III SA/Wr 276/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi E. P., na uchwałę Rady Miejskiej J. , z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Prezydenta Miasta J. , postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. E. P. wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia uchwałę Rady Miasta J. podjętą w przedmiocie skargi na Prezydenta Miasta J. W uzasadnieniu skargi do WSA zainteresowany podniósł, że pomimo licznych jego interwencji pisemnych i osobistych, od dwóch lat nie uzyskał odpowiedzi na zgłaszane skargi. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] r., skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta J. o wyjaśnienia w sprawie sprzedaży jego przydomowego ogródka. Kolejne pismo w tej sprawie skarżący skierował do Prezydenta Miasta w dniu [...] r. Następnie, pismem z dnia [...] r., skarżący skierował do Wojewody D. skargę na działalność Prezydenta Miasta J., wnosząc o interwencję i spowodowanie podjęcia przez Prezydenta Miasta działań w sprawie wnioskowanej przez skarżącego. Przedmiotową skargę Wojewoda D. przekazał Radzie Miejskiej J. do załatwienia, w dniu [...] r. Na sesji w dniu [...] r. Rada Miasta J. rozpoznała skargę E. P., uznając ją za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności należy przeanalizować dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miasta, podjętą w sprawie skargi powszechnej na działalność Prezydenta Miasta. Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż dopiero co określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (np. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach); akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W niniejszej sprawie skarga dotyczy uchwały Rady Miasta podjętej w konsek-wencji złożenia przez stronę tzw. skargi powszechnej na działalność Prezydenta Miasta J. Analiza akt sprawy, w tym treści skargi i podjętej w jej wyniku uchwały Rady Miasta pozwala na stwierdzenie, że skarga ewidentnie złożona została w trybie wnioskowo-skargowym, uregulowanym w dziale VIII k.p.a. – art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego – i w tym też trybie została przez Radę Miasta rozpatrzona. Przy czym wyraźnie należy podkreślić, że wynik postępowania przeprowadzonego przez organ w trybie działu VIII K.p.a. nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem ocena prawidłowości postępowania skargowego nie podlega kontroli sądowej (por. postanowienie NSA z dnia14 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 778/08 niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX 54426; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt IV SAB/05 , LEX Nr 203689). Reasumując stwierdzić należy, że uchwała Rady Miasta podjęta w takim trybie nie należy do czynności objętych kontrolą wojewódzkiego sądu administracyjnego, a wniesiona na nią skarga, jako niedopuszczalna, musi zostać przez Sąd odrzucona. Mając to na uwadze, Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji.