III SA/Wr 416/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 stycznia 2021 r. nr 190000/71/228451/2020/RDZ-B/2 w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością H. S. (dalej: skarżąca spółka, skarżąca, strona) złożyła 30 grudnia 2020 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek dla płatników w określonych branżach za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. We wniosku wskazała jako przeważającą działalność gospodarczą wg PKD pozycję nr 55.10.Z, według stanu na 30 grudnia 2020 r. Oświadczyła, że przychód uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, z który składany jest wniosek jest niższy o co najmniej 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. Decyzją z 18 stycznia 2021 r. (nr 190000/71/228451/2020/RDZ-B/2) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ) odmówił spółce prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia ZUS wskazał art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.; dalej: "ustawa Covid -19") w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm., dalej: "u.s.u.s."). W uzasadnieniu decyzji ZUS przytoczył treść art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19. Wskazał, że według informacji dostępnych w rejestrze REGON jak i w Kompleksowym Systemie Informatycznym Zakładu w roku 2019 działalność w zakresie "Hotele i podobne obiekty zakwaterowania" PKD 55.10.Z., nie była prowadzona. Tym samym nie można było w opinii organu uznać, że spełniona została przesłanka co najmniej 75% spadku przychodu z działalności oznaczonej PKD 55.10.Z w 2020 r., w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy art. 31 zu ust. 8 ustawy Covid-19 poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji merytorycznej w oparciu o przesłanki nie wynikające bezpośrednio z powołanego przepisu; art. 31 zu ust. 10 w z w, z art. 31 zu ust. 11 ustawy Covid-19 o szczególnych rozwiązaniach związanych za zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, poprzez ich zastosowanie i uzależnienie wydania decyzji pozytywnej dla skarżącego od spełnienia przesłanek wynikających ze wskazanych przepisów, podczas gdy przepisy te nie odnoszą się w żadnym zakresie do profilu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (odnoszą się do działalności leczniczej a nie hotelarskiej) 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny Wpływ na wynik sprawy, tj.: — art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w sposób całkowicie dowolny, co stanowi naruszenie wspomnianych przepisów, — art. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak merytorycznego i adekwatnego uzasadnienia decyzji wydanej przez organ. Mając na uwadze wskazane zarzuty spółka wniosła o uchylenie decyzji z dnia 18 stycznia 2021 r. wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz udzielenie spółce zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. Z ostrożności, wniosła o przekazanie sprawy Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła o zasadzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. uzależniona została od spełnienia warunków określonych w będącym podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19. Zgodnie z tym przepisem – w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku i wydania decyzji - płatnikowi składek prowadzącemu na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodami 49.39.Z, 55.10.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 71.11.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 82.30.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.03.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z albo świadczącego usługi na rzecz muzeów w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2020 r. poz. 902), oznaczone kodem 79.90.A, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.59, 85.60.Z, albo prowadzącego muzeum w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach nie będące instytucją kultury, o zakończonym procesie organizacji muzeum i wpisanym do wykazu muzeów, o którym mowa w art. 5b ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie z opłacania tych składek był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 roku. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że na dzień złożenia wniosku czyli na 30 grudnia 2020 r. skarżąca w bazie REGON miała ujawnioną jako przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 55.10.Z. Płatnik prowadzący przeważającą działalność gospodarczą oznaczoną takim kodem PKD był uprawniony do otrzymania pomocy w postaci zwolnienia składek za okres od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. na podstawie art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19. ZUS tych okoliczności faktycznych nie zakwestionował, natomiast zarzucił, że skarżąca spółka w 2019 r. nie prowadziła działalności oznaczonej podanym we wniosku kodem PKD. Według ZUS warunkiem niezbędnym do uzyskania zwolnienia z opłacania składek jest wykazanie spadku przychodów - co najmniej 75%- z działalności oznaczonej we wniosku jako przeważająca działalność w porównaniu odpowiednich okresów w latach: 2020 do 2019. Przedstawione w zaskarżonej decyzji uzasadnienie wskazuje, że w istocie powodem odmowy przyznania