III SA/Wr 390/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Barbara Ciołek, Anna Kuczyńska - Szczytkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji C. z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO 4020.17.2025 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji oddala skargę w całości. Fundacja C. w S. (dalej jako skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako organ II instancji, organ odwoławczy, SKO, Kolegium) z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO 4020.17.2025 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Jak wynika z akt, decyzją z dnia 19 listopada 2024 r. nr 18/2024 Prezydent Wrocławia (dalej jako Prezydent) w pkt 1) określił kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2022 r. przez P. we W. (dalej jako szkoła) prowadzoną przez skarżącą w wysokości 139.975,68 zł; w pkt 2) ustalił do zwrotu do budżetu Miasta Wrocławia przez szkołę kwotę w wysokości 139.976,00 zł; w pkt 3) określił termin naliczania odsetek za zwłokę naliczanych jak dla zaległości podatkowych od 139.976,00 zł od dnia następującego po terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji do dnia zapłaty. W ustawowo określonym terminie odwołanie wniosła strona skarżąca, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta, ewentualnie umorzenia postępowania. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania SKO decyzją z dnia 18 marca 2025 r. nr SKO 4020.2.2025 utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta. Następnie Kolegium dostrzegło z urzędu, że we własnej decyzji z dnia 18 marca 2025 r. wystąpiła oczywista omyłka wobec czego postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr SKO 4020.10.2025 sprostowało omyłkę w ten sposób, że: 1) na stronie pierwszej, w wierszu 20 od góry, zamiast "dotacji podmiotowej niewykorzystanej w 2022 r.", powinno być "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2022 r.", 2) na stronie 2, w wierszu 34 od góry, zamiast "dotacji podmiotowej niewykorzystanej w 2022 r.", powinno być "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2022 r.", 3) na stronie 7 w wierszu 44 od góry, zamiast "niewykorzystanej dotacji" powinno być "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości", 4) na stronie 15 w wierszu 40 od góry, zamiast "niewykorzystanej dotacji" powinno być "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości". W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że doszło do niewłaściwego przepisania części rozstrzygnięcia utrzymywanej w mocy decyzji Prezydenta. Błąd ten był Omyłka ta nie zmienia jednak w ocenie Kolegium treści rozstrzygnięcia oraz nie wpływa na jego prawidłowość. Po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie rozstrzygnięciem z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO 4020.17.2025. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na uznanie zaistniałych nieprawidłowości za oczywiste omyłki i dokonanie rektyfikacji decyzji Kolegium z dnia 18 marca 2025 r. w trybie sprostowania. Kolegium wyjaśniło, że z rozstrzygnięcia decyzji oraz jej uzasadnienia, jak i z akt sprawy jednoznacznie wynika jaka sprawa podlegała rozpatrzeniu przez Kolegium w decyzji z dnia 18 marca 2025 r. Odwołano się w niej bowiem do oznaczenia wydanej, z upoważnienia Prezydenta Wrocławia, decyzji Dyrektora Wydziału Finansów Oświatowych w Urzędzie Miejskim Wrocławia z dnia 19 listopada 2024 r. (Nr 18/2024; znak sprawy: WFI-DSN.4431.418.2023), oraz odwołania skarżącej. Również podając podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2024 r. poz.1530, ze zm., dalej jako u.f.p.), dotyczący zwrotu dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości, a nie art. 251 ust. 1 u.f.p., stanowiący podstawę żądania zwrotu dotacji niewykorzystanej. Dalej Kolegium wywiodło, że zaistniała omyłka, która jest oczywista, łatwo dostrzegalna poprzez proste zestawienie i porównanie, niewymagające pogłębionej analizy, tych fragmentów decyzji Kolegium oraz treści prawidłowo oznaczonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które zostało utrzymane w mocy w całości i nie podlegało reformowaniu przez Kolegium. Niewątpliwie omyłka ta miała charakter techniczny - zaistniała przy redagowaniu treści decyzji administracyjnej - i nieistotny, ponieważ z decyzji Kolegium wynika bezsprzecznie, że wydana, z upoważnienia Prezydenta decyzja z dnia 19 listopada 2024 r. została utrzymana w mocy, co stanowiło meritum sprawy. Nie można zatem zgodzić się z zawartym we wniosku sakrżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutem, że sprostowanie wskazanej wyżej omyłki spowodowało merytoryczną zmianę rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na ww. postanowienie Kolegium strona skarżąca podniosła, że postanowienie narusza art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz, że treść postanowienia SKO z dnia 17 czerwca 2025 r. jest sprzeczna z art. 113 § 1 k.p.a. W ocenie strony skarżącej zakres dokonania postanowieniem sprostowania wykracza poza ramy określone w cytowanym przepisie, gdyż prowadzi do zmian merytorycznych w treści rozstrzygnięcia, co uzasadnia zarzut błędnego zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie żadna z tych podstaw nie zaistniała. