III SA/Wr 341/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca) Asesor WSA Olga Białek Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej 2 817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu [...] P. Z. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu – na podstawie zgłoszenia celnego [...] Nr [...] – sprowadzony ze Sz., używany samochód osobowy marki [...]o pojemności silnika [...] cm³, wyprodukowany w [...]. Do zgłoszenia celnego dołączono między innymi rachunek z dnia [...], opiewający na kwotę [...] CHF, wystawiony przez [...] firmę [...], A. [...], z siedzibą w R. w Sz. Rachunek był opatrzony deklaracją preferencyjnego pochodzenia towaru. Zgłoszenie poddano weryfikującemu postępowaniu celnemu i podatkowemu, wszczętemu przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. Przyczyną wszczęcia tych postępowań było uzyskanie – za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno–Akcyzowej Ministerstwa Finansów – raportu [...] administracji celnej z dnia [...] (Nr [...]). Raport informował o wynikach śledztwa [...] administracji celnej, w rezultacie którego ustalono, że wiele firm [...] – w tym także firmy [...] z siedzibą w R. – nie udało się odnaleźć. [...] władze celne nie udzieliły natomiast odpowiedzi (w ciągu 10 miesięcy od zapytania) w kwestii weryfikacji dowodu pochodzenia przedmiotowego pojazdu. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydał: 1. decyzję Nr [...], w której – w związku z wyliczeniem nowej wartości celnej – orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w kwocie 1.602 zł; 2. decyzję Nr [...], w której – wobec ustalenia nowej wartości celnej towaru – określił prawidłową kwotę podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Decyzje te zostały zaskarżone przez P. Z., a Dyrektor Izby Celnej we W., decyzjami wydanymi – odpowiednio: w dniu [...] (Nr [...]) i w dniu [...] (Nr [...]) uchylił oba pierwszoinstancyjne orzeczenia i przekazał sprawy należności celnych i podatkowych do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w W.. Po ponownym rozpatrzeniu wspomnianych spraw Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzjami z dnia [...]: 1. Nr [...] określił nową wartość celną samochodu i orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego, tym razem w kwocie 1.180 zł; 2. Nr [...] orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty podatku akcyzowego w wysokości 7.255 zł i podatku od towarów i usług w kwocie 4.713 zł. Także od tych rozstrzygnięć strona złożyła odwołanie. Decyzji określającej należności w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 18 Umowy z 1972 r. zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w związku z art. 300 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie 65 % stawki akcyzy, którą należy uznać za dyskryminującą sprowadzony pojazd tylko dlatego, że samochód ten ma więcej niż dwa lata i nie kupiono go w Polsce; 2. art. 8 ust. 1 protokołu Nr 3 tej samej Umowy, poprzez nieuwzględnienie postanowień umowy w zakresie zastosowania preferencji celnych w stosunku do importowanego przez stronę samochodu, w sytuacji, gdy odwołujący się przedłożył organom celnym dokument kupna sprzedaży, w postaci rachunku zawierającego deklarację o preferencyjnym pochodzeniu towaru; 3. art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie zawyżonej wartości celnej pojazdu objętego zgłoszeniem celnym, zastosowanie stawki celnej w wysokości 10 % zamiast 0 % i tym samym określenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym w nieprawidłowej wysokości; 4. art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez przyjęcie zawyżonej wartości celnej pojazdu objętego zgłoszeniem celnym, zastosowanie stawki celnej w wysokości 10 % zamiast 0 %, a także przyjęcie 65 % stawki akcyzy, zamiast 13,6 %, co w konsekwencji doprowadziło do określenia podstawy opodatkowania w nieprawidłowej wysokości; 5. art. 122 i 128 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie w postępowaniu podatkowym wszystkich niezbędnych do wydania decyzji okoliczności faktycznych i powołaniu się na treść nieostatecznej i nieprawomocnej decyzji wydanej w innym postępowaniu; 6. