III SA/Wr 268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. U Z A S A D N I N I E Decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] orzeczono o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych. Od decyzji strona złożyła odwołanie. Domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji albo umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzuca błąd we wszystkich ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydanej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa, art. 4 pkt 22, art. 7a ust 1 i 2 pkt 2 i 6, art. 11 a, 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1 i 7 oraz ust. 2 pkt 1 b, ust. 2 pkt 5, art. 20 ust. 1 a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp. 1.1a, lp. 1.4 i lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od opisanej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał ją w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [...] (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu, niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, posiadaniu wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej. W dniu [...] r. o godzinie 09:50 na przystanku autobusowym w W. przy ulicy S. przeprowadzono kontrolę drogową autobusu marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrola została przeprowadzona przy udziale inspektorów Wydziału Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. Kierowca okazał m.in. wypis z licencji [...] oraz wypis z zezwolenia nr [...] wydane dla przedsiębiorcy J. N. Natomiast według Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej od dnia [...] r. J. N. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: PHU B J. N. Jednak zmiany tej przedsiębiorca nie zgłosił do organu wydającego licencję. W toku kontroli ustalono również, że przedsiębiorca dokonał zgłoszenia do posiadanej licencji autobusu o nr rej. [...]. Ponadto przedstawił potwierdzenie sytuacji finansowej dla 5 pojazdów i powinien zwrócić jeden wypis z licencji, gdyż wydano mu 6 wypisów. Podczas kontroli ustalono również, że kierowca wykonywał regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej K. G. – B. – G. – W. z naruszeniem warunków okazanego zezwolenia. Podczas kontroli ustalono, ze kierowca wykonał kurs o godzinie 08:38 z C.B. do K.G., który nie figurował w okazanym przez kierowcę rozkładzie jazdy. Przebieg kontroli został udokumentowany protokołem kontroli nr [...]. Pismem z dnia [...] roku D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] r. Podtrzymała swoje zastrzeżenia do protokołu kontroli i wskazała, że z nieznanych jej przyczyn organ wydał o jeden wypis licencji za dużo i nie zażądał jego zwrotu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] r.( [...]) nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych. Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wskazał, że stosownie do treści art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 z późn. zm.). Zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W myśl art. 7a ust. 2 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej (CEIDG). Stosownie do treści art. 11 a ust. 1 i 2 ustawy, zabrania się przedsiębiorcy posiadania wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić ponadliczbowe wypisy do organu, który je wydał w terminie 7 dni od dnia, w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do treści art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych, wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Według art. 18b ust. 2 pkt 5 ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Stosownie zaś do art. 20a ust. 1 ustawy warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Stosownie do treści art. 22b ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Konsekwencją niezgłoszenia na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie jest kara pieniężna w wysokości 800 zł zgodnie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu nakładana jest kara pieniężna w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, stosownie do lp. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy. Natomiast posiadanie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 - za każdy kolejny ponadliczbowy wypis jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł zgodnie z lp. l.a załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa i argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do jej zmiany. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że według Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej od dnia [...] r. J. N. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: B J. N. Natomiast okazane podczas kontroli wypis z licencji 0051921 oraz wypis z zezwolenia nr [...] wydane zostały dla przedsiębiorcy J.N. Informację dotyczącą oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania jest obowiązany wskazać we wniosku o licencję, gdyż do tego zobowiązuje go art. 7a ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Dokonując zmiany nazwy przedsiębiorcy skarżący był obowiązany zgłosić tę zmianę organowi wydającemu licencję w ciągu 28 dni od dnia zaistnienia tego faktu, ponieważ taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowy. Skarżący tego obowiązku nie dopełnił. Termin do zgłoszenia tych danych upłynął w dniu 31 stycznia 2014 r. Uwzględniając powyższe organ I instancji słusznie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.4 złącznika nr 3 do tej ustawy. W toku postępowania dowodowego organ I instancji ustalił również, że skarżący posiada 6 wypisów z licencji nr [...]