zwolnienia był brak możliwości porównania przychodów z działalności skarżącej spółki w lipcu 2020 r. z przychodami uzyskanymi w lipcu 2019 r., skoro wówczas skarżąca spółka nie prowadziła działalności pod wskazanym we wniosku przeważającym kodem PKD 55.10.Z. Treść powołanego przepisu art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19 wskazuje, że jednym z warunków zwolnienia z obowiązku opłacania należności składkowych jest to, aby przychód z działalności - oznaczonej kodami wymienionymi w tym przepisie - uzyskany w m.in. lipcu 2020 r. był niższy o co najmniej 75% w stosunku do przychodu uzyskanego odpowiednio w lipcu 2019 r. Niewątpliwie dla oceny spełnienia tego warunku konieczne jest zatem porównanie przychodów osiągniętych w tych okresach. Wskazać należy, że zarzuty i argumenty skarżącej spółki odnosiły się do tego, że prowadziła ona zarówno w lipcu 2020 r., jak i w lipcu 2019 r. taką samą działalność gospodarczą i osiągała przychody z tego samego tytułu. Zmiany przeważającego kodu PKD dokonane zostały z uwagi na omyłkę Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej, IX Wydział gospodarczy KRS. Zmiana została dokonana bez wniosku wnioskodawcy. Z chwilą ujawnienia tej okoliczności, co nastąpiło z chwilą doręczenia skarżącej spółce przedmiotowej decyzji ZUS. Strona wyjaśniła, że niezwłocznie podjęła czynności mające na celu usunięcie rozbieżności pomiędzy dokonanym w rejestrze KRS wpisem a zapisami zawartymi w treści aktu notarialnego stanowiącego podstawę tego wpisu. Skarżąca spółka wyjaśniła, że jej działania zostały nakierowane na uchylenie wadliwego wpisu dotyczącego zmian w zakresie przedmiotu działalności spółki i podkreśliła, że wniosek złożony przez H.S. Spółkę z o.o. został uwzględniony w całości i uchylono błędny wpis dokonany niezgodnie z treścią pierwotnie złożonego wniosku, wbrew woli przedsiębiorcy. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji ZUS ograniczył postępowanie wyjaśniające wyłącznie do wyników literalnej wykładni art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19, poprzestając na treści wpisów zawartych w rejestrze. Tymczasem takie zawężenie postępowania wyjaśniającego było wynikiem błędnej wykładni powołanych przepisów. ZUS wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, co do rodzaju prowadzonej przez skarżącą spółkę w lipcu 2019 r. działalności, stwierdził jedynie, że skarżąca spółka w 2019 r. nie prowadziła działalności gospodarczej oznaczonej kodem PKD 55.10.Z. "Hotele i podobne obiekty zakwaterowania", co ustalił na podstawie rejestru REGON i kompleksowego systemu informatycznego Zakładu. W konsekwencji w opinii organu niemożliwe było porównanie spadku przychodów. W aktach administracyjnych brak przy tym jakichkolwiek dokumentów pozwalających zweryfikować twierdzenia ZUS odnośnie kodu PKD skarżącej spółki w lipcu 2019 r. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie wyraźnie podkreśla, że w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, zawarte w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19 sformułowanie "prowadzącego na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności" i w konsekwencji "i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie z opłacania tych składek był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. " odnosi się do faktycznie (rzeczywiście) prowadzonej działalności gospodarczej przez płatnika przedmiotowych składek. Natomiast przyjęta przez ZUS wykładnia, akceptuje sytuacje, w których ewentualną pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia składek otrzymałby przedsiębiorca, który posiada w rejestrze REGON (czy innym rejestrze) kod wymieniony w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, mimo że faktycznie nie prowadził takiej działalności gospodarczej na dzień założenia wniosku, innymi słowy, że pomoc publiczną otrzymałaby osoba nieuprawniona, lecz spełniająca formalnie przesłanki do jej uzyskania (por. m. in. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 955/20 i z dnia 13 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 304/21; WSA w Rzeszowie z dnia 25 marca 2021 r. o sygn. akt I SA/Rz 189/21; WSA w Białymstoku z dnia 28 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Bk 140/21 i z dnia 5 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Bk 171/21; WSA w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2022 r. o sygn. akt I SA/Bd 603/21). Wobec tego, udzielenie pomocy powinno dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Zatem zadaniem organu w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek powinno być nie tylko ustalenie jaki przeważający rodzaj działalności figuruje w rejestrach w brzmieniu na dzień złożenia wniosku, czy w określonej w przepisie dacie, ale także jaką faktycznie działalność (w szczególności pzreważąjącą) wnioskodawca prowadził w tych okresach. Należy przy tym podkreślić, że rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, ma on charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. W ocenie Sądu, to faktyczne prowadzenie przeważającej działalności objętej według PKD kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania składek, powinno skutkować udzieleniem tej pomocy. Tylko w takim wypadku nie zostaną naruszone zasady równości, niedyskryminacji i swobody działalności gospodarczej. W art. art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19.ustawodawca posłużył się pomocniczo oznaczeniami prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności tzw. PKD. Podstawowym jednak dla prawidłowego rozpoznania tej sprawy jest stosowanie procedury administracyjnej, gdyż do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 123 u.s.u.s. mają bowiem zastosowanie przepisy k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, w tym między innymi informacji dostępnych w rejestrze REGON. Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy ona od wpisu do rejestru. Inicjatywa dowodowa w tej kwestii należy do strony inicjującej postępowanie administracyjne, ale ZUS przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji nie może pominąć dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a. Powinien zatem przed wydaniem takiej decyzji powiadomić ją o konieczności wskazania przesłanek, które nie zostały spełnione lub wykazane, czyniąc zadość zasadzie informowania (art. 9 k.p.a.). W kontekście celów dla, których ustanowiono ustawę COVID-19 wraz z innymi aktami z nią związanymi należącym do pakietu aktów prawnych nazywanych powszechnie tzw. "Tarczą Antykryzysową", należy uznać, że narzędzie jakim jest klasyfikacja statystyczna PKD może być wykorzystywane w systemie organizowania pomocy dla przedsiębiorców poszkodowanych pandemią, ale nie może być samoistną przesłanką jej przyznawania. Klasyfikacja PKD, którą posługuje się w tym przypadku ustawa w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego ma zatem znaczenie wyłącznie instrumentalne i pomocnicze. Innymi słowy przesłanką materialnoprawną wsparcia, określoną w rozważanym przepisie, jest rodzaj faktycznie prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a klasyfikacja PKD jest tylko preferowanym, ale nie wyłącznym środkiem dowodowym do jej ustalenia. Wskazane w art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19 oznaczenie prowadzenia działalności gospodarczej według PKD to rozwiązanie proceduralne mające na celu usprawnienie procesu przyznawania przez ZUS wsparcia przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym określony rodzaj działalności, ale nie stanowi on istotnej modyfikacji procesu dowodowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym (zob. art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, mając na uwadze cel jaki realizuje przepis art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, oparcie odmowy wyłącznie na przesłance formalnej, wynikającej z wpisu w rejestrze podmiotów REGON, czy innych rejestrów, nie pozwoliłoby w szeregu przypadków na zrealizowanie celu jaki zamierzano osiągnąć, wprowadzając omawiane regulacje. Innymi słowy, poprzestanie tylko na formalnej treści wpisu w rejestrze podmiotów REGON, bez weryfikacji jaką przeważająca działalność faktycznie była prowadzona, uniemożliwiałoby przyznanie pomocy przedsiębiorcom, którzy spełniają kryteria udzielenia pomocy oraz wobec których, w takiej sytuacji realizowane byłyby założenia i cele prawodawcy, w tym przede wszystkim udzielenie wsparcia przedsiębiorcom najdotkliwiej odczuwającym skutki wprowadzonych ograniczeń i obostrzeń. Należy podkreślić, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) powinny być przekonująco, wyczerpująco i zrozumiale dla strony uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich naturalną konsekwencją. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skoro skarżąca spółka we wniosku złożyła oświadczenie o spadku przychodów, to organ powinien przed wydaniem decyzji, zwrócić się do strony o złożenie stosownych wyjaśnień oraz przedłożenie odpowiednich dowodów na poparcie jej twierdzeń na podstawie art. 79a k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Z podanych względów Sąd ocenił kontrolowaną decyzję za wadliwą, wydaną przedwcześnie, z naruszeniem przepisów prawa materialnego (błędna wykładnia art. 31 zo ust. 8 ustawy Covid-19) oraz przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ wezwie skarżącą spółkę do przedłożenia stosownych dowodów, z których wynikałoby, jaką rzeczywiście działalność gospodarczą prowadziła w lipcu 2019 r. Jednocześnie organ wyjaśni, jakie dokumenty skarżąca spółka powinna przedstawić w celu wykazania rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej (np. kopie faktur oraz paragonów fiskalnych). Następnie organ dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego, mając na uwadze przepisy ustawy COVID- 19 oraz przepisy k.p.a. i wyda stosowne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej spółki wskazać należy, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, ale może to być wyłącznie dowód z dokumentu. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów. Wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. W orzecznictwie przyjęty został pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 nie publ.). Z powyższych przyczyn również wniosek skarżącej spółki o udzielenie jej zwolnienia z obowiązku opłacania składek zgodnie ze złożonym wnioskiem nie mógł zasługiwać na uwzględnienie.