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których oparł swoje rozstrzyganie w zakresie ustalenia wartości celnej i cła jako podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz podatkiem od towarów i usług, wskazując na treść nieostatecznej i nieprawomocnej decyzji wydanej w innym postępowaniu. W uzasadnieniu odwołania strona powołała przede wszystkim wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia [...] w sprawie M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w W. ([...]), w którym stwierdzono, że podatkowa dyskryminacja samochodów starszych niż dwuletnie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym. Skarżący wskazał, że mając na względzie właśnie to rozstrzygnięcie Trybunału, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt [...], uchylił decyzję organów celnych nakładającą na podatnika obowiązek zapłaty 65 % stawki akcyzy, stwierdzając, że stawka ta dyskryminowała pojazdy sprowadzane z Unii tylko dlatego, że miały one więcej niż dwa lata i nie kupiono ich w kraju. Zdaniem odwołującego się, organ odwoławczy powinien zatem, przy rozpatrywaniu sprawy, wziąć pod uwagę przywołane orzeczenia. Dyrektor Izby Celnej we W., decyzjami z dnia [...].: Nr [...] i Nr [...] utrzymał w mocy oba zaskarżone orzeczenia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...], Nr [...], wydanej wskutek odwołania od decyzji określającej kwoty należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. Wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie zwiększenie wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w W., spowodowało również zwiększenie podstawy opodatkowania i w konsekwencji zwiększenie kwoty należnego podatku akcyzowego. Wywiedziono również, iż – w myśl art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług – podstawę opodatkowania stanowi wartość celna powiększona o należne cło. Natomiast w przypadku, gdy przedmiotem importu jest towar akcyzowy, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Podstawa opodatkowania podatkiem VAT, zgodnie z art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, obejmuje – jeżeli elementy takie nie zostały do niej włączone – prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju. Organ odwoławczy podkreślił, że zasadnicza stawka podatku od towarów i usług – w myśl art. 41 ust. 1 ustawy o podatku VAT – wynosi 22 % i taką właśnie stawkę prawidłowo zastosował organ celny pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż brak potwierdzenia przez skarżącego, że sporny samochód może być zaliczany do "produktów pochodzących" ze Sz. lub Wspólnoty, spowodował niedopuszczalność stosowania w rozpoznawanym przypadku postanowień Umowy zawartej w 1972 r. pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, a to z kolei wykluczyło możliwość skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 tejże Umowy. Określenie w niniejszej sprawie stawki akcyzy w wysokości 65% nastąpiło zatem na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu, zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego w związku z art. 75 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. W rozpoznawanej sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy ustawy o podatku akcyzowym odnoszące się do wewnątrzwspólnotowego nabycia, lecz regulacje odnoszące się do importu towarów, gdyż sporny samochód został sprowadzony w ramach importu. Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że powołane przez odwołującego się wyroki: Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., odnoszą się do stanu faktycznego, w którym pojazd został sprowadzony z państwa Unii, w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia, natomiast w przedmiotowej sprawie pojazd został sprowadzony ze Sz., a zatem brak bezpośredniego odniesienia. Organ drugiej instancji zauważył także, iż nie było podstaw do zastosowania stawki cła w wysokości 0 %, ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentu stanowiącego przewidziany prawem dowód preferencyjnego pochodzenia towaru. Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się również naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów: art. 122, art. 128 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Na kanwie takiego zarzutu wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe było prowadzone odrębnie od postępowania celnego. Nie stanowiło także naruszenia prawa wydanie decyzji określającej należność podatkową w oparciu o nieostateczną decyzję określającą dług celny. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, P. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi Izby Celnej do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu żądania skarżący powtórzył w istocie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, podkreślając przy tym, że organ pierwszej instancji – ustalając wysokość należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług – odwołał się w całości do nieostatecznej i nieprawomocnej decyzji w przedmiocie długu celnego. