III SA/Wr 402/09

Sygnatura akt III SA/Wr 402/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Katarzyna Dziok po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "A", sp. z o. o., z siedzibą we W na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia należności wynikających z długu celnego oraz podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W z dnia [...] r. (nr [...]); II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W na rzecz strony skarżącej [...] ([...]) zł kosztów postępowania; III. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Sygnatura akt III SA/Wr 402/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o., z siedzibą we W., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] r. (Nr [...]) orzekającej o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] zł oraz określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług na kwotę [...] zł (wyższą o [...] zł od kwoty wskazanej w zgłoszeniu celnym) – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm.), rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 286 z 28 października 2005 r.) i art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Organy celne ustaliły, że w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. (SAD [...]) strona skarżąca przedstawiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako suplement diety z [...], klasyfikując go według kodu CN 2106 90 98 49. Na podstawie kontroli i badań przeprowadzonych przez Laboratorium Izby Celnej we W. organy celne powzięły wątpliwość co do prawidłowości taryfikacji dokonanej przez stronę, gdyż w towarze objętym zgłoszeniem celnym nie stwierdzono obecności [...] oraz [...] i innych produktów [...] lub stwierdzono ilości poniżej maksymalnych, określonych w pozycji CN 2106 90 92. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji uznał, że strona nieprawidłowo zaklasyfikowała suplementy diety z [...] według kodu CN 2106 90 98 49 i wydał decyzję przypisującą ten towar do kodu CN 2106 90 92 60. Kwestionując taryfikację organu, strona skarżąca podniosła w odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, że przez [...] lata nikt nie kwestionował prawidłowości dokonywanej przez stronę klasyfikacji taryfowej i stosowanej stawki celnej, choć w tym czasie dokonano [...] odpraw a wyniki badań laboratoryjnych były znane Urzędowi Celnemu w [...] r. Powołując się na regułę 3c obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), strona wywiodła, że ostatnim, możliwym do zastosowania, kodem jest CN 2106 90 98 49. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przedstawieniu aktów prawnych regulujących zasady klasyfikacji towarów oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, scharakteryzował towar objęty zgłoszeniem celnym, tj. preparat [...] (wyciąg [...]), preparat [...] ([...]), preparat [...] ([...]), preparat [...] ([...]), stwierdzając, że przebadane próbki miały postać [...] preparatu do stosowania [...]. Organ drugiej instancji podkreślił, że spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy klasyfikacji towaru w ramach podpozycji HS 2106 90 (- Pozostałe), która dzieli się na: 2106 90 10 - - Fondue z sera, 2106 90 20 - - Preparaty alkoholowe złożone, inne niż na bazie substancji zapachowych, w rodzaju stosowanych do produkcji napojów, - - Aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe, - - Pozostałe. Zdaniem organu, w kontekście wskazanych podziałów, spornego towaru nie można ująć w podpozycji CN 2106 90 10, obejmującej fondue z sera, ani w podpozycji 2106 90 20, obejmującej preparaty alkoholowe złożone a także aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe. W takiej sytuacji towar ten należało zaliczyć – w ramach wymienionej podpozycji HS – do grupy "- - pozostałe". W zakresie tej grupy rozróżnia się podział na: 2106 90 92 - - - Niezawierające tłuszczu mleka, sacharozy, izoglukozy, glukozy lub skrobi, lub zawierające mniej niż 1,5% masy tłuszczu mleka, 5% masy sacharozy lub izoglukozy, 5% masy glukozy lub skrobi, 2106 90 98 - - - Pozostałe. Z kolei podpozycja 2106 90 92 dzieli się na: 2106 90 92 40 - - - - Hydrolizaty białek i autoliza ty drożdży, 2106 90 92 60 - - - - Pozostałe. Ponieważ zebrane w sprawie dowody wykazały, że sporny towar spełnia kryteria pozycji CN 2106 90 92, nie mógł on być zaklasyfikowany do "2106 90 98 - - - Pozostałe", albowiem pozycja ta obejmuje jedynie te produkty, które nie spełniają kryterium procentowego składników wymienionych w podpozycji 2106 90 92. Według organu, pierwszym po podpozycji 2106 90, możliwym do zastosowania w sprawie jest kod TARIC 2106 90 92 60, obejmujący przetwory spożywcze gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, pozostałe, które nie zawierają lub zawierają mniej niż 1,5% masy tłuszczu mleka, nie zawierają lub zawierają mniej niż 5% masy sacharozy, izoglukozy, glukozy lub skrobi oraz nie są hydrolizatami białek i autolizatami drożdży. Skład chemiczny importowanego towaru wskazuje, że preparaty stanowiące suplement diety z [...] spełniają wymogi pozycji 2106 90 92 60. Na poparcie prawidłowości takiej taryfikacji organ przedstawił WIT-y do kodu 2106 90 92. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka z o.o. "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. i zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca podniosła, że dostarczyła organom celnym WIT-y dla różnych suplementów diety oferowanych na polskim rynku, którym przyznano kod TARIC 2106 90 98, a także informację o produkcie z [...] w N., który uzyskał kod [...]