. Dwa wypisy uzyskał przy zgłoszeniu pojazdów do wniosku z dnia [...] r. i cztery wypisy wydano stronie po zgłoszeniu do wniosku z dnia [...] r. pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...],[...],[...] i [...]. Jednocześnie skarżący wycofał pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Jednak wypisu licencji nie zwrócił do organu wydającego licencję. Natomiast potwierdzenie sytuacji finansowej skarżący przedstawił w wysokości 29000 euro, to jest dla 5 pojazdów (dowód: pismo Starosty Powiatowego w W. z dnia [...] r. - w aktach sprawy). Zgodnie z art. 5 ust. 9 ustawy z dnia [...] r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorcę posiadającego m. in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W świetle tego przepisu licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydana w dniu [...] r. i ważna do dnia [...] r., którą posiada skarżący, ma charakter zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Tym samym mają do niej zastosowanie unormowania zawarte w powołanym art. 11 a ustawy o transporcie drogowym. Zaś przepis ten zabrania przedsiębiorcy posiadania wypisów w liczbie przekraczającej liczbę pojazdów zgłoszonych do wykonywania transportu drogowego. Ponadto nakłada na przedsiębiorcę obowiązek zwrotu ponadliczbowego wypisu do organu, który go wydał w terminie 7 dni od dnia, w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej. Skarżący udokumentował wymóg zdolności finansowej tylko na 5 pojazdów i od dnia [...] roku posiada 6 wypisów z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Tym samym powinien do dnia [...] roku bez wezwania dokonać zwrotu jednego wypisu. Jednak, jak wynika z pisma Starosty Powiatowego w W. z dnia [...] r., nie zwrócił wypisu. Konsekwencją posiadania wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 - za każdy kolejny ponadliczbowy wypis jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.1a złącznika nr 3 do tej ustawy. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bezspornie, iż strona w dniu kontroli wykonywała przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w udzielonym jej zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym Nr [...] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. Podczas kontroli kierowca okazał m. in. wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej K. G. – B. – G. – W. oraz rozkład jazdy stanowiący załącznik do tego zezwolenia. W toku czynności kontrolnych ustalono, że kierowca o godzinie 08:38 na ulicy K. w C. B. rozpoczął kurs, nieprzewidziany w okazanym rozkładzie jazdy. Na przystanku przy ulicy K. w C. B. kierowca zabrał 7 pasażerów, w B. - 1 osobę, w K. G. na ulicy K. - 2 osoby. Następnie kierowca zatrzymał się na ulicy S. w K. G., gdzie wysiadło 5 osób, a realizację kursu zakończył w K.G. na dworcu autobusowym o godzinie 08:54. Zgodnie z okazanym rozkładem jazdy zostały wykonane przewozy osób z tego przystanku o godzinie 08:25 i o godzinie 08:55 (dowody: protokół kontroli, zeznania świadków i kserokopia biletu - w aktach sprawy). Ponadto organ wskazuje, że przedsiębiorca starając się o zezwolenie na linię regularną zobowiązany jest zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, dołączyć m. in. proponowany rozkład jazdy danej linii, określający przystanek początkowy, końcowy i przystanki pośrednie, długość linii komunikacyjnej podanej w kilometrach i odległości między przystankami, dni, godziny, minuty odjazdu i przyjazdu środków transportu, a także dokładne wskazanie miejsca tego odjazdu i przyjazdu i kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy. Do rozkładu jazdy załącza się schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Przewoźnik otrzymując zezwolenie zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania zgłoszonego przez siebie i zatwierdzonego przez organ samorządu terytorialnego rozkładu jazdy. Kwestie związane z transportem publicznym mają istotne znaczenie z punktu widzenia społecznego, ponieważ transport ten służy zaspokojeniu potrzeb komunikacyjnych mieszkańców danej miejscowości, w tym związanych z koniecznością dotarcia do wyznaczonego miejsca. Dlatego przestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu i rozkładzie jazdy m. in. dotyczące godzin przyjazdu i odjazdu jest bardzo istotne z punktu widzenia osób korzystających z przewozów. O tym jak jest to ważne, wskazuje chociażby art. 24 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym naruszenie warunków zezwolenia jest jedną z obligatoryjnych przesłanek cofnięcia zezwolenia. Zaś odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu jest możliwe tylko w przypadkach wskazanych w art. 20a ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa wart. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonymi w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W tej sprawie żadnych z tych okoliczności ani o podobnym charakterze nie wystąpiła. Również orzecznictwo sądów w kwestii odpowiedzialności przedsiębiorców za naruszenia warunków zezwolenia jest ugruntowane i nie pozostawia wątpliwości kiedy przedsiębiorca jest z tej odpowiedzialności zwolniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu do wyroku w sprawie sygn. akt. II SA/Bd 384/11 wskazuje okoliczności zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie warunków zezwolenia: tylko gdy zajdą okoliczności wymienione wart. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (to jest niezależnie od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty budowlane, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 67/08) także wskazuje: "Zwolniony będzie przedsiębiorca z odpowiedzialności, jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia." Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do uznania, aby nie miało miejsca naruszenie z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Uwzględniając powyższe nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym oraz l p. 2.2.2 załącznika nr 3 wymienionej ustawy za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu jest prawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom strony organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym: nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Przeciwnie z zebranego materiału dowodowego wynika, że do powstania naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło na skutek niestosowania się przez stronę do obowiązujących przepisów. Dowodem takiego postępowania jest także utrudnianie inspektorom przeprowadzenia kontroli, mimo iż zgodnie z mi. 72 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi wykonywanie czynności kontrolnych. Dlatego brak jest podstaw do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. W skardze na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dn. [...] r. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego - poprzez: 1. bezzasadne, skandaliczne przyjęcie, że w stanie faktycznym ustalonym w zaskarżonej decyzji doszło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego, albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczącym godzin odjazdu i przyjazdu; niezgłoszeniu w piśmie lub w postaci dokument elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa wart. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, - posiadaniu wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez dowolne przyjęcie, że w dniu kontroli tj. [...] r. strona posiadała więcej niż 5 wypisów z licencji jak też błędne oznaczenie przedsiębiorcy. 2. Tendencyjne i stronnicze postępowanie pracowników organu uczestniczących w kontroli i w wydaniu decyzji (art. 24 §3 K.p.a.). 3. Nie zastosowanie w sprawie przepisów wyłączających odpowiedzialność administracyjną przewoźnika art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy z dn. [...] r. o transporcie drogowym - pomimo że nawet w stanie faktycznym ustalonym w zaskarżonej decyzji zarzucane naruszenia przepisów miały charakter incydentalny i niemożliwy do przewidzenia, skarżący natomiast jako przedsiębiorca dołożył należytej staranności w celu zapewnienia przestrzegania przepisów transportowych przez wszystkich zatrudnionych kierowców. Na uzasadnienie skarga podnosi, że w następstwie kontroli z dnia [...] r. D. Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję administracyjną nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, a Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji. Organy przyjęły że nałożenie kary jest konieczne z tytułu wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, 2. niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji zmiany danych w wymaganym terminie, 3. posiadaniu wypisów z zezwolenia w liczbie przekraczającej liczbę pojazdów dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej. Główny Inspektor powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sygn. akt. II SA/Bd 384/11 wskazujący okoliczności zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie warunków zezwolenia: tylko gdy zajdą okoliczności wymienione wart. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (to jest niezależnie od przedsiębiorcy, uniemożliwiające przestrzeganie zezwolenia, takie jak np. awaria sieci, roboty budowlane, blokady drogowe) możliwe jest odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu. Jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. Akt. VI SA/Wa 67/08) także wskazuje: .Zwolniony będzie przedsiębiorca z odpowiedzialności, jeśli stwierdzone zostanie, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych "okoliczności" lub "zdarzeń" doszło do naruszenia. ". Zapomniał o podstawowej kwestii jakim jest "złapanie gumy czy kapcia" a co za tym idzie opóźnieniu w realizowaniu rozkładowego kursu. Twierdzenie o niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie jest wielkim nieporozumieniem skoro bowiem w kwietniu 2012 r. uzyskując nową licencje w załączonym wniosku podałem swoje dane osobowe. Bez względu na oznaczenie i tak chodzi o tego samego przedsiębiorcę. Dopełniającym obowiązkiem organu, który wydał licencję tj. Starosta Powiatu W. jest sprawdzenie i upewnienie się w centralnej ewidencji CEIDG aktualnych danych, tym bardziej, że wcześniejszą