III SA/Wr 374/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej spółki z o.o. A , z siedzibą we W., na postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych we W. z dnia [...] ([...]), negatywnie opiniujące wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży - w [...] przy ul. [...] we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Jak przytoczono w uzasadnieniu rozstrzygnięcia - organ pierwszej instancji negatywnie zaopiniował wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 z późn. zm.; dalej jako "ustawa"), w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie miasta W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ([...]), uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]w sprawie zasad usytuowania we W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz wprowadzenia zakazu sprzedaży, podawania oraz spożywania napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach miasta ([...]), art. 106 § 5, art. 123 i art. 124 K.p.a. oraz zarządzeniem nr [...]Prezydenta Miasta W. z dnia [...] w sprawie powołania Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Jako przyczynę negatywnego zaopiniowania wniosku wskazano niezgodność lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych - [...] przy ul. [...] we W. - z przepisami uchwały z dnia [...]. W tym kontekście w szczególności zwrócono uwagę na przepis § 1 ust. 1 pkt 6 tego aktu prawa miejscowego, wyłączający dopuszczalność usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy obiektów kultu religijnego. Rozpatrując wniesione zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że według art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy (art. 18 ust. 2 ustawy). Stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. Zgodnie natomiast z art. 18 ust. 3a ustawy, zezwolenia, o których mowa w ust. 3 art. 18 ustawy, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 2 ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 3a ustawy, przybiera formę postanowienia, wydawanego w trybie art. 106 K.p.a. Zwraca uwagę cecha szczególna, jaką ustawa przypisała tej opinii. Jeżeli bowiem, według art. 18 ust. 3a ustawy, organ zezwalający wydaje zezwolenia po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy, to uprawniony jest wniosek, że negatywna opinia wyłącza możliwość zezwolenia na wnioskowaną sprzedaż. W myśl § 1 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr [...], podjętej - m.in. - na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy i będącej aktem prawa miejscowego, nie dopuszcza się usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wnajbliższej okolicy obiektów kultu religijnego. Dokonując wykładni sformułowania "najbliższa okolica" obiektów chronionych uchwałą SKO podkreśliło, że wyrażenie to nie zostało zdefiniowane ani w ustawie, ani w uchwale z dnia [...]. Wprawdzie zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy, "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych" to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw, jednakże "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych" to nie to samo co "najbliższa okolica" obiektów chronionych uchwałą. Definicja zawarta w ustawie może służyć co najwyżej pomocniczo w interpretacji przepisów uchwały z dnia [...]. Organ pierwszej instancji wprawdzie wprost zastosował definicję "najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych", ale - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie ma to wpływu na wynik postępowania. W języku potocznym najbliższa okolica to obszar rozciągający się dookoła jakiegoś miejsca, stanowiący jego bezpośrednie otoczenie, obszar znajdujący się w niewielkiej odległości od danego miejsca (obiektu), przylegający do czegoś. Prawodawca nie określił konkretnych odległości, które pozwalałyby ustalić granice obszaru nazywanego "najbliższą okolicą". Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy SKO stwierdziło - mając na uwadze przede wszystkim znajdujący się w aktach sprawy materiał fotograficzny obrazujący teren i okolice, gdzie zlokalizowany jest przedmiotowy lokal oraz położenie [...] we W. (będącego obiektem kultu religijnego w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 6 uchwały) - że podziela stanowisko Komisji zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Kościół bowiem znajduje się w niewielkiej odległości od przedmiotowego lokalu, w odległości ok. [...] metrów, w bezpośrednim otoczeniu sklepu ("w odległości ok. [...] m od granicy lokalu znajduje się obiekt sakralny - [...]" - protokół z wizji z dnia [...].) - zob. zdjęcia nr 2, 3, 7, 8, 9 i 10. Pomiędzy tymi obiektami brak jest przeszkody, która by je rozdzielała w sposób pozwalający na stwierdzenie, że lokal nie znajduje się na obszarze rozciągającym się dookoła kościoła. Wychodząc z przedmiotowego lokalu można dostać się bezpośrednio do kościoła, bez nadkładania drogi (w potocznym rozumieniu tego ostatniego zwrotu). Przedmiotowy lokal znajduje się bowiem na tej samej ulicy, w jednej osi komunikacyjnej układu pieszego. Chodnik zlokalizowany przed kościołem i lokalem gastronomicznym - jako utwardzony pas terenu służący do poruszania się - umożliwia łatwe i szybkie przemieszczanie się pomiędzy tymi obiektami. Dla przeciętnego obserwatora [...] znajduje się niewątpliwie w najbliższej okolicy kościoła. W kontekście argumentacji zażalenia wskazać należy, że w orzecznictwie wyrażono stanowisko, iż "[...] w opinii - wydawanej na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy - organ administracji nie ocenia potencjalnej możliwości utrzymania kontaktu wzrokowego i słuchowego między obiektem chronionym a wnętrzem sklepu" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2015 r., III SA/Wr 897/14, CBOSA). Co ważne, w ocenie Kolegium materiał fotograficzny dołączony przez stronę do zażalenia, załączony do akt sprawy, potwierdza powyższe wskazania. Osoba reprezentująca spółkę nie wniosła uwag co do przebiegu przeprowadzonej wizji, która miała miejsce dnia [...], a w szczególności wobec wskazanej w protokole odległości między lokalem a kościołem. Nadto, w zażaleniu nie wskazano, aby wymieniona odległość była większa. Lokalizacja punktu sprzedaży napojów alkoholowych w [...] przy ul. [...] we W. nie byłaby więc - w ocenie Kolegium - zgodna z uchwałą z dnia [...] Konstatację tę uzasadnia bowiem ocena bliskości położenia obu obiektów oraz opis usytuowania elementów ich otoczenia, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W kontekście zaś argumentacji zawartej w zażaleniu SKO podniosło, że udzielanie innym przedsiębiorcom zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalach znajdujących się przy ul. [...] we W. nie ma wpływu na wynik tej sprawy. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym Kolegium nie jest także władne kontrolować zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych udzielonych w innych postępowaniach. W tej materii SKO przywołało wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2013 r., III SA/Wr 458/13 oraz z dnia 13 kwietnia 2015 r., III SA/Wr 897/14. W skardze wydanemu postanowieniu zarzucono: a) naruszenie przepisu prawa materialnego : - § 1 pkt 1 ppkt 6 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] (zm. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]) w sprawie zasad usytuowania we W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz wprowadzania zakazu sprzedaży, podawaniu oraz spożywania napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach miasta poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w najbliższej okolicy lokalu gastronomicznego [...] znajduje się w obiekt sakralny - [...] i że pomiędzy oboma obiektami nie występuje trwała przeszkoda, w związku z brzmieniem art. 21 ustawy, gdy tymczasem lokal znajduje się jedynie w bliskiej okolicy kościoła, a charakter zabudowy budynku, w którym znajduje się lokal wyłącza możliwość kontaktu wzrokowego i słuchowego z kościołem; - art. 1 ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawowym celem ustawy jest zobowiązanie organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego do ograniczania spożycia napojów alkoholowych, gdy tymczasem ustawa nie wymienia celu podstawowego, a cele równorzędne, a jednym z nich jest