III SA/Wr 323/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A M i J M, na niesprecyzowane orzeczenie Wojewody D, w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego, postanawia: odrzucić skargę. A i J M (ojciec i syn), pismem z dnia [...] r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W treści skargi nawiązano do różnych orzeczeń wydanych przez Wojewodę D: decyzji z dnia [...] r., Nr [...] i do postanowień z dnia [...] r. (o identycznych numerach). Pierwsze z wymienionych rozstrzygnięć było adresowane wyłącznie do E M. W decyzji tej organ drugiej instancji utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję B D z dnia [...] r. (Nr [...]) o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego. Natomiast w postanowienich z dnia [...] r. Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżących odwołania od tej samej decyzji B D. Pismem z dnia [...] r., w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia - w postaci jednoznacznego wskazania skarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] roku, skarżący poinformowali, iż "wymieniony (w wezwaniu) numer postanowienia dotyczy zarówno nas (skarżących) jak i E M. Decyzja powyższa o wskazanym Nr [...] jest decyzją dotyczącą E M, A M, J M". W związku z tym, iż z cytowanej treści pisma skarżących nadal nie sposób było wywieść, którego z orzeczeń dotyczy skarga, kolejnym pismem z dnia [...] r. ponownie wezwano strony - w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia - do sprecyzowania skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie, została zwrócona do Sądu. Jako przyczynę zwrotu, doręczyciel wskazał niepodjęcie przesyłki w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który - w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w sprecyzowaniu przedmiotu zaskarżenia, a zatem naruszenie art. 53 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Bez właściwego określenia zaskarżonego aktu, sąd administracyjny nie może rozpoznać skargi merytorycznie, albowiem nie jest w stanie ustalić co stanowić ma przedmiot jego kontroli. Samodecydowanie zaś sądu, który akt miałby być poddany weryfikacji, stanowiłoby przekroczenie kognicji sądu, co stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Skuteczność dokonanych wezwań do usunięcia wszelkich braków formalnych oceniać trzeba przez pryzmat prawidłowości ich doręczenia. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 67 § 1 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym doręcza się osobom fizycznym osobiście, bądź ich ustawowym przedstawicielom, jeśli strona nie ma zdolności procesowej (doręczenie wprost). Zgodnie jednak z art. 72 p.p.s.a., w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, doręczający może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania pisma, przy czym pismo uz-naje się wówczas za skutecznie doręczone adresatowi (doręczenie zastępcze). Przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne przewidują ponadto jeszcze jeden szczególny tryb doręczenia, który znajdzie zastosowanie, jeśli pisma nie można doręczyć adresatowi wprost lub zastępczo. Jest to tzw. fikcja doręczenia, normowana art. 73 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje kolejne czynności jakich należy dokonać, by pismo mogło być uznane za doręczone, mimo iż fizycznie nie dotarło do adresata. Jak już wspomniano, możliwość zastosowania tej instytucji warunkuje niemożność doręczenia pisma wprost lub zastępczo. W takiej sytuacji pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie takie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiodniowym, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się wtedy za dokonane z upływem ostatniego dnia owego czternastodniowego okresu. Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wezwanie z dnia [...] r. (drugie już!) do usunięcia braków formalnych skargi było dwukrotnie awizowane przez pracownika poczty, wobec nieobecności adresata. Pierwszego awizowania dokonano w dniu [...], a drugiego - w dniu [...] r. Ponieważ wezwanie to nie zostało podjęte przez adresata trzeba przyjąć, iż skuteczne doręczenie - zgodnie z postanowieniem art. 73 p.p.s.a. - nastąpiło z upływem dnia [...] r. Skoro tak, to ustawowy termin do uzupełniania braków formalnych upłynął z końcem dnia [...] r. (czwartek). Mimo to, do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi, poprzez doprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji należy przyjąć, że - mimo prawidłowego (a zarazem skutecznego) wezwania do usunięcia uchybień, z jednoczesnym pouczeniem o norma-tywnych tego konsekwencjach - w niniejszej sprawie nie uzupełniono braków formalnych. Skarga podlega więc odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.