III SA/Wr 403/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Józef Kremis (sprawozdawca), Marcin Miemiec, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2010 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie, odmawiające skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych do gruntów rolnych na rok 2010, wskazując w nim [...] działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano realizację Pakietu 8 "Ochrona gleb i wód" w ramach wariantu 8.2 – międzyplon ścierniskowy na powierzchni [...] ha. W związku z wcześniejszymi wnioskami skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i ONW, w dniu [...] r. gospodarstwo wnioskodawcy wytypowane zostało do przeprowadzenia kontroli na miejscu. Kontrola ta odbyła się w dniach [...] r. i wykazała zawyżenie powierzchni czterech zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych działek. W dniach [...] r. w gospodarstwie skarżącego inspektorzy organów rolnych przeprowadzili ponowną kontrolę, podczas której stwierdzono, że na działkach A, B, C, D znajduje się nieużytek lub ugór czyli sposób użytkowania niekwalifikujący dane działki do płatności rolnośrodowiskowej, natomiast w odniesieniu do działek C, D, J, L, Ł, M, U, W, Y, Z stwierdzono powierzchnie mniejsze niż zadeklarowane przez producenta we wniosku. Raport z kontroli przekazny zostal skarżacemu, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję, w której odmówił przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej, wskazując, że powierzchnie działek zadeklarowane we wniosku pomocowym są zawyżone w stosunku do powierzchni faktycznie kwalifikowanej do przyznania płatności, co stwierdzono podczas przeprowadzonych dwukrotnie kontroli na miejscu. Procent przedeklarowania wynosił 23,7357 %, a zatem, stosownie do treści art. 16 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23 grudnia 2006 r., str. 74 ze zm.), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50 % powierzchni stwierdzonej, odmawia się przyznania płatności. Utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w przypadku pakietów, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1-6 i 8. W przypadku pakietu wymie-nionego w § 4 ust. 1 pkt 8, a więc zadeklarowanego przez wnioskodawcę, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, na których po plonie głównym są uprawiane rośliny jare jako międzyplon ścierniskowy. Jeśli zaś chodzi o kontrole przeprowadzone w gospodarstwie strony kontroli, organ odwoławczy podniósł, że podstawą ich przeprowadzenia było zobowiązanie, jakie podpisuje wnioskodawca przy składaniu wniosku o przyznanie płatności, na podstawie art. 26 i nast. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, mo-dulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozpo-rządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 ze zm.) oraz art. 30 ust 1 i 2, art. 30 a ust. 1-8 oraz art. 31 ust. 1-4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 30 ust 1 i 2 oraz art. 31 ust. 1-8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Według organ drugiej instancji, z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy wynika, że na działkach rolnych A, B, C, D, J, L, Ł, M, U, W, Y i Z wystąpiły nieprawidłowości zarówno w zakresie sposobu, jak i faktycznej powierzchni ich użytkowania rolniczego. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że zakres kontroli wykonanej w dniach od [...] r. był znacznie szerszy niż kontroli przeprowadzonej przez inspektorów wykonawcy zewnętrznego działającego na zlecenie ARiMR we [...] r. Weryfikacji podczas pierwszej kontroli podlegała tylko część działek i tak np. działki A, B, C, D, G, H, I, P i W nie były wzięte pod uwagę przy pomiarach powierzchni, jak i ustaleniu rodzaju użytkowania. Dodatkowo, raport z przeprowadzonej drugiej kontroli był poddany dodatkowej weryfikacji w postępowaniu międzyinstancyjnym. Postępowanie to pozwoliło ustalić, że brak jest możliwości zakwalifikowania zadeklarowanych we wniosku działek A, B, C i D do płatności w ramach wariantu 8. Na działkach tych stwierdzono bowiem ugór lub nieużytki, które nie mogą być objęte programem rolnośrodowiskowym. Również na części innych działek stwierdzono mniejszą powierzchnię niż zadeklarowana przez rolnika. Fakty te znajdują potwierdzenie w szerokiej dokumentacji fotograficznej. Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a stwierdzoną wynosi 24,1594 %, a nie jak stwierdził organ pierwszej instancji 23,7357 %. Różnica ta, bez względu na błąd rachunkowy, jaki popełniono w decyzji pierwszoinstancyjnej, mieści się w przedziale 20% - 50%, a zatem, stosownie do powołanych wcześniej przepisów prawa, prowadzić musi do odmowy przyznania płatności. Odnośnie do podnoszonego przez stronę w odwołaniu faktu wymarznięcia plonów, organ odwoławczy podniósł, że składając wniosek o przyznanie płatności producent rolny zobowiązuje się m.in. do niezwłocznego informowania na piśmie organu rolnego o każdym fakcie, który ma wpływ na nienależne lub nadmierne przyznawanie płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, oraz o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Treść tego zobowiązania zawarta jest