III SA/Wr 324/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komisji Zakładowej A przy Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym Sp. z o. o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 29 marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie taryf opłat i zasad odpłatności za usługi przewozowe świadczone środkami transportu zbiorowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 maja 2007 r. Komisja Zakładowa A przy Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym Sp. z o. o. w W., wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia uchwałę Rady Miasta W. z dnia 29 marca 2007 r. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 25 lipca 2007 r. wezwano stronę skarżącą do wykazania wyczerpania toku instancji, wymaganego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, tj. przedstawienia wystąpienia do Rady Miejskiej W. o usunięcie naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą. Pismem z dnia 10 sierpnia 2007 r. strona skarżąca przedstawiła: opinię z dnia 27 marca 2007 r., negatywnie oceniającą proponowane przez Radę Miasta zmiany uchwały w sprawie taryfy opłat i zasad odpłatności za usługi przewozowe oraz pisma z dnia 30 maja 2007 r. skierowane do Prezydenta Miasta W. i Przewodniczącej Rady Miejskiej w W., w których poinformowano wymienione osoby o złożeniu skargi do sądu administracyjnego, jednocześnie wnosząc o zawieszenie wykonywania zaskarżonej uchwały, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skarg na uchwały podjęte przez organ gminy, szczególny tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na taką uchwałę przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), ustanawiający wymóg bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa – organu, który podjął kwestionowaną uchwałę, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi na akty normatywne stanowione przez organy samorządowe. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6). W rozpoznawanej sprawie przyjąć należy, że Komisja Zakładowa A przy Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym Spółka z o. o. w W., nie wyczerpała przewidzianej przepisami proceduralnymi drogi instancyjnej. Strona skarżąca przedstawiła co prawda kilka pism z których wynika, że nie zgadza się ona z podjętą przez Radę Miasta W. uchwałą, jednak żadnego z nich nie można uznać za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. Ustawy o samorządzie gminnym. W pierwszej kolejności za takie pismo nie mogło zostać uznane dołączone do skargi pismo strony skarżącej do Wojewody D. z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zbadanie w trybie nadzoru prawidłowości podjętej uchwały i jej uchylenie. Jak bowiem wskazano, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, aby mogło zostać uznane za wyczerpanie toku instancji przed poddaniem sprawy kontroli sądowej musi zostać skierowane na piśmie do organu, który podjął kwestionowany akt. Rozpoznawana sprawa dotyczy uchwały Rady Miasta W., zatem pismo kierowane do Wojewody D., pomimo faktu, że wyraźnie przedstawia wolę skarżącej spółki, nie mogło zostać uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia, w rozumieniu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. Podobnie na wyczerpanie wymaganego toku instancji nie wskazują pisma przedłożone na wezwanie Sądu. W pierwszej kolejności, wezwaniem do usunięcia naruszenia nie może być przedstawiona "Opinia", nosi bowiem ona datę o dwa dni wcześniejszą od daty podjęcia zaskarżonej uchwały. Natomiast pisma z dnia 30 maja 2007 r. o tożsamej treści, skierowane do Prezydenta Miasta W. i Przewodniczącej Rady Miejskiej W., nie spełniają wyżej przedstawionych wymogów wezwania z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, bowiem opatrzoną są tą samą datą co skarga (a zatem nie mogą być "uprzednie" i "bezskuteczne"), a nadto z samej ich treści wynika, że strona skarżąca domaga się jedynie "zawieszenia" obowiązywania uchwały, a nie jej uchylenia. W świetle opisanych okoliczności, przyjąć należy, że w dacie składania skargi do Sądu, strona skarżąca nie dopełniła obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej. Wobec niewyczerpania przed wniesieniem skargi wymaganego toku instancji, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucić jako niedopuszczalną.