. Użycie kodu TARIC 2106 90 98 w jednym kraju UE uzasadnia, zdaniem strony, jego użycie w innym kraju członkowskim dla produktu o podobnym składzie. Tymczasem informacja o zastosowaniu w N. tego kodu została zignorowana przez organy celne obu instancji. W [...] r. strona skarżąca zwróciła się do W. W. I. Izby Celnej w W. z wnioskiem o wydanie WIT dla suplementów diety z [...], jednakże do dnia wniesienia skargi takiej informacji nie przedstawiono, sprawa zaś została skierowana do Ministerstwa Finansów i dalej na forum Unii Europejskiej. Według skargi, decyzja organu pierwszej instancji została wydana niezgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż w uzasadnieniu nie przedstawiono żadnego nowego dowodu lecz posiłkowano się znanymi w okresie odprawy celnej badaniami laboratoryjnymi, którymi Urząd Celny dysponował już [...] r. Uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnego dowodu podważającego zasadność kodu zastosowanego przez stronę. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił argumentacji strony skarżącej, czym naruszył również art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy celne uchybiły także art. 122 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie rozpatrzyły ani nie usiłowały wyjaśnić rozbieżności powstałych przy kodowaniu towarów w poszczególnych państwach i różnic z tego wynikających. Organy pierwszej instancji nie uwzględnił również decyzji podjętej przez Oddział Urzędu Celnego we W. (przy ul. [...]), z którym prowadzono konsultacje przed dokonaniem pierwszej odprawy w dniu [...] r., i który dokonywał wszystkich odpraw celnych. Oddział ten zapoznał się z wynikami badań laboratoryjnych spornego towaru i nie kwestionował ustalonego kodu TARIC i kodu [...]. Wskutek takiego postępowania organy celne złamały art. 121 Ordynacji podatkowej. Pomimo trudności z jednoznacznym zakwalifikowaniem towarów przez Izbę Celną w W. (W. W. I.) i braku dowodów na popełnienie błędu przez stronę skarżącą, a także przy całkowitym zignorowaniu informacji o WIT-ach z innych krajów UE, Dyrektor Izby Celnej we W. podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji o zmianie kodu TARIC i wynikającym z tego rozstrzygnięcia retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych i podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i mające je wesprzeć argumenty. Do pisma procesowego z dnia [...] r. strona skarżąca dołączyła wydane w dniu [...] r. przez Izbę Celną w W. Wiążące Informacje Taryfowe, wskazujące na odmienną taryfikację spornych preparatów aniżeli przyjęta w zaskarżonej decyzji. Wśród załączników znalazły się także decyzje Naczelnika Urzędu Celnego we W. określające cło oraz podatek od towarów i usług według kodu określonego w WIT-ach z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., jak i poprzedzające ją rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego we W. nie mogą pozostać w zbiorze obowiązujących aktów administracji, jako że – wskutek wydania Wiążących Informacji Taryfowych dotyczących towaru objętego zgłoszeniem celnym w niniejszej sprawie – konieczne stało się ponowne rozpatrzenie kwestii taryfikacji celnej towaru z uwzględnieniem interpretacji zastosowanej w tychże WIT-ach w celu ujednolicenia zasad klasyfikacji takich samych przedmiotów. Na etapie postępowania skargowego przed sądem administracyjnym strona skarżąca przedstawiła [...] Wiążących Informacji Taryfowych wydanych w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Celnej w W. na wniosek "A" sp. z o.o., a dotyczących towaru objętego zgłoszeniem celnym tego podmiotu. Według tych dokumentów, towar o nazwie handlowej "[...]" [suplement diety – produkt [...], składający się z [...] ([...]), przeznaczony do przygotowania [...] w postaci [...]] został sklasyfikowany w nomenklaturze celnej pod pozycją 1211 90 85 00 ([...]), towar o nazwie handlowej "[...]" suplement diety [[...] ([...]) w [...], przeznaczone do Konsumpcji przez ludzi jako suplement diety] – pod pozycją 1211 90 85 00 ([...]), towar o nazwie handlowej "[...]" suplement diety [[...] ([...]) w [...], przeznaczona do konsumpcji przez ludzi jako suplement diety] – pod pozycją 1211 90 85 00 ([...]), towar o nazwie handlowej "[...]" suplement diety [[...] ([...]) w [...], przeznaczone do konsumpcji przez ludzi jako suplement diety] – pod pozycją 1211 90 85 00 ([...]), towar o nazwie handlowej "[...]" suplement diety [[...] ([...]) w [...], przeznaczony do konsumpcji przez ludzi jako suplement diety] – pod pozycją 1515 90 59 90 ([...]). Na podstawie tychże WIT-ów Naczelnik Urzędu Celnego we W. wydał w dniu [...] r. decyzje korygujące należności celne oraz podatek od towarów i usług. W takim stanie rzeczy, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy taryfikacji celnej towarów zgłoszonych przez stronę skarżącą organy celne uwzględnią WIT-y odnoszące się do tych towarów i określą skutki prawne w zakresie należności celnych oraz podatku od towarów i usług. Ponieważ wszczęte skargą sp. z o.o. "A" postępowanie sądowe wykazało istnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a., przeto –stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. – należało orzec, jak w punkcie I sentencji. Podstawę orzeczeń zawartych w punktach II i III sentencji stanowiły odpowiednio art. 200 i art. 152 u.p.p.s.a.