we wniosku pomocowym i każdy producent rolny starający się o przyznanie płatności jest z nią zapoznawany. W rozpoznawanej sprawie producent rolny nie poinformował organów rolnych o jakichkolwiek okolicznościach, które mogły mieć wpływ na udatność posianej gorczycy w międzyplonie. W przypadku wystąpienia takiej okoliczności, złożenie stosownego oświadczenia, popartego odpowiednią dokumentacją, jest warunkiem koniecznym do uchronienia się przez negatywnymi skutkami jakie grożą rolnikowi w momencie, gdy nieprawidłowości zostaną stwierdzone podczas weryfikacji wniosku przez pracowników ARiMR. Organ odwoławczy powołał się na art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., określający przykładowo okoliczności pozwalające na odstąpienie od wymagania obowiązku zwrotu lub odmowy płatności oraz sposób postępowania producenta, w przypadku ich zaistnienia. Według tego przepisu, przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności (ust. 2). Regulacje te wskazują, że rolnik może zachować prawo do otrzymania pomocy w przypadku wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o ile spełnione zostaną wspomniane warunki. Skoro w rozpoznawanej sprawie organy Agencji nie otrzymały stosownego oświadczenia rolnika, brak było podstaw do uznania działania siły wyższej i wymarznięcia plonów, a tym samym do odstąpienia od zastosowanych wobec rolnika zmniejszeń płatności w przypadku przedeklarowania gruntów o więcej niż 20 %. W skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego producent rolny wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. , art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. poprzez nieodpowiednie stosowanie, art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1947 z dnia 15 grudnia 2006 r. – poprzez nieuwzględnienie wystąpienia siły wyższej w postaci silnych mrozów, które zniszczyły zasiewy gorczycy, oraz naruszenie art. 7 k.p.a. – poprzez pominięcie wyjaśnień strony co do obszarów obsianych plonami. W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, że zachwaszczenie działki A nie dotyczyło – wbrew stanowisku organów rolnych – całej powierzchni, a jedynie jej fragmentów, podobnie jak na działkach B i C zadrzewienie i droga szutrowa nie występuje na całym obszarze. Odnośnie do działki D, którą zakwalifikowano jako ugór, skarżący podniósł, że kontrola przeprowadzona była w miesiącach zimowych i nie powtórzono jej po stopnieniu śniegów, a właśnie co do tych gruntów rolnik w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej zgłosił fakt wymarznięcia zasiewów. Skarżący podniósł również, że nie był w stanie zgłosić organom rolnym wymarznięcia plonów, bowiem czekał z oszacowaniem strat do ustąpienia mrozów. Zgłoszenie tego faktu stało się zatem możliwe dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ rolny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ocena zaskarżonej decyzję organu odwoławczego według podanych kryteriów pozwala twierdzić, że – wbrew zarzutom skarżącego – rozstrzygnięcie to wydano bez naruszenia prawa. Niewadliwe jest stanowisko organu drugiej instancji, według którym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz jego końcowa ocena, uzasadniały odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Przede wszystkim organy orzekające w rozpoznawanej sprawie prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych w czasie kontroli na miejscu (w gospodarstwie wnioskodawcy), przeprowadzonej w dniach [...] r. W ocenie Sądu, wyników tej kontroli nie może skutecznie podważyć żaden z zarzutów sformułowanych w skardze. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej wykazał łączną powierzchnię areału uprawniającego do przyznania tych płatności w wysokości 79,76 ha. Tymczasem kontrole przeprowadzone w gospodarstwie skarżącego wykazały, że rzeczywista powierzchnia uprawniająca do otrzymania płatności wynosi 65,46 ha. Przyczyny zmniejszenia powierzchni kwalifikowanej przedstawiają się nieco odmiennie wobec poszczególnych działek. Na działce A zastano zdrewniałe, wyschnięte chwasty wieloletnie o wysokości powyżej 1 m, nie stwierdzono natomiast śladów użytkowania rolniczego. Na działkach B i C stwierdzono ugór, gdyż nie było na nich żadnych śladów po deklarowanej uprawie. Dodatkowo na działce C wyłączono drogę szutrową o szerokości przekraczającej 2 m z pasem gruntu nieużytkowanego rolniczo we wschodniej części działki oraz obszar gęsto zadrzewiony w części północno-zachodniej. Na działce D również stwierdzono ugór, ponieważ nie było tam śladów użytkowania rolniczego. Z pomiaru wyłączono nieużytki, staw oraz pas ułożonych na gruncie betonowych płyt. Na działkach J i L wyłączono nieużytkowane rolniczo części gruntów, na działkach Ł i M wyłączono z pomiaru obszary gęsto zadrzewione, na działce U wyłączono z pomiaru teren związany z wydobywaniem piasku, las znajdujący się w części południowo-zachodniej, plac składowy i manewrowy, drogi wewnętrzne o szerokości powyżej 2 m, drewniany budynek gospodarczy, nieużytki, teren rekultywowany oraz inne powierzchnie nieużytkowane rolniczo. Z kolei w odniesieniu do działek W, Y i Z wyłączono z pomiaru zadrzewione fragmenty. Dodatkowo na działce Z stwierdzono, że w południowej części pas gruntów szerokości od kilku do kilkunastu metrów jest uprawiany przez użytkownika działki ewidencyjnej [...]