III SA/Wr 381/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody D. z dnia z dnia 8 maja 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 lipca 2006 r. I. P. - stwierdzając, że działała w charakterze pełnomocnika K. W. - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Wojewody D. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lipca 2006 r. -kierowanego do I. P. - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Wezwanie dotyczące obowiązku usunięcia tego braku zawierało pouczenie, iż jego uzupełnienie winno nastąpić w siedmiodniowym terminie od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. K. W. w dniu 16 sierpnia 2006 r. przedstawiła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pełnomocnictwo, w którym upoważniła swoją siostrzenicę I. P. do reprezentowania jej w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Następnie w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 13 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poinformował K. W., że zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, siostrzenica skarżącej I. P. nie może być jej pełnomocnikiem w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ponieważ nie mieści się ona w kręgu osób, które ustawa dopuszcza do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. W związku z powyższym Sąd ponownie wezwał skarżącą K. W. - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - do jej podpisania lub ustanowienia pełnomocnika procesowego, który odpowiadałby wymogom art. 35 § 1 powołanej ustawy. Przedmiotowe pismo wysłane na podany adres do korespondencji: [...] W., al. J. [...] - zgodnie z informacją umieszczoną na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru - złożono na okres od 19 września do 3 października 2006 r. w placówce pocztowej, skąd nie zostało podjęte, mimo iż w skrzynce na korespondencję adresata dwukrotnie, to jest w dniu 18 oraz 26 września 2006 r., umieszczono stosowne zawiadomienie, przyjąć należy, iż doręczono je skutecznie. Wobec powyższego nieprzekraczalny termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał we wtorek 3 października 2006 r. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w art. 46 § 1 oraz w art. 57 § 1 określa formalne wymogi jakim powinna odpowiadać skarga. Jednym z takich wymogów określonym w art. 46 § 1 pkt 4 wskazanej ustawy proceduralnej jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy również dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, o czym stanowi art. 46 § 3 ustawy. Przy czym stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Jeśli skarga dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej biegu, na podstawie art. 49 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona jest wzywana do ich uzupełnienia, a niespełnienie warunków formalnych w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 3. W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca nie uzupełniła braku skargi w zakreślonym siedmiodniowym terminie, należało orzec jak w sentencji postanowienia.