III SA/Wr 367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A.K., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji organów celnych obu instancji. Pismem z [...] maja 2014 r. A.K. (zwany dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. opisana w sentencji niniejszego postanowienia, w której organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] stycznia 2014 r., Nr [...], nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości [...] złotych w związku z eksploatacją automatu do gier o nazwie "A" poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, uzasadniany prawdopodobieństwem wystąpienia po stronie skarżącego niepowetowanej szkody oraz ciężkich do odwrócenia skutków, związanych z koniecznością natychmiastowej zapłaty dwóch kar pieniężnych, w łącznej wysokości [...] złotych, co prowadzić będzie do pozbawienia strony środków do życia. Wnioskodawca podkreślił, że egzekucja należność publicznoprawnych w tak znacznej wysokości, w sytuacji istnienia uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że podniesione w skardze zarzuty mogą okazać się zasadne i spowodować uchylenie kwestionowanych rozstrzygnięć, jest przed-wczesna i niecelowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taki uszczerbek, który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniawszy spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09 i z 11 maja 2011 r., I FZ 88/ 11). Odnosząc poczynione rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd znalazł podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, z uwagi na szczególną, aktualną sytuację majątkową skarżącego, która może ulec znacznemu pogorszeniu w wyniku egzekucji orzeczonych należności pieniężnych. Przy rozpoznaniu żądania skarżącego Sąd – uwzględniając dyspozycję art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. – wziął przy tym pod uwagę nie tylko twierdzenie zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, ale w szczególności oparł się na oświadczeniach i materiałach źródłowych, które znalazły się w aktach sprawy w związku z wystąpieniem przez stronę o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 września 2010 r., II FZ 417/10 i z 30 listopada 2010 r., II FZ 557/10). Skarżący wyjaśnił, że po dwudziestu latach prowadzenia sklepu spożywczego zmuszony był do zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z dniem [...] września 2013 r. i aktualnie pozostaje zarejestrowany jako osoba bezrobotna, utrzymująca się z zasiłku w wysokości [...] złotych miesięcznie. Dalej wnioskodawca poinformował, że posiada mieszkanie o powierzchni [...] i samotnie prowadzi gospodarstwo domowe generujące wydatki miesięczne wynoszące około [...] złotych. W celu zaspokojenia swoich potrzeb wnioskodawca korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej swojej córki oraz matki, których wsparcie oszacował na "kilkaset złotych". W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego sytuacja majątkowa wskazuje, że nie będzie on obecnie w stanie uiścić ustalonej w kwestionowanym rozstrzygnięciu kary pieniężnej, bez znacznego uszczerbku swojego majątku i dla swojego utrzymania. Podkreślić należy, że jedyne, regularne źródło dochodu pochodzące z zasiłku dla bezrobotnych wygasa z dniem [...] listopada 2014 r. i od tego momentu strona będzie uzależniona wyłącznie od pomocy najbliższej rodziny. Skarżący nie posiada przy tym jakiegokolwiek znacznego majątku ruchomego, którego spieniężenie mogłoby zadośćuczynić ciążącemu na nim obowiązkowi finansowemu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.