licencje którą miałem w wydaną na Spółkę Cywilną C D. N., J. N. też błędnie miałem wystawioną i po kilku latach zmienioną. Za zaistniałą sytuację odpowiada ten sam pracownik L. P. Gł. Specjalista w Wydziale Komunikacji i Transportu. Jeśli chodzi o wypisy z licencji, to jak wskazuje skarżący, nigdy nie posiadał ich więcej niż 5 - większa ilość nie była skarżącemu potrzebna. Zamieszanie w ilości wynika z tego że Starosta W. przy kupnie i zgłoszeniu nowego auta za każdy raz wystawia nową licencję a co za tym idzie pobiera sowitą opłatę zamiast zaliczyć na konto sprzedanego auta. Tym sposobem wprowadza nie jednego przedsiębiorcę w błąd i naraża na konsekwencje w postaci decyzji administracyjnej i zagrożonej kary 500 zł. Dodatkowo skarżący wyjaśnia, że przebieg kontroli miał charakter zamierzony, od początku można było odczuć, że na siłę szukano powodu ukarania tzn. "chcesz psa uderzyć kij zawsze znajdziesz". Od lat D. Inspektor wobec strony wykorzystuje swoją pozycję, szykanuje, jest arogancki, stronniczy, nieobiektywny, niesprawiedliwy przez co wzbudza niechęć, kompletny brak zaufania. Władza w Polsce powinna sprzyjać przedsiębiorcom niestety jest na odwrót. Ustawodawca ustanawia coraz więcej dziwacznych przepisów, absurdalnych uchwał żerując i szkodząc obywatelowi, Inspektorzy bezwzględnie wykorzystują i egzekwują niesłusznie nakładane kary. Żyjąc w wolnym kraju czuję się osaczony, gnębiony, niepewny o swoją i pracowników przyszłość. Stawiając powyższe zarzuty strona wnosi o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji I instancji - w całości, a w ślad za tym przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2. Zasądzenie kosztów postępowania w/g norm. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dania 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. | Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. | |Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby | |skutkować uwzględnieniem skargi. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i właściwie dokonał | |subsumcji ustalonego stanu pod powołane w decyzji normy prawne. Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d, podmiot wykonujący przewóz drogowy | |lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości d 50 | |złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był m.in. art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września | |2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zgodnie z którym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne | |czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości opisanej | |wcześniej za każde naruszenie. Stosowanie do treści art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego to | |m.in. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Natomiast, art. 18 b ustawy o transporcie drogowym wskazuje, | |że przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym (takie jak w rozpatrywanej sprawie) wykonywane winny być według określonych zasad. | |Szczegółowy katalog naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także enumeratywne | |wyliczenie wysokości kar pieniężnych za konkretne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 6 tej ustawy). I tak, jak prawidłowo| |piszą orzekające w sprawie kompetentne organy w przypadku niezgłoszenia (w wymaganej formie) organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie | |zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, określonych w art. 7a i art. 8, w ustalonym terminie ustawodawca przewiduje karę | |finansową w kwocie 800 zł (stosownie do pozycji 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei konsekwencją wykonywania przewozu | |regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia | |zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: godzin odjazdu i przyjazdu jest konieczność nałożenia 500 złotowej kary, co | |zostało unormowane w poz. 2.2.2 tegoż załącznika do ustawy. Ostatnim składnikiem orzeczonej wobec skarżącego kary jest kwota 500 zł zgodnie z | |pozycją l. a załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wynika ona z ustalenia przez organ I instancji (między innymi na podstawie | |informacji pisemnej, uzyskanej od Starosty Powiatowego w Wałbrzychu), że w posiadaniu strony znajduje się więcej wypisów z zezwolenia na | |wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej niż liczba pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg | |zdolności finansowej, stosownie do wymogów art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 - | |W sprawie nie ulega wątpliwości, że organ, w toku czynności kontrolnych, z których spisano obszerny i wyczerpujący protokół ustalił. że po | |stronie przedsiębiorcy nastąpiły uchybienia skutkujące nałożeniem nań nary pieniężnej. | |Jeśli chodzi o zarzuty skargi to, zdaniem sądu, nie mogą one doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego skarżonych decyzji. Jeśli chodzi o | |twierdzenia strony, jakoby nigdy nie posiadała ona większej liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z | |licencji wspólnotowej niż liczba pojazdów, to należy podnieść, że w piśmie wyjaśniającym strona wskazywała, że (k. 67 akt adm.), że "z zupełnie | |nieznanych stronie przyczyn organ wydał o jeden wypis więcej niż należało". Dopiero w skardze strona podnosi, że nie ma większej ilości wypisów.