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium o sprostowaniu decyzji Kolegium dotyczącej zwrotu należności z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. W decyzji Kolegium z dnia 18 marca 2025 r. organ ten wskazał, że utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta z dnia 19 listopada 2024 r. dotyczącą kwot dotacji "niewykorzystanej w 2022 r.", a także na stronie 2, 7 i 15 Kolegium wskazało "dotacji podmiotowej niewykorzystanej w 2022 r." i "niewykorzystanej dotacji". Kolegium winno natomiast opisać, że jego rozstrzygnięcie dotyczy "dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2022 r.", a na pozostałych stronach opisując przedmiot sprawy winno stosować ww. nazewnictwo, tj. dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Stosownie zaś do art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Natomiast art. 251 ust. 1 u.f.p. stanowi, że dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku, z zastrzeżeniem terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4. Wskazana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu analizowanego przepisu jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. W tym trybie nie można natomiast dokonywać merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany podstawy prawnej, czy też zastosowanego przepisu prawa (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16; wyrok NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18; wyrok NSA z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 770/20). Nie jest też dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Jak wynika z akt, w przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną prostowanej decyzji Kolegium z dnia 18 marca 2025 r. stanowił art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w świetle którego "dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia ww. okoliczności". Taka sama podstawa widnieje na decyzji Prezydenta z dnia 19 listopada 2024 r. Ponadto rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 18 marca 2025 r. utrzymuje decyzję Prezydenta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie zgadza się ze stanowiskiem strony skarżącej, że wydane w sprawie postanowienie o sprostowaniu wykracza poza ramy określone w art. 113 k.p.a., gdyż prowadzi do zmian merytorycznych w treści decyzji. Jak bowiem wynika z treści postanowienia o sprostowaniu omyłki, nie zmieniło ono treści decyzji z dnia 19 listopada 2024 r., jej podstawy prawnej, uzasadnienie decyzji z dnia 18 marca 2025 r. nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Prezydenta lecz się z nimi zgadza i zaskarżone postanowienie nie stanowi ingerencji w merytoryczną treść tej decyzji. Po sprostowaniu decyzja Kolegium nadal utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta z dnia 19 listopada 2024 r. Należy zauważyć, że w treści uzasadnienia decyzji z dnia 18 marca 2025 r. Kolegium wskazało m.in. na str. 8 wiersz 7 od góry, że decyzja dotyczy dotacji pobranej przez szkołę w nadmiernej wysokości, na str. 14 wiersz 4 i 7 podobnie, że dotacja jest pobrana w nadmiernej wysokości. W sprawie wystąpiły zatem omyłki w nazewnictwie/opisie rodzaju dotacji podlegającej zwrotowi. Oczywistość zaistniałej w sprawie nieprawidłowości wynika z porównania zaistniałej wady z okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (stan prawny i faktyczny sprawy). Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu decyzji z 18 marca 2025 r. i 19 listopada 2024 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Niezasadna jest zatem argumentacja skarżącej, że wydane sprostowanie stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji Kolegium. Bezspornym jest, że przedmiotem sprostowania nie była zmiana ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie działanie organu prostującego własną decyzję nie stanowiło zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. Sprostowanie oczywistych błędów było konieczne, aby usunąć oczywistą nieprawidłowość i rozbieżność w treści sentencji i uzasadnienia decyzji. W sprawie wystąpiła oczywista omyłka, która podlegała sprostowaniu, a ekonomia procesowa nakazuje usuwanie oczywistych błędów. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania lub w jakikolwiek inny istotny sposób jest niezgodne z prawem. Ponadto Sąd z urzędu powziął informację, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2025 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 259/25, tut. Sąd oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Kolegium z dnia 18 marca 2025 r. W uzasadnieniu tego wyroku zostało wskazane, że zawarcie w ww. decyzji kilku stwierdzeń dotyczących kwestii niewykorzystania dotacji jest pewną nieprawidłowością, nie zaburza jednak toku rozumowania organu, a samo uzasadnienie decyzji jest właściwie sformułowane, zawiera przytoczenie i interpretację mających zastosowanie przepisów prawa, wyczerpujące w zakresie istotnych aspektów sprawy, a ponadto jest przejrzyste i zawiera prawidłową ocenę materiału dowodowego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.