III SA/Wr 377/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 377/13 postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący wniósł skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ze sprzeciwu od niniejszego postanowienia oraz z przesłanych w ślad za pismem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2014 załączników wynika, że skarżący od [...] sierpnia 2010 r. jest osobą bezrobotną i z tego tytułu - w okresie od [...] marca 2014 r. do [...] maja 2014 r. - pobiera zasiłek okresowy w wysokości 271 zł miesięcznie. Gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępo-waniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 oraz art. 256 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, ukształtowanego na podstawie analogicznych unormowań art. 113 kodeksu postępowania cywilnego, sformułowanie, iż "osoba fizyczna (...) nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny" oznacza, że ubiegający się o zwolnienie powinien wykazać, że nie jest w stanie poczynić osz-czędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984 r., sygn. akt II CZ 104/84). Dokonując analizy sytuacji materialnej skarżącego (osoba bezrobotna pobierająca okresowy zasiłek w wysokości 271 zł miesięcznie, samodzielnie prowadząca gospodarstwo domowe) oraz mając na uwadze obecny etap postępowania, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.