| |Zatem trudno dać wiarę jej wyjaśnieniom. Należy także dodać, że bez wpływu na wynik postępowania w tym zakresie pozostaje okoliczność czy | |skarżący był wzywany o zwrot wypisu, czy też nie, bo sam ustawodawca nakazuje przewoźnikowi zwrócić dokument w określonym terminie. Skarżący | |jako podmiot wykonujący przewozy regularne osób naruszył wskazane powyżej obowiązki, warunki tego przewozu, sankcjonowane karą pieniężną, | |zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w kwocie [...] zł. | |Kara jest określona w ustawie w sztywnej wysokości, przewidzianej załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym. Organy nie mają prawnej | |możliwości miarkowania jej wysokości z uwagi na przyczyny zaistnienia zdarzenia wywołującego tę karę. Kwestią sporną w sprawie jest także | |możliwość odstąpienia od wymierzenia tej kary pieniężnej, stosownie do art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92c ust. 1 tej | |ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz | |drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody | |wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło| |wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została | |nałożona kara przez inny uprawniony organ. Wskazać należy w tym miejscu, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że | |odpowiedzialność (administracyjna),wynikająca z ustawy o transporcie drogowym ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu | |wykonującego przewóz drogowy w przypadku wystąpienia wskazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego jakie były przyczyny naruszenia | |ustawowego warunku. W tej sytuacji uznaje się, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 (który w tej sytuacji może być rozpatrywany), jest przepisem | |wyjątkowym, odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy | |zachowaniu staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. | |W rozpoznawanej sprawie, powstaje więc kwestia, czy zaistniały wyjątkowe okoliczności na które powołuje się skarżący -. Zdaniem sądu, organy | |trafnie uznały, że żaden z dowodów, zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego, nie potwierdził, że w stanie faktycznym sprawy doszło do | |zaistnienia okoliczności nieprzewidzianych dla przeciętnego nawet przedsiębiorcy, zajmującego się zawodowo świadczeniem usług transportowych, | |Wskazać także należy, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia okoliczności, które zwalniają przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie | |przepisów ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z przepisu 92c ust. 1 pkt 1 | |ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca zatem, powołując się na okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność, powinien udowodnić ich | |zaistnienie przez wykazanie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz że nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do powstania | |naruszenia doprowadziły. W sprawie, skarżący tego nie uczynił. | |Jak wynika z akt sprawy, w protokole kontroli brak wzmianki o zaistnieniu okoliczności szczególnej. Składając zastrzeżenia do protokołu kontroli| |skarżący przyznał, że przewóz z godz.8.25 odbył się z niewielkim opóźnieniem, ale (zdaniem strony) było to spowodowane utrudnieniami w ruchu | |drogowym. Zdaniem sądu brak jest jakiegokolwiek dowodu, że taka okoliczność rzeczywiście zaistniała. Natomiast przyjmując nawet, że tak było, to| |utrudnienia w ruchu drogowym istnieją często i nie sposób, aby mogły być uznane za okoliczność ekskulpującą skarżącego, jako osobę wiele lat | |zajmującą się przewozem regularnym. Strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie | |przepisów i możliwości złożenia wyjaśnień a także o zakończeniu postępowania w sprawie. Niemniej dopiero w odwołaniu podniosła kwestię trudności| |w przewozie drogowym. Ponadto, poza gołosłownym stwierdzeniem o przyczynie wykorzystania innego pojazdu, nie przedstawiła żadnych okoliczności i| |dowodów potwierdzających to zdarzenie. | |Wskazuje to, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, że w sprawie skarżący nie powołał okoliczności i nie przedstawił żadnych dowodów | |wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz, że jako profesjonalny przedsiębiorca, przy zachowaniu staranności i | |przezorności, nie był w stanie przewidzieć tego rodzaju zdarzenia. | |W tej sytuacji nieuzasadnione są zarzuty w zakresie niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zarzut naruszenia art. 92 c ust.1 | |pkt 1 ustawy transportowej, poprzez jego niezastosowanie. | |Na koniec można wskazać dodatkowo, że jeśli, w toku postępowania doszło do złamania zasady bezstronności,to strona mogła składać wniosek o | |wyłączenie pracownika lub organu ,to strona mogła składać wniosek o ich wyłączenie, ale obecnie nie może ta okoliczność być przedmiotem rozważań| |sądu. | | | |Z tych wszystkich względów, wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga – jako nie zasługująca na uwzględnienie – | |podlega oddaleniu. | |Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak| |w sentencji wyroku. |