III SA/Wr 458/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu oddala skargę. Skarżący wnosił o udzielenie mu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (pełny asortyment) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym "A" usytuowanym przy ul. [...] we W. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) Komisja Roz-wiązywania Problemów Alkoholowych we W – działając na podstawie art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa przeciwalkoholowa" – zaopiniowała negatywnie wniosek strony o wydanie zezwolenia na sprzedaż we wspomnianym punkcie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu. Z uzasadnienia postanowienia Komisji wynika, iż uznała ona – na podstawie wizji przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2013 r. – że punkt sprzedaży wnioskodawcy usytuowany jest w najbliższej okolicy placówki opiekuńczo-wychowawczej (przedszkola "B" przy ul. [...]na [...] we W). Uwzględniono przy tym definicję "najbliższej okolicy" zawartą w art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej, stwierdzając, iż takie usytuowanie obu obiektów narusza zakaz wynikający z § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej W z dnia 7 lipca 2011 r. (Nr XIII/241/11) w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz wprowadzenia zakazu sprzedaży, podawania oraz sprzedaży napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach miasta (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 165, poz. 2835). Komisja przywołała następujące okoliczności faktyczne tyczące wzajemnego usytuowania sklepu strony i przedszkola. Lokal wnioskodawcy znajduje się na parterze jednopiętrowego budynku mieszkalnego, przed którym znajduje się mur o wymiarach: 8 m długości i 1,5 m wysokości. Budynek przedszkola położony jest po drugiej stronie ciągu pieszo-jezdnego oddzielającego oba obiekty. Odległość między lokalem strony a przedszkolem wynosi około 21 m. Wejście (drzwi) do przedszkola usytuowane są po drugiej stronie budynku, z dojściem po lewej stronie, gdzie znajduje się furtka. Pomiędzy obu obiektami istnieje kontakt wzrokowy i głosowy, a także bezpośredni dostęp, bez trwałych przeszkód. Krawędź ciągu pieszo-jezdnego oddzielającego oba budynki nie jest wyznaczona trwałą przeszkodą. O umownych granicach świadczy jedynie inny kolor kostki brukowej. Ustalenia te wsparto materiałem fotograficznym (zdjęcia kolorowe). Zaskarżonym postanowieniem – wydanym po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W (w dalszych wywodach – "SKO" albo "Kolegium") utrzymało w mocy opisane postanowienie w. Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz zarzutów sformułowanych w zażaleniu (s. 1-3 uzasadnienia), SKO zaakcentowało rolę Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, której pozytywna opinia – wydawana w formie postanowienia, o którym mowa w art. 106 k.p.a. – stanowi jeden z normatywnych wymogów udzielenia zezwolenia alkoholowego. Kolegium odwołało się następnie do § 1 ust. 1 pkt 1 wcześniej już przywołanej uchwały RM W Nr XIII/241/11 z 2011 r., przepisu statuującego (wśród innych) między innymi zakaz sytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy placówek szkolnych, wychowawczych i opiekuńczych. Organ wyższego stopnia skonstatował przy tym, że skoro uchwała nie określa pojęcia "najbliższa okolica", przeto należało posłużyć się definicją z art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało następnie oceny konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy, w kontekście wspomnianej definicji ustawowej. W tym zakresie, odwołując się do materiału fotograficznego, organ podkreślił zwłaszcza, iż sklep wnioskodawcy usytuowany jest w niewielkiej odległości od przedszkola, a między obu obiektami nie występuje trwała, faktyczna przeszkoda, w postaci krawędzi jezdni, zabudowy, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, muru bez przejść, ani cieku wodnego bez bliskich przepraw. Kolegium nie uznało przy tym za zasadne stwierdzenia strony, że za taką przeszkodę trzeba uznać krawędź jezdni oraz mur przed sklepem wnioskodawcy, ponieważ urządzenia te nie wykluczają kontaktu wzrokowego i głosowego między obu