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik strony wywodził dodatkowo, że w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zwrócono też uwagę, że w dniu 19 lipca 2008 r. weszła w życie ustawa z 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745), która została uchwalona w następstwie wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia [...] ([...]). Podkreślono w związku z tym, iż z przepisów tej ustawy należy wyprowadzić generalną zasadę, zgodnie z którą należna kwota podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia albo importu samochodu osobowego, starszego niż dwuletni, dokonanego w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2006 r., nie może przewyższać podatku akcyzowego zawartego w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju. Zdaniem skarżącego, przedmiotowy samochód spełnia wszystkie wskazane wymagania. Zachodzi zatem podstawa wznowienia postępowania wskazana w art. 240 pkt 11 i 241 § 1 Ordynacji podatkowej i w art. 4 ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego. Celem wznowienia postępowania ma być zweryfikowanie, czy wysokość podatku akcyzowego ustalona z tytułu importu samochodu ze Sz. jest wyższa, taka sama lub niższa od podatku akcyzowego zawartego w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju. Jeżeli okaże się, że wysokość ustalonego w sprawie podatku akcyzowego jest wyższa od podatku akcyzowego zawartego w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju, to ustalona w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej wartość podatku akcyzowego powinna być pomniejszona, co ma również znaczenie dla ustalenia prawidłowej wysokości podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż wskazane przez skarżącego, co jednak nie przeszkadzało w wyeliminowaniu zakwestionowanej decyzji z obrotu prawnego, jeśli uwzględnić dodatkowo brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej była wyłącznie decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...], Nr [...], w której z kolei orzeczono o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty podatku akcyzowego w wysokości 7.255 zł i podatku od towarów i usług w wysokości 4.713 zł (dalej – decyzja podatkowa). Trzeba jednak mieć na uwadze, iż równolegle do postępowania podatkowego toczyło się postępowanie celne. Dyrektor Izby Celnej we W. osobną decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] (Nr [...]), w której kwotę wynikającą z długu celnego (powstałego z tytułu importu tego samego pojazdu, zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu określono na poziomie 1.180 zł. Weryfikacja zgłoszenia celnego i ustalenie przez organy administracyjne wyższej wartości celnej pojazdu, niż zadeklarowana przez stronę, spowodowała powstanie długu celnego i w konsekwencji zmianę podstawy opodatkowania, a tym samym wysokości podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...], dotycząca weryfikacji zgłoszenia celnego, a w konsekwencji – także podwyższenia kwoty powstałego długu celnego – została również zaskarżona przez P. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Sąd ten wyrokiem z dnia [...], wydanym w sprawie [...], uchylił zaskarżoną decyzję (celną). Należy w związku z tym podkreślić, że postępowanie podatkowe mające na celu ustalenie wysokości podatków związanych z importem towaru jest ściśle związane z postępowaniem celnym i z ustaloną w tym postępowaniu wartością celną importowanego towaru oraz kwotą należnego cła. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło, w przypadku importu, z uwzględnieniem ust. 6-9. Stosownie natomiast do art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podstawę opodatkowania – jeżeli przedmiotem importu, jak w rozpoznawanym przypadku, są towary opodatkowane również podatkiem akcyzowym – stanowi wartość celna, powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (...). Jest więc oczywiste, że wartość celna importowanego towaru powiększona o należne cło determinuje wysokość podatku akcyzowego, natomiast wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy stanowi podstawę obliczenia podatku od towarów i usług. Konieczną więc przesłanką ustalenia należności podatkowych jest prawidłowe określenie wartości celnej towaru i kwoty cła. Skoro zatem tutejszy Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego (wyrok z dnia [...], sygn. akt [...]), to tym samym należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzję określającą wysokość podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ewentualna możliwość ustalenia nowej wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła, będzie miała bowiem bezpośredni wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie i nie mogły więc stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 16 i 18 Umowy z 1972 r. zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE L 300 z 31.12. 