III SA/Wr 322/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B i C oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r. po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Starosty G., nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B i C, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na decyzję A.K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, a ponadto o stwierdzenie, że decyzja z dnia [...] r. o skierowaniu go na badania lekarskie została wydana z naruszeniem prawa. Podkreślił, że skierowanie na badania lekarskie po upływie 300 dni od powzięcia przez Starostę informacji z Sądu w W., było czynnością podjętą po terminie, więc bezskuteczną w świetle § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w związku z art. 85 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 237 § 1 k.p.a. Zarzucił, że decyzja z dnia [...] r. nie spełnia wymogów formalnych, gdyż nie wydano jej, zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia, na druku według wzoru z załącznika nr 2 rozporządzenia, obejmującym jedynie badanie wzroku. Skoro więc wobec skarżącego istniały zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, ale natury psychologicznej, to na badania w tym zakresie mógł go tylko skierować nie starosta, lecz lekarz na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący zarzucił, że organy orzekające nie powołały biegłego, który wypowiedziałby się w sprawie zdrowia skarżącego, a decyzję I instancji wydano po upływie ustawowego terminu. Zdaniem skarżącego uchybienia te powinny skutkować bezskutecznością i niewiarygodnością decyzji organu I instancji z dnia [...] r. o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz utrzymującej ją w mocy decyzji II instancji. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. zakończonym wydaniem wyroku z dnia [...] r. sprawa nieskuteczności decyzji o skierowaniu na badania lekarskie i jej formy nie była przedmiotem oceny, dlatego powinno to być wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszej skargi. Ocenie tej powinien też podlegać brak odniesienia przez organ odwoławczy do naruszenia przez organ I instancji art. 84 § 1, art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący stwierdził, że decyzja utrzymująca w mocy decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami została wydana z naruszeniem powyższych przepisów k.p.a. Wywołuje ona jednak zamierzone skutki, to jest spowodowanie zaprzestania przez skarżącego działalności w terenie w zakresie świadczenia usług protetycznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zarzuty skargi w zasadzie odnoszą się do decyzji z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie oraz decyzji SKO z dnia [...] r. utrzymującej tę decyzję w mocy. Legalność tych decyzji była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, dokonanej w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt III SA/Wr 374/11. Sąd oddalił skargę na decyzje w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie, gdyż uznał, że organy oparły się na dokumentach stanowiących wiarygodną informację o zastrzeżeniach do stanu zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawomocny wyrok Sądu w tym zakresie, stosownie do art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, korzysta z powagi rzeczy osądzonej w zakresie stanowiącym przedmiot rozstrzygnięcia. Prawomocne orzeczenie Sądu, stosownie do art. 170 tej ustawy wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Ocenie organów orzekających w sprawie cofnięcia uprawnień organów nie może podlegać to, czy Sąd wziął pod uwagę termin wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie oraz forma tej decyzji, jako warunki skuteczności wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ II instancji powołał się na art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), według którego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 cyt. ustawy. Z tej regulacji wynika więc, że samoistną przesłanką cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym jest stwierdzenie, że kierujący pojazdem silnikowym nie poddał się badaniom, na które został skierowany przez starostę. Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest więc skutkiem niezastosowania się do skierowania na badania lekarskie. Jej podjęcie nie może być uzależnione od ponownej oceny okoliczności faktycznych związanych ze skierowaniem na badania lekarskie. Było to już bowiem przedmiotem oceny w ramach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie oraz kontroli sądowej. Biorąc to pod uwagę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej także p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Wydane w tej sprawie, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym: decyzja I instancji z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie oraz decyzja II instancji z dnia [...] r. utrzymująca tę decyzję w mocy, zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie skargi A.K. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 374/11 oddalił skargę. Z uwagi na to, że skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu, na które został prawomocnie skierowany w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, starosta na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo o ruchu drogowym cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę trafnie wskazał na skutki, jakie wywiera prawomocny wyrok Sądu w tej materii. Według art. 171 p.p.s.a. materia ta jest objęta powagą rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. prawomocne orzeczenie Sądu wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe. W związku z tym organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły rozpatrywać zarzutów skarżącego wobec decyzji wydanych w postępowaniu w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie. Zaskarżona decyzja II instancji oraz utrzymana w mocy decyzja I instancji została wydana w jasnym, niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym, polegającym na tym, że skarżący nie poddał się badaniom lekarskim, na które został skierowany prawomocną decyzją z dnia [...] r. Aby to stwierdzić, nie trzeba było prowadzić szczególnego postępowania dowodowego. Cofnięcie prawa jazdy jest w świetle powołanego art. 140 ust. 1 pkt 4 prawa o ruchu drogowym prostym i koniecznym następstwem niepoddania się kierowcy badaniu lekarskiemu, na które został skierowany na podstawie decyzji administracyjnej. Sąd stwierdza, że przed podjęciem zaskarżonych decyzji organy orzekające w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy sprawy, zgodnie z wymogami art. 77 § 1 k.p.a. Decyzje zostały podjęte na podstawie całokształtu materiału dowodowego, jak tego wymaga art. 80 k.p.a. W sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne. Zatem organy orzekające nie zwróciły się do biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.). Zaskarżona decyzja II instancji oraz decyzja ją poprzedzająca spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zawierają bowiem prawidłowe uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.