obiektami, który to kontakt stanowi negatywną przesłankę przy opiniowaniu wniosku zainteresowanego. W odniesieniu do muru organ zażaleniowy podkreślił, że – ze względu na swoje gabaryty – tylko częściowo utrudnia on dostęp. Stwarza więc w istocie jedynie pozór istnienia trwałej przeszkody, ale taką przeszkodą nie jest. Zdaniem SKO, nie ma w sprawie znaczenia usytuowanie wejścia do przedszkola z drugiej strony, ani też fakt zafoliowania okien przedszkola (na co powoływano się w zażaleniu). Istotny jest bowiem sam fakt położenia placówki opiekuńczo-wy-chowawczej w najbliższej okolicy obiektu, w którym miałby być zlokalizowany punkt sprzedaży wnioskodawcy, wbrew zakazowi wynikającemu z § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały RM W z 2011 r. Kolegium przyjęło, że za wydaniem przez Komisję pozytywnej opinii nie mógł także przemawiać fakt wydania wcześniej zezwolenia na prowadzenie w tym samym lokalu sprzedaży napojów alkoholowych przez innego przedsiębiorcę. Organ stwierdził (w związku z takim zarzutem zażalenia), iż okoliczności, które uzasadniały wcześniej wydane zezwolenie nie mogą być brane pod rozwagę w tej konkretnej sprawie. Powołując się na uzasadnienie wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011 r. (III SA/Lu 506/10) SKO wywodziło, że podstawę wydania zezwolenia alkoholowego stanowić mogą wyłącznie przepisy prawa, a nie okoliczności faktyczne istniejące w momencie udzielania tego rodzaju zezwoleń we wcześniejszym okresie. Organ wyższego stopnia stwierdził w konkluzji, iż Komisja podjęła zaskarżone orzeczenie zgodnie z obowiązującymi przepisami i we właściwym trybie, co oznacza brak podstaw do uchylenia bądź zmiany tego postanowienia. Pełnomocniczki wnioskodawcy, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzuciły, że postanowienia Komisji i Kolegium wydane zostały: • z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 kp.a. – poprzez błędne ustalenie (w wyniku wadliwej oceny stanu faktycznego), że położenie sklepu skarżącego stanowi najbliższą okolicę placówki opiekuńczej; • z naruszeniem art. 21 ustawy przeciwalkoholowej – poprzez błędną interpretację, że krawędź jezdni nie stanowi faktycznej przeszkody dla potrzeb określenia najbliższej okolicy. Na kanwie tak sformułowanych zarzutów, strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi – po zacytowaniu części art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej – wywodzono, iż zawarta w tym przepisie definicja wymienia taksatywnie przeszkody, których wystąpienie powoduje, że punkt sprzedaży można uznać za znajdujący się poza obszarem nazwanym najbliższą okolicą. Zdaniem autorek skargi, w świetle przytoczonej definicji, za wystarczającą przeszkodę należy uznać krawędź jezdni, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Sklep skarżącego dzieli od placówki jezdnia (droga gminna) ograniczona krawężnikami. Z natury rzeczy, podkreślono dalej w skardze, żadna krawędź jezdni nie ogranicza kontaktu wzrokowego i głosowego. Zaakcentowano jednak, iż ograniczenie tego rodzaju dotyczy jedynie – w braku krawędzi jezdni – przeszkody, w postaci zabudowy. Zakwestionowano zresztą zasadność przyjęcia przez organy istnienia kontaktu wzrokowego i słuchowego (w powszechnym rozumieniu takiego kontaktu), zważywszy na ogrodzenie sklepu od ulicy murem o długości 8 m i wysokości 1,5 m. Podkreślono wreszcie, że fakt, iż – w tym samym stanie faktycznym i prawnym, już w trakcie funkcjonowania przedszkola – ten sam organ udzielił zezwolenia na sprzedaż alkoholu poprzedniemu najemcy lokalu (ważnego do 2014 r.) powinien mieć znaczenie w sprawie. Stan taki wskazuje bowiem jak dowolna może być ocena stanu faktycznego, a – co za tym idzie – stosowanie prawa, co narusza zasadę praworządności. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wraz z argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie – jak w niniejszym wypadku – w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym również na postanowienia wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego skontrolowanego orzeczenia, ale tylko w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, jeśli zakwestionowane rozstrzygnięcie podjęto zgodnie z przepisami, skarga podlega oddaleniu, stosownie do dyspozycji art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod rozwagę przytoczone, podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, z następujących powodów. Nie ma wątpliwości co do tego, że istotę sporu w rozpoznawanym przypadku stanowi problem oceny wzajemnego usytuowania lokalu, w którym skarżący zamierza uruchomić punkt sprzedaży napojów alkoholowych, względem przedszkola znajdującego się po drugiej stronie ulicy S. we W. Ściślej rzecz ujmując chodzi o to, czy przyszły punkt sprzedaży alkoholu zlokalizowany jest w "najbliższej okolicy" przedszkola (czego zabrania przepis § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały RM W z dnia 7 lipca 2011 r., Nr XIII/241/11), w rozumieniu tego określenia sformułowanym w art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Zgodnie z brzmieniem ostatnio wskazanego przepisu, przez najbliższą okolicę punktu sprzedaży napojów alkoholowych należy zaś rozumieć: "obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw". Podstawowe wnioski, jakie nasuwa wykładnia językowo-gramatyczna cytowanego zapisu ustawowego są następujące. Po pierwsze, najbliższą okolicę punktu sprzedaży stanowi pewien obszar zamknięty trwałą przeszkodą faktyczną. Prawodawca używa co prawda sformułowania "mierzony", ale w dalszej części przepisu nie wskazuje (wzorem wcześniejszych unormowań) żadnych konkretnych odległości, które stanowiłyby granice obszaru nazywanego "najbliższą okolicą". W konsekwencji zastosowania obecnie takiej techniki konstruowania definiowania należy zatem przyjąć, że "najbliższą okolicę" stanowi obszar zawarty między potencjalnym punktem sprzedaży alkoholu, a najbliższą, trwałą przeszkodę typu faktycznego w stosunku do owego punktu sprzedaży (celowe podkreślenia składu orzekającego). Trwała, faktyczna przeszkoda jest przy tym – w ramach tak sformułowanej definicji – podstawową okolicznością, której istnienie zamyka obszar, o którym mowa, stanowiąc w konsekwencji granicę "najbliższej okolicy". Po drugie – wbrew odmiennemu zapatrywaniu wyrażonym w skardze – posługując się zwrotem "taką jak", ustawodawca dokonał następnie przykładowego jedynie (a nie taksatywnego, jak twierdzi strona skarżąca; kolejne podkreślenia Sądu) wyliczenia przeszkód faktycznych, którym należałoby przyznać charakter faktycznych przeszkód "trwałych". W analizowanym przepisie, zwrot "taką jak" pełni bowiem identyczną rolę, jaka jest powszechnie przypisywana w piśmiennictwie i w judykaturze określeniu "w szczególności". Po trzecie, wśród owych przykładów trwałych przeszkód natury faktycznej wymienił legislator następujące: 1) krawędź jezdni; 2) zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy; 3) mur bez przejść; 4) ciek wodny bez bliskich przepraw. Konieczne było wyróżnienie (za prawodawcą) czterech przykładów trwałych przeszkód, i to wyłącznie w takiej właśnie postaci, jak to skład orzekający Sądu ujął w dopiero co zaprezentowanym wyliczeniu. Jedynie bowiem takie (a nie inne wyliczenie) ściśle respektuje reguły języka polskiego. W szczególności, sama tylko wykładnia językowo gramatyczna analizowanego przepisu nie upoważnia (nie stanowi wystarczającej podstawy) do formułowania stwierdzenia, iż dopiero brak dostępu do potencjalnego punktu sprzedaży alkoholu oraz brak kontaktu wzrokowego i głosowego nadają danej przeszkodzie charakter trwały. Taki kierunek interpretacji w ogóle nie uwzględnia bowiem reguł języka polskiego tyczących składni przepisu poddawanego wykładni. Gdyby dopiero istnienie owych dodatkowych uwarunkowań miało decydować o trwałości każdej z przeszkód przykładowo wymienionych w art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej, przepis ten miałby następujące brzmienie: najbliższa okolica – "obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw, które ze względu na swój charakter uniemożliwiają dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy". Tymczasem normodawca połączył wspomniany wymóg wyłącznie z przeszkodą "zabudowy", o czym przesądza użycie słowa "która" (a więc w liczbie pojedynczej), a nie "które". Tylko zaś użycie w ramach objaśnianej