zmiana struktury spożywania napojów alkoholowych, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów; b) naruszenie norm prawa procesowego, a to art. 7, 77, 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, tj. : - nie podjęcie dodatkowych czynności zmierzających do wykazania rzeczywistej odległości pomiędzy lokalem a kościołem, - bezrefleksyjne oraz pozbawione celowościowej analizy przyjęcie ustaleń poczynionych przez organ I instancji, w tym bezkrytyczne spojrzenie na ewidentne i oczywiste braki postępowania dowodowego oraz sprzeczności w nim ujawnione (w tym w szczególności brak odniesienia do użycia przez organ 1 instancji dwóch różnych miar odległości, około [...] metrów i około [...] metrów, niemających potwierdzenia w materiale dowodowym, czy gromadzenie materiału dowodowego w postaci zdjęć wykonanych nieprawidłowo, w perspektywie zaburzającej rzeczywisty obraz sytuacji, lub wskazujących na irrelewantne dla sprawy szczegóły), - brak wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego. Mając na względzie powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca argumentowała, że przechodząc ulicą [...] obok lokalu w kierunku kościoła nie widać całego budynku kościoła, lecz jedynie fragment ceglanego muru. Obiektywnie należy stwierdzić, że taki fragment ceglanego muru nie świadczy niezbicie o tym, że obserwator ma do czynienia z miejscem kultu religijnego. Ceglana zabudowa jest bowiem charakterystyczna dla wielu okresów w dziejach architektury oraz wielu budowli, niekoniecznie o charakterze sakralnym. Zaś z pewnością fragment budynku (bez widocznych elementów charakterystycznych obiektu, jak np. krzyż) nie świadczy o pełnym kontakcie wzrokowym, na który powoływał się organ. Zatem, dopóki obserwator nie minie de facto granicy budynku, w którym mieści się lokal, dopóty nie można jednoznacznie stwierdzić, że ceglany mur jest częścią kościoła. Nie sposób również nie zauważyć, że nie ma możliwości utrzymania kontaktu słuchowego pomiędzy obiektami. Ulica [...], na której znajdują się placówki, jest jedną z głównych i bardziej reprezentatywnych ulic we W. Stanowi element połączenia z innymi strategicznymi, z punktu widzenia poruszania się po mieście, ulicami - przykładowo z ul. [...]. Przez ulicę [...], równolegle do osi, w której znajdują się obiekty będące przedmiotem prowadzonych rozważań, poprowadzona jest droga dla tramwajów trzech linii: [...]. Nie ma zatem możliwości, aby w gwarze komunikacyjnym można było usłyszeć z odległości, jak to określił organ, około [...] metrów, obrzędy prowadzone w kościele czy też im przeszkodzić. Dodatkowo, uniemożliwia to charakter zamknięty lokalu, którego zamknięte drzwi stanowią również element dekoracyjny lokalu, wpisujący się w jego koncepcję estetyczną oraz nastrojową, mającą sprzyjać wyciszeniu, wypoczynkowi. Lokal pozostaje w bliskiej okolicy chronionego obiektu (jest to bowiem jedna ulica, obiekty pozostają w stosunku do siebie w jednej osi), ale nie pozostaje w jego najbliższej okolicy, co dostatecznie zostało wykazane w ramach zażalenia gruntowną analizą stanu faktycznego. Intencją zaś strony skarżącej, wskazującej, że inni przedsiębiorcy uzyskali zezwolenia nie było żądanie weryfikacji ich sytuacji, lecz zwrócenie uwagi na to, że ze względu na okoliczności faktyczne, sytuacja wszystkich przedsiębiorców na ul. [...] pozostających w jednym ciągu komunikacyjnym z kościołem jest taka sama. Dlatego, wszelkie rozważania prowadzone przez organ I i II instancji są bezprzedmiotowe i prowadzone w sposób bezpodstawnie różnicujący sytuację prawną podmiotów o zbieżnych cechach. Tym samym, kryteria wprowadzone w niniejszej sprawie mają charakter jedynie pozorny i iluzoryczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Istotę sporu w rozpoznawanym przypadku stanowi problem oceny wzajemnego usytuowania lokalu, w którym strona skarżąca zamierza uruchomić punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, względem kościoła znajdującego się na tej samej stronie ulicy [...] we W. Inaczej rzecz ujmując chodzi o to, czy przyszły punkt stałej sprzedaży alkoholu zlokalizowany jest w "najbliższej okolicy" (czego zabrania przepis § 1 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...],[...]), w rozumieniu tego określenia sformułowanym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 ze zm.; dalej w skrócie zwana ustawą). Zgodnie z brzmieniem ostatnio wskazanego przepisu, przez najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych należy zaś rozumieć: "obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw". Wykładnia językowo-gramatyczna zacytowanej normy ustawowej prowadzi do wniosku, że najbliższą okolicę punktu sprzedaży stanowi pewien obszar zamknięty trwałą przeszkodą faktyczną. Jakkolwiek ustawodawca używa wyrażenia "mierzony", ale w dalszej części przepisu nie wskazuje żadnych konkretnych odległości, które stanowiłyby granice obszaru nazywanego "najbliższą okolicą". Należy zatem przyjąć, że "najbliższą okolicę" stanowi obszar zawarty między potencjalnym punktem sprzedaży alkoholu, a najbliższą, trwałą przeszkodą typu faktycznego w stosunku do owego punktu sprzedaży. Trwała, faktyczna przeszkoda musi być przy tym uznawana za podstawową okoliczność, której istnienie zamyka obszar, o którym mowa, stanowiąc w konsekwencji granicę "najbliższej okolicy". Ustawodawca dokonał w komentowanym przepisie jedynie przykładowego (a nie taksatywnego) wyliczenia przeszkód faktycznych, którym należałoby przyznać charakter "trwałych", wśród nich wymieniając: a) krawędź jezdni; b) zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy; c) mur bez przejść; d) ciek wodny bez bliskich przepraw. Z konstrukcji art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej wynika, że dla zakreślenia granic obszaru "najbliższej okolicy" punktu sprzedaży napojów alkoholowych przesądzające znaczenie ma istnienie faktycznych przeszkód o trwałej naturze, przy czym wbrew przekonaniu wyrażonemu w skardze – takie okoliczności jak "zamknięty" charakter lokalu sprzedaży i podawania alkoholu, tudzież charakter sprzedaży i podawania alkoholu w tym miejscu jako jedynie towarzyszącego serwowanym posiłkom, a nie jako zasadniczy rodzaj prowadzonej tamże działalności – nie stanowią z woli ustawodawcy przesłanek prawnych, nie mieszczą się w hipotezie komentowanej normy prawnej i nie przypisano im także znaczenia prawnego w powołanej uchwale Rady Miejskiej określającej w § 1 ust. 1 warunki dopuszczalności usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania alkoholu. Stanowiąc w § 1 ust. 1 uchwały, iż: " Nie dopuszcza się usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy następujących obiektów i miejsc (...) 6) obiektów kultu religijnego" - Rada nie ograniczyła miejsc stałej sprzedaży wyłącznie do niektórych, wobec tego należy przyjąć, iż chodzi o każde miejsce takiej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Nadto wypada zauważyć, że skoro wspomniana uchwała wiąże omawiany zakaz jedynie z "najbliższą okolicą", a nie wprowadza kryterium fizycznej odległości, to nie ma tak istotnego znaczenia, czy liczona w metrach odległość między lokalem a kościołem wynosi ściśle "około [...]", czy też "około [...]" metrów. Bez wątpienia bowiem odległość do 30 metrów w powszechnym postrzeganiu oznacza bardzo bliską odległość. W przedstawionym zatem świetle, w realiach tej konkretnej sprawy należało ustalić, czy między lokalem a opisanym obiektem kultu religijnego istnieje przeszkoda w ujęciu wyżej zaprezentowanym, w szczególności, czy organy prawidłowo ustaliły, że miedzy obiektami brak jest takiego typu przeszkody. Organy bowiem przyjęły, że nie istnieje przeszkoda, która by rozdzielała oba obiekty, w taki sposób, który pozwalałby na stwierdzenie, że lokal strony skarżącej nie znajduje się na obszarze rozciągającym się bezpośrednio wokół kościoła, nie stanowiąc jego najbliższego sąsiedztwa pojmowanego jako "najbliższa okolica" w przytoczonym wyżej rozumieniu. Zdaniem Sądu, prawidłowości oceny organów, dokonanej w tym zakresie, nie można skutecznie podważyć, zwłaszcza w kontekście jednego z podstawowych celów uregulowań ustawy przeciwalkoholowej, to jest ograniczania dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4). Na tle