III SA/Wr 434/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Józef Kremis, Maciej Guziński, , Protokolant Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. K., J. N. wspólników "A" s.c. w P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz 34 zł (trzydzieści cztery złotych) z tytułu poniesionych wydatków; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Opisaną w sentencji wyroku decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję W. Inspektora Transportu Drogowego, nakładającą na wspólników spółki cywilnej "A" W. K. i J. N. karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy i nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych, za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Decyzja ta podjęta została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] r. w K. inspektorzy transportu drogowego zatrzymali do kontroli drogowej pojazd [...] z naczepą, należący do K. M., kierowany przez B. S. Pojazdem tym przewożony był ładunek – płyty granitowe na nagrobki. Przesłuchany w czasie kontroli kierowca wyjaśnił, że jest kuzynem właściciela pojazdu, który poprosił go o przewiezienie ładunku należącego do skarżących, do odbiorcy towaru, a następnie powrót pustym samochodem do domu. Zeznał również, że o ile mu wiadomo, właściciel pojazdu zajmuje się zawodowo transportem, jednak on, jako kierowca nie posiada wiedzy dla jakich firm transport ten jest wykonywany, bowiem dokumenty przewożonych towarów znajdowały się zawsze w pojeździe, on sam natomiast nie był nigdy obecny przy załadunku. Zawiadomieniem z dnia [...] r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił właściciela skontrolowanego pojazdu – K. M. – o wszczęciu przeciwko niemu postępowania. Pismem z dnia [...] r. K. M. poinformował organ transportu drogowego, że nie prowadzi żadnej działalności, jest osobą ubogą, posiada jedynie przedmiotowy pojazd, który pożyczył w dniu kontroli znajomym - W. K. i J. N., bowiem ich firmowy pojazd uległ w tym czasie awarii. Wniósł również o wymierzenie mu za naruszenie przepisów ustawy możliwie najniższej kary. Pismem z dnia [...] r. wspólnicy spółki cywilnej "A", jako właściciele przewożonego ładunku, wyjaśnili, że w dniu [...] r. pożyczyli od K. M. samochód, który stał się przedmiotem kontroli przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego, aby przewieźć towar do swojego odbiorcy, bowiem ich służbowy samochód był w tym czasie w remoncie. Przesłuchany w dniu [...] r. w charakterze strony K. M. wyjaśnił, że transport wykonywany w dniu [...] r. był wykonywany przez spółkę "A", a on jedynie użyczył samochód i polecił kierowcę. Wskazał również, że użyczenie to odbyło się na podstawie ustnej umowy, a on nie zapłacił kierowcy za wykonywaną usługę żadnych pieniędzy. Podał, że odbiorca towaru przekazała jedynie kierowcy kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów transportu. Jak wskazał, z tych pieniędzy kierowca nie zwrócił nic ani jemu, ani właścicielom ładunku. Przesłuchani w charakterze świadków wspólnicy spółki cywilnej "A" zeznali, że przedmiotem działalności spółki jest kamieniarstwo, a w dniach [...] r., wyprodukowany przez nich towar przewożony był do jednego z ich stałych odbiorców. Wskazali, że w tym czasie należący do nich samochód, którym zwykle przewozili towary był zepsuty, dlatego poprosili o pożyczenie pojazdu K. M., aby mogli, jako spółka cywilna, wykonać przewóz. Wyjaśnili również, że umowa "pożyczenia samochodu" zawarta była ustnnie, a kierowca jest osobą bezrobotną, która nie jest zatrudniona w ich spółce i nie otrzymała za wykonany przewóz od spółki żadnego wynagrodzenia. W. K. zeznał ponadto, że w rozmowie telefonicznej z odbiorcą towaru ustalił, że to spółka dostarczy towar do odbiorcy i w jego ocenie, to właśnie spółka wykonywała w dniu kontroli transport. Zawiadomieniem z dnia [...] r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił spółkę cywilną "A" o wszczęciu przeciwko niej postępowania. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik wspólników spółki cywilnej wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka K. M. (właściciela kontrolowanego pojazdu) i I. S. (odbiorcy towaru) oraz W. K. w charakterze strony