definicji liczby mnogiej dawałoby podstawy do twierdzenia, że zwrot rozpoczynający się od słowa "które" odnosi się do wszystkich części wyliczenia poprzedzającego to właśnie słowo (także zatem do krawędzi jezdni, a w wypadku umieszczenia całego passusu zaczynającego się od słowa "które" na końcu zdania – do wszystkich przykładowo wskazanych tam przeszkód). Wywody pomieszczone w poprzednim akapicie uzasadnienia wyroku skłaniają do konkluzji, iż w świetle samej tylko wykładni językowo-gramatycznej art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej wymóg uniemożliwiania dostępu oraz kontaktu wzrokowego i głosowego może być odnoszony jedynie do przeszkody, w postaci "zabudowy". Zdaniem składu Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie, fakt poprzestania przez organy na konkluzji, wyprowadzanej – w sposób uproszczony – z samej tylko wykładni językowo-gramatycznej, nie miał jednak żadnego wpływu na końcową, prawidłową ocenę rozpoznawanej sprawy. Ze sposobu sformułowania art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej wynika, że dla zakreślenia granic obszaru "najbliższej okolicy" punktu sprzedaży napojów alkoholowych przesądzające znaczenie ma istnienie faktycznych przeszkód o trwałej naturze (dalsze, celowe podkreślenie Sądu). W realiach tej konkretnej sprawy oznaczało to konieczność ustalenia, czy charakter takiego typu przeszkody można przypisać krawędzi jezdni oraz murowi usytuowanemu przed lokalem użytkowanym przez wnioskodawcę (między lokalem skarżącego a przedszkolem nie znajdują się wszak ani jakakolwiek inna zabudowa, ani też żaden ciek wodny). Zdaniem Sądu, prawidłowości oceny organów, dokonanej w tym zakresie nie można skutecznie podważyć, zwłaszcza w kontekście jednego z podstawowych celów uregulowań ustawy przeciwalkoholowej – ograniczanie dostępności alkoholu (art. 2 ust. 1 pkt 4). Za trafne – w realiach tej konkretnej sprawy – uznać trzeba w szczególności stanowisko Kolegium, iż krawędź jezdni oraz wspomniany mur stwarzają jedynie pozory trwałych przeszkód. Takimi przeszkodami jednak w istocie nie są. Muru nie można w ogóle kwalifikować do kategorii przeszkody w rozumieniu art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Zważywszy jego gabaryty (8 m długości i 1,5 m wysokości) nie spełnia on bowiem wymogu "muru bez przejść", skoro z łatwością można go obejść z obu stron, bez nakładania drogi (w potocznym rozumieniu tego ostatniego zwrotu). Z kolei można się zgodzić ze stwierdzeniem autorek skargi, iż krawędź jezdni, z natury rzeczy, nie ogranicza kontaktu wzrokowego i słuchowego. Sama w sobie ("z natury rzeczy" właśnie, jeśli posłużyć się terminologią użytą w skardze) nie stanowi też ona "trwałej przeszkody". Mimo to została wymieniona w art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej jako przykład takiej przeszkody. W ocenie Sądu – uwzględniając przy formułowaniu tej oceny wzorzec tzw. rozsądnego ustawodawcy – oznacza to konieczność dokonywania weryfikacji, w każdym konkretnym przypadku, czy krawędź jezdni stanowi rzeczywiście przeszkodę w dostępie do punktu, w którym miałby być sprzedawany alkohol. Podobnie jak w wypadku uproszczonej wykładni językowo-gramatycznej dokonanej przez organy (o czym wspomniano), nie do automatycznego (bezkrytycznego) przyjęcia, bez dodatkowej argumentacji, jest również pogląd wyrażony w skardze, iż wystarczy samo istnienie krawędzi jezdni, aby uznać ją za trwałą przeszkodę w rozumieniu art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Wypada raz jeszcze podkreślić, że nadrzędną kategorią decydującą – w ramach tego przepisu – o granicy tzw. "najbliższej okolicy" jest istnienie trwałej przeszkody. O tym, czy taki charakter ma potencjalna "przeszkoda", wymieniona przykładowo w dalszej części analizowanego przepisu, trzeba przesądzać ad hoc, uwzględniając wszystkie okoliczności faktyczne każdego konkretnie rozważanego przypadku. Za trwałą przeszkodę w takim rozumieniu, można uznać np. krawędź jezdni oznaczoną wyraźnie krawężnikiem, ulicy o dużym natężeniu ruchu, z wyraźnie przewidzianymi miejscami do przekroczenia jezdni (skrzyżowania, oznaczone przejścia dla pieszych, sygnalizatory