. Działka nr [...] wraz z zaoraną droga o numerze ewidencyjnym [...] i pasem działki [...] stanowi jednolitą spójną uprawę. Fakty te potwierdzają nie tylko znajdujące się w aktach sprawy raporty pokontrolne, ale również liczna dokumentacja fotograficzna. Trzeba przy tym podkreślić, że czynności kontrolne wykonane zostały przez kompetentny organ i w zgodzie z obowiązującymi procedurami. Skarżący nie wniósł, w terminie wskazanym w doręczonym mu protokole kontroli, zastrzeżeń co do ustaleń tej kontroli. W kwestii wyjaśnień strony co stanu zadeklarowanych gruntów, należy zauważyć, że organy rolne niewadliwie nie uwzględniły w dokonanej ocenie, podnoszonej przez skarżącego okoliczności wymarznięcia plonów wskutek silnych mrozów i opadów śniegu. Na okoliczność tę skarżący powołał się w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, następnie powtórzył w skardze wniesionej do Sądu. Zdaniem skarżącego, skoro nie można go obciążyć winą za zniszczenie upraw, organy rolne nie miały podstaw do pozbawienia go płatności. Tymczasem, stosownie do postanowień art. 74 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 47 (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., może zachować prawo do otrzymania pomocy w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych o ile spełnione zostaną wyżej określone warunki (art. 74 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 li-stopada 2009 r.). Zgodnie z przywołanymi unormowaniami, przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwy-czajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ, zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość. W rozpoznawanej sprawie rolnik bezsprzecznie nie zgłosił organom rolnym zmarznięcia uprawy, podnosząc ten zarzut dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Trzeba przy tym zdecydowanie podkreślić, że skarżący wiedział o ciążącym na nim obowiązku informowania organów rolnych o wszelkich zaistniałych zdarzeniach mających wpływ na jakość produkcji, albowiem został o tym poinformowany w pouczeniu zawartym na formularzu wniosku składanego przez rolników. Nie można też nie zauważyć, że samo sformułowanie zarzutu w skardze jest co najmniej niekonsekwentne. Z jednej bowiem strony skarżący podnosi, że organy przeprowadziły kontrolę w okresie, gdy zasiewy znajdowały się pod pokrywą śniegu, i nie przeprowadziły jej ponownie w cza-sie, gdy możliwe było stwierdzenie uprawy na tych terenach, z drugiej zaś jednocześnie twierdzi, że uprawy te zostały zniszczone na skutek silnych mrozów, których zgłoszenie przed dokonaniem kontroli było możliwe. Z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że na terenach tych nie była prowadzona działalność rolnicza, a skarżący nie poinformował organów w przepisanym terminie o zniszczeniu plonów na skutek siły wyższej. Sąd nie uznał zasadności zarzutu skarżącego, że zgło-szenie zamarznięcia upraw nie było możliwe wcześniej, niż na etapie odwołania od decyzji. Jeżeli bowiem kontrola przeprowadzona w dniach [...] r. pozwoliła na wykrycie braku upraw i zasiewów gorczycy, to zasadne jest wnioskowanie, że również rolnik uprawiający grunty powinien był w stanie zauważyć zniszczenia, co najmniej w tym czasie, czyli w ostatnim tygodniu [...] r. Dlatego zasadne było wyłączenie nieużytkowanej rolniczo powierzchni z terenów kwalifikowanych do pomocy. Według § 8 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, płatność rolnośrodowiskowa przyznawana jest w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 i 8 do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, ze zm.), o łącznej powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha. Działką rolną w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do której może być przyznana płatność rolnośrodowiskowa, jest tylko taka działka, na której prowadzona jest działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporzą-dzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., a więc taka, która jest utrzymywana w dobrej kulturze rolnej. Przy ustalaniu prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywi-sty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona uprawa. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. (II GSK 259/07). Niekwestionowane przez skarżącego (pomimo stosownego pouczenia) ustalenia kontroli przeprowadzonej na miejscu wskazały na rozbieżności pomiędzy zadeklarowanym areałem, a powierzchnią faktycznie uprawniająca do otrzymania płatności. Rozbieżności te musiały zatem spowodować odmowę przyznania płatności na podstawie art. 16 ust. 2 aka-pit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. Ponieważ ani zarzuty skargi, ani sądowa ocena legalności zaskarżonej decyzji nie dały podstaw do uznania za niezgodne z prawem zastosowanie przez organy wskazywa-nych wcześniej przepisów prawa materialnego, przy jednoczesnym stwierdzeniu braku uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, należało – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji wyroku.