kompletnego, w ocenie Sądu, materiału dowodowego sprawy (zebranego bez uchybienia normom procesowym), z wykorzystaniem dowodu bezpośredniego, czyli po dokonaniu oględzin - prawidłowe jest stanowisko Kolegium, iż między obiektami nie występuje taka trwała przeszkoda faktyczna jak krawędź jezdni, mur, ciek wodny, czy jakakolwiek inna o takim charakterze, obiekty bowiem znajdują się na tej samej ulicy, w jednej osi układu komunikacyjnego, chodnik przed kościołem i spornym lokalem umożliwia łatwe przemieszczanie się między obiektami, a wychodząc z lokalu strony skarżącej można bez nadkładania drogi łatwo dostać się do kościoła. Godzi się zauważyć, na tle zarzutów skargi, że idąc chodnikiem przemieszcza się w obie strony (od lokalu w kierunku kościoła i vice versa), przy czym ów trakt pieszy jest stosunkowo szeroki umożliwiając (przy wyjściu z lokalu i poruszając się w kierunku kościoła, czyli idąc prawą w tym przypadku stroną chodnika) jak najbardziej kontakt wzrokowy i słuchowy albowiem ta strona chodnika bezsprzecznie otwiera perspektywę z widokiem na kościół a odległość jest nieznaczna. Fakt ten dokumentuje zgromadzony materiał dowodowy w postaci wykonanych zdjęć, którym nie można przypisać wskazania na "irrelewantne szczegóły" bądź wykonania w sposób "zaburzający rzeczywisty obraz". W tej mierze zresztą zarzuty skargi nie zostały doprecyzowane. Ponadto wypada przypomnieć, że w świetle brzmienia art. 21 pkt 1 ustawy za najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć obszar mierzony od "granicy" obiektu, a nie od drzwi – to jest wejścia do tego obiektu. Chodzi tu zatem o odległość między granicami obiektów oraz także o kontakt wzrokowy i słuchowy w odległości między budynkami, a nie o to tylko, czy istnieje kontakt wzrokowy lub słuchowy z wnętrza budynków. Sąd nie podziela przy tym zapatrywania skargi, jakoby fasada budynku kościoła lub jego boczne ściany nie znamionowały dla przeciętnego obserwatora, iż jest to obiekt kultu religijnego. Wypada nadto zauważyć, iż sama rozpoznawalność danego obiektu przez postronnych obserwatorów jako obiektu kultu religijnego nie jest przesłanką prawną, jaką należy spełnić przy staraniu się o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wymóg taki nie wynika ani z litery ustawy przeciwalkoholowej, ani z postanowień aktu prawa miejscowego, jakim jest cytowana uchwała. Nie ma wątpliwości, że między kościołem a lokalem nie występuje żadna trwała zabudowa o charakterze wyżej opisanym. Budynek, w którym znajduje się sporny lokal i kościół sąsiadują ze sobą, między nimi nie została umieszczona żadna trwała przeszkoda faktyczna w postaci zabudowy uniemożliwiającej zarówno dostęp jak i kontakt wzrokowy i słuchowy, a trzeba z całą mocą podkreślić, że przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Z kolei przeszkoda takiej natury istnieje między kościołem a lokalem "Pod Borówką" albowiem dostęp odgradza jezdnia z dużym natężeniem ruchu – jej krawężnik i to z oznaczonym przejściem dla pieszych wraz z sygnalizacją świetlną, zaś sklep [...] usytuowany jest w dalszej odległości od kościoła niż lokal strony skarżącej i z wejściem prowadzącym od placu [...]. Sytuacja faktyczna przedsiębiorców prowadzących te lokale nie jest zatem taka sama jak w przypadku lokalu strony skarżącej, lokale te bowiem nie znajdują się pod tym samym adresem, chociaż są usytuowane na tej samej ulicy. Abstrahując od tego wątku, Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażony w motywach wyroku III SA/Wr 458/13 z dnia 13 listopada 2013 r. (przytoczony przez SKO), iż Sąd nie ma w ramach rozpoznawania niniejszej skargi kompetencji do kontrolowania zezwoleń wydanych w innych postępowaniach administracyjnych. Zdaniem Sądu analiza fotografii przedstawionych przez stronę skarżącą na poparcie twierdzeń i zarzutów zażalenia nie prowadzi do wniosków odmiennych niż przedstawiły to organy administracji. Z podanych powodów Sąd oddalił skargę, stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, nie dopatrując się w sprawie żadnego z naruszeń prawa (materialnego bądź procesowego), o których mowa w art. 145 § 1 tej ustawy.