nr [...], organ podniósł, że stała się ona wymagalna w dniu [...] r., dlatego też zastosowanie do niej ma wprost przepis art. 24 ust. 4 oraz art. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przewidujący dziesięcioletni termin przedawnienia składki. Również co do tej należności doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem w styczniu 2011 r. postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na powyższe postanowienie skarżąca podniosła te same okoliczności, co w zażaleniu z dnia [...] r., choć w końcowej części skargi wskazała, że podtrzymuje zarzut przedawnienia tylko w odniesieniu do tytułów wykonawczych nr [...] i [...], przyznając, że należności objęte tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...] są wymagalne. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła także, że nie odnosi się do argumentacji przedawnienia opartej na orzeczeniu Sądu Najwyższego, sygn. akt I UZP 4/08. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż do dnia [...] r. do cały system ubezpieczeń społecznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podlegał ustawie z dnia 13 października 1998 r. i okres przedawnienia wynosił 5 lat, a do dnia 23 stycznia 2007 r. nie ustanowiono przepisów przejściowych. Powołując się na tekst jednolity ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 24 stycznia 2007 r., wskazała, że "dzień [...] r. jest ostatnim dniem, terminem wymagalnym, który podlega starej ustawie z dnia 13 października 1998 r. 5-cio letniej ustawy pod jednym warunkiem, że w okresie do [...] r. ZUS nie wszczynał postępowania odnośnie zaległych składek". Tym samym zobowiązania przedawniły się w dacie obowiązującego prawa. Reasumując, skarżąca uznała, iż organ egzekucyjny jak i Dyrektor Izby Skarbowej we W. dokonali niewłaściwej wykładni przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymuje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie przedawnienie egzekwowanego obowiązku i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a przez tytuły wykonawcze. Odnosząc się do wskazanej przez skarżącą uchwały z dnia 8 lipca 2008 r., (sygn. akt I UZP 4/08), organ drugiej instancji podniósł, że strona błędnie odczytała jej istotę. W uchwale tej Sąd Najwyższy stwierdził, że "do składek na ubezpieczenie społeczne a należnych i nieprzedawnionych przed dniem 31 grudnia 2002 r. należy stosować przepis art. 24 ust 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 4) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074)." Oznacza to, zdaniem organu, że Sąd Najwyższy w uchwale tej w pełni zaakceptował wydłużenie okresu przedawnienia należności z tytułu składek z 5 do 10 lat, wskazując wyraźnie, że dotyczy to składek nieprzedawnionych przed dniem 31 grudnia 2002 r., a takie właśnie składki są przedmiotem niniejszego postępowania. Powoływana przez skarżącą uchwała Sądu w całości więc potwierdza prezentowane w niniejszej sprawie stanowisko organów obu instancji. Dalej w uzasadnieniu podniesiono, że nietrafne jest stanowisko skarżącej, że skoro dnia [...]r. ustalono jednolity tekst ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to do 23 stycznia 2007 r. cały system ubezpieczeń społecznych podlegał ustawie z dnia 13 października 1998 r. i okres przedawnienia wynosił 5 lat. W zakończeniu Dyrektor Izby Skarbowej we W. podniósł, iż podzielił stanowisko organu egzekucyjnego będącego jednocześnie wierzycielem w sprawie. Podkreślił, że postanowienie organu egzekucyjnego - zawierając w sobie jednocześnie stanowisko wierzyciela, zgodnie z przepisem art. 34 § u.p.e.a. było dla niego wiążące. W piśmie procesowy, skarżącą podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko podniosła, że brak jest podstaw do dochodzić od niej jakichkolwiek zaległości wobec ZUS za okres od stycznia 1983 r. do 7 lipca 2011 r. W piśmie procesowy z dnia [...] r. organ drugiej instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest niezasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania egzekucyjnego odnośnie przedmiotowych należności. Dostarczono jej upomnienie a także tytuły wykonawcze, które zawierały pouczenie o możliwości wniesienia zarzutów do prowadzonej egzekucji. W piśmie z dnia [...] r., złożonym w terminie ustawowym do zgłoszenia zarzutów, odnosząc się do dostarczonych tytułów wykonawczych, skarżąca podniosła, że należności nimi objęte przedawniły się po okresie 5 lat na mocy ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 4), podniosła, że tytuły wykonawcze mają błędy formalne, a więc wskazała przesłanki objęte zarzutami w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej także ustawa egzekucyjna). W tym stanie organy uprawnione były do uznania, że mamy do czynienia z zarzutami w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 33 ustawy egzekucyjnej – obowiązującym w dacie orzekania - zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Może to uczynić w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 powyższej ustawy). Natomiast zgodnie z art. 34 § 1 i 2 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9,10 ustawy egzekucyjnej odnośnie obowiązków pieniężnych – jak w rozpatrywanej sprawie - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenia. Natomiast w myśl § 4 tego artykułu, organ egzekucyjny po otrzymaniu postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Stosownie natomiast do art. 34 § 5 ustawy egzekucyjnej, na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Treść wymienionego przepisu, z uwagi na użycie przez ustawodawcę sformułowania "na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów", wyraźnie wskazuje, że zarówno postanowienie wydane na podstawie art. 34 § 2 i 4 ustawy egzekucyjnej, jak i przysługujący na te postanowienia środek zaskarżenia w postaci zażalenia odnosić się mogą wyłącznie do zarzutów wniesionych w terminie. W sprawie, wskazanych powyżej dwóch zarzutów: przedawnienia obowiązku i niespełnienia wymogów ustawowych przez tytuły wykonawcze, inne zgłoszone później nie podlegają rozpoznaniu w ramach tego postępowania. Zasadne jest więc stanowisko, że zobowiązana nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie wierzyciela i organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia tego organu nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązaną w zażaleniu od postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów, a także ewentualnie zgłoszonych dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zarzuty są instytucją sformalizowaną. Z tych też względów, skoro zobowiązana (skarżąca) nie podniosła w wniesionych w ustawowym terminie zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej kwestii związanej z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, zapłaceniem żądanych należności, nie mógł się do tej kwestii odnieść wierzyciel, organ egzekucyjny. Zgłoszenie powyższych, dodatkowych zarzutów dopiero w późniejszym stadium postępowania, nie uprawniało także organu II instancji do orzekania w tym zakresie. Podobnie nie może być skutecznie podniesienie dopiero w skardze zrzutu, czy w piśmie procesowym, nie uwzględnienia faktu wykonania egzekwowanego obowiązku, braku zaległości. Zarzut ten nie został zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podniesienie tego zarzutu dopiero w skardze było spóźnione, nie można wierzycielowi - organowi egzekucyjnemu zarzucać w tym zakresie naruszenia obowiązującego prawa, skoro we wniesionym w toku postępowania egzekucyjnego środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności. Odnośnie podniesionego przez skarżącą zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 24 ust. 4 i ust. 5 obowiązującej w chwili powstawania zaległości ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 137, poz. 887 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.), należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia - po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Powyższa ustawa została znowelizowana z dniem 1 stycznia 2003 r. (ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074), w ten sposób, że zgodnie z art. 24 ust. 4 oraz ust. 5b tej ustawy, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, a bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Nie trafny jest zarzut skargi, że powyższa zmiana nastąpiła z dniem ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – [...] r. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie innych ustaw) ma zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu (Uchwała SN z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II UZP 5/08 oraz z dnia 8 lipca 2008 r. I UZP 4/08). Wskazane przez skarżącą orzeczenie sądowe, potwierdza przedstawione powyżej stanowisko. Jak wynika z akt sprawy, na co trafnie organy wskazały, przedmiotowe należności objęte postępowaniem egzekucyjnym nie uległy przedawnieniu przed dniem 1 stycznia 2003 r., zatem zastosowanie do tych należności znajduje przepis art. 24 ust.4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002). Przedmiotowe należności ulegają więc przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, w sprawie: [...] r.; [...] r.; [...]r.; [...] r.; [...] r.; [...]r.. Wskazać należy ponadto, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony w styczniu 2011 r. w związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Aktualnie obowiązujący przepis art. 24 ust 5b powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwsze czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. O podjęciu postępowania skarżąca została powiadomiona, dotychczas postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone, zatem wciąż zawieszony jest bieg terminu przedawnienia. Nie można więc w sprawie mówić o przedawnieniu egzekwowanych należności składkowych. Skoro, objęte tytułem wykonawczym najwcześniejsze z nich, stały się wymagalne [...] r., a postępowanie zmierzające do ich wyegzekwowania zostało podjęte w styczniu 2011 r. Odnośnie zarzutu, niespełnienia wymagań określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej przez wystawione tytuły wykonawcze, Wskazać należy, że skarżąca poza gołosłownym stwierdzeniem ich wystąpienia, pomimo wezwania, nie sprecyzowała na czym polega naruszenie tych wymagań. Znajdujące się w aktach sprawy tytuły wykonawcze zawierają wszystkie niezbędne wymogi przewidziane w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.