1972 r. ze zm.) w związku z art. 300 ust. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez ich niezastosowanie. W myśl art. 2 Umowy z 1972 r. zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, jej postanowienia są stosowane wyłącznie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii. Silnego podkreślenia wymaga przy tym, że określenie "produkty pochodzące" ma w prawie Wspólnotowym i w samej Umowie specyficzne, formalnoprawne znaczenie, nie mające nic wspólnego z potocznym rozumieniem przytoczonego terminu. Chodzi wszak o znaczenie, jakie temu zwrotowi nadały Strony w Protokole 3 do Umowy, dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i "metody współpracy administracyjnej". Zgodnie z art. 16 Protokołu Nr 3 z postanowień umowy korzystają produkty pochodzące ze Szwajcarii w imporcie do państwa Wspólnoty Europejskiej, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub – w przypadkach określonych w art. 22 – deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksperta na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Przepis art. 18 zdanie pierwsze tej umowy przewiduje, że umawiające się Strony powstrzymują się od praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się strony. Dopiero zatem wykazanie przez stronę, że sporny pojazd może być zaliczony do "produktów pochodzących" ze Szwajcarii lub Wspólnoty, pozwoliłoby na zastosowanie preferencji celnych i podatkowych. Tylko też w takiej sytuacji mógłby znaleźć zastosowanie powołany przez skarżącego wyrok ETS z dnia [...], w sprawie [...] (M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w W.) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wydany w sprawie o sygn. akt [...]. Ustalenia w zakresie pochodzenia towaru stanowią jednak przedmiot postępowania celnego i są wiążące w postępowaniu podatkowym. Nie podlegał rozpoznaniu w niniejszej sprawie zarzut zawyżenia przez organy wartości celnej pojazdu, co miało – zdaniem skarżącego – bezpośredni wpływ na wysokość należności podatkowych. Kwestia wartości celnej towaru i zastosowanej stawki była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, a następnie wskutek wniesionej skargi – także sądowego. Przedmiotem podstępowania podatkowego jest natomiast jedynie badanie prawidłowości zastosowanych stawek podatkowych. Niezasadne było również kwestionowanie przez skarżącego możliwości oparcia decyzji podatkowej na nieostatecznej decyzji określającej dług celny. Zgodnie bowiem z przepisami ustaw: o podatku akcyzowym (art. 20 ust. 2) i o podatku od towarów i usług (art. 33 ust. 2), naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych przywozowych. W konsekwencji zatem nie ma przeszkód do wydania decyzji podatkowej opierając się na nieostatecznej decyzji celnej. Bezprzedmiotowy był również zarzut naruszenia art. 122 i 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Podkreślić bowiem należy, iż postępowanie podatkowe było prowadzone odrębnie od postępowania celnego. W postępowaniu tym wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne, przy czym należy pamiętać, że organ podatkowy był związany ustaleniami dokonanymi przez organ celny. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, ponieważ Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji szczegółowo przytoczył przepisy prawa stanowiące podstawę podjętej decyzji i uzasadnił swoje stanowisko zajęte w sprawie. Odnosząc się do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 pkt 11 i 241 § 1 ordynacji podatkowej oraz art. 4 ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego), wskazać należy, że na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 ordynacji podatkowej można żądać wznowienia postępowania, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Zauważyć przy tym trzeba, że ustawa o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, przewiduje co prawda w art. 4, możliwość żądania wznowienia postępowania jednakże tylko w związku z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia [...] w sprawie [...]. W tym kontekście ponownego przypomnienia wymaga to, że wyrok Trybunału nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a to wobec niewykazania pochodzenia sprowadzonego samochodu, w sposób wymagany przepisami protokołu Nr 3 do Umowy z 1972 r. Wspomniane orzeczenie ETS nie mogło zatem stanowić podstawy wznowienia postępowania administracyjnego w rozpoznawanym przez Sąd wypadku. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uchylono zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku). O kosztach (pkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy, natomiast orzeczenie zawarte w pkt. III dyspozycję wynikającą z art. 152 p.p.s.a.