świetlne), tym bardziej wtedy kiedy chodniki są wprost odgraniczone od jezdni barierkami (czy innymi fizycznymi urządzeniami) uniemożliwiającymi wprost przejście jezdni przez pieszego. Żadna z takich okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie. Ze stosownego zaświadczenia ZDiUM z dnia [...]kwietnia 2013 r. (k. [...]akt sądowych) wynika, że ul. [...] jest drogą publiczną o kategorii drogi gminnej. Zgromadzona w toku postępowania wyjaśniającego dokumentacja zdjęciowa uzasadnia jednak w pełni przyjęcie przez Komisję terminologii tzw. "ciągu pieszo-jezdnego", przynajmniej na odcinku wzajemnego usytuowania lokalu strony skarżącej i przedszkola (por. zwłaszcza zdjęcie Nr [...], obrazujące swoiste przewężenie tego ciągu, gdzie ruch kołowy jest praktycznie wykluczony). Zdjęcia, o których mowa, nie potwierdzają też istnienia krawężników, na które powołuje się skarżący. Pod zalegającym śniegiem (fotografie robiono wszak w styczniu b.r.) nie można w każdym razie dostrzec żadnych charakterystycznych wybrzuszeń (pryzm), które sugerowałyby istnienie krawężników. Zważywszy – dodatkowo, oprócz do tej pory wskazanych okoliczności – małą odległość dzieląca w linii prostej oba obiekty (21 m) skład orzekający Sądu podziela w pełni stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy ani mur, ani krawędź jezdni nie mogą być uznane za trwałą przeszkodę w rozumieniu art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Krawędź jezdni (a także wcześniej opisany murek) stanowią co najwyżej "utrudnienia", w żadnym zaś razie – nie "uniemożliwiają" dostęp do sklepu skarżącego. Nie można zaś utożsamiać etymologicznego znaczenia obu dopiero co wyeksponowanych określeń – "utrudnienie" wszak, to jeszcze nie "przeszkoda". Przeciwny pogląd, oparty w istocie wyłącznie na wyrwaniu z kontekstu samego tylko zwrotu "krawędź jezdni", bez uwzględnienia sposobu ujęcia całej wypowiedzi normatywnej zawartej w interpretowanym przepisie ustawowym, prowadziłoby do wykładni nie znajdującej wparcia w regułach językowo-gramatycznych, a ponadto sprzecznych z jednym z podstawowych celów ustawy – ograniczania dostępności alkoholu – art. 2 ust. 1 pkt 4). W ewidentnej opozycji do wniosków, jakie nasuwa wykładnia celowościowa pozostałaby taka interpretacja, która – zważywszy na realia rozpoznawanego przypadku – dopuszczałaby na zakreślenie granicy "najbliższej okolicy" już kilka metrów od lokalu skarżącego (czyli usytuowania jej na bliższej względem jego sklepu krawędzi jezdni), co pozwoliłoby przyjąć – jak chce tego strona skarżąca, niezasadnie – że przedszkole usytuowane zaledwie w odległości 21 m nie jest położone na obszarze, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy przeciwalkoholowej. Dobitnego podkreślenia wymaga, że w świetle rozważanej definicji ustawowej żadnego znaczenia nie mają również: usytuowanie wejścia do przedszkola i zafoliowanie szyb tej placówki. Trafnie wywiodło w tym zakresie Kolegium, iż są to okoliczności obojętne dla ustalenia granic "najbliższej okolicy" w rozumieniu analizowanego przepisu. Sąd podziela też w pełni zapatrywanie tego samego organu odnośnie do kwestii znaczenia dla niniejszej sprawy faktu wcześniejszego uzyskania zezwolenia alkoholowego przez poprzedniego najemcę tego samego lokalu. Wyłącznie istniejące przesłanki normatywne, a nie wcześniej występujące okoliczności faktyczne mogą decydować o kierunku załatwienia wniosku podmiotu zainteresowanego. Dodać wypada, że ewentualne nieprawidłowości w toku postępowania w sprawie z wniosku owego wcześniejszego najemcy (nie można wykluczyć takiej sytuacji, jeśli założyć tożsamości wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych tamtej sprawy, czego Sąd nie może jednak sprawdzić w ramach swoich kompetencji do rozpoznania niniejszej skargi) nie uzasadniają wcale dopuszczalności kontynuowania dawnych, ewentualnych błędów organów decyzyjnych. Uwzględniając wszystkie naprowadzone powody, Sąd był zobligowany do oddalenia skargi, stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a., nie dopatrując się w sprawie żadnego z naruszeń prawa (materialnego bądź procesowego), o których mowa w art. 145 § 1 tej samej ustawy.