III SA/Wr 365/09

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat I. D. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w wysokości 292, 80 zł w sprawie ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we . z dnia ... w przedmiocie uznania zażalenia za niedopuszczalne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: 1. przyznać adwokat I. D.wynagrodzenie w kwocie 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście i 60/100 złotych) (w tym 22% VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu; 2. odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony w dniu 14 września 2009 r. adwokat J. I.. W dniu 16 września 2009 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej we W., w związku z zaprzestaniem wykonywania zawodu przez ww. adwokata, do prowadzenia wszystkich jego spraw upoważnił adwokat I. D.. Pełnomocnik skarżącej wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia zażaleń pismem z dnia 26 listopada 2009 r. wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wysokości 292, 80 zł. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 219, 60 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zd. drugie w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W ocenie Sądu przedmiot i niewielki stopień skomplikowania sprawy, a co za tym idzie wymagany niezbędny nakład pracy adwokata nie uzasadniają podwyższenia ww. kwoty do żądanej wysokości 292, 80 zł. Wskazana przez pełnomocnika wysokość wynagrodzenia każe przypuszczać, iż pełnomocnik pomylił się przy jej obliczaniu przyjmując niezasadnie, iż za dokonaną czynność należy mu się stawka minimalna określonej w pkt 1 § 18 ww. rozporządzenia, gdy tymczasem stawka tam określona dotyczy tylko sytuacji, gdy wynagrodzenie przyznawane jest pełnomocnikowi za czynność wykonaną w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie pełnomocnik został wyznaczony i dokonał swoje czynności już po wydaniu postanowienia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (postanowienie z dnia 17 lipca 2009 r. o odrzuceniu skargi), a zatem przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosek mogły mieć zastosowanie jedynie przepisy pkt 2 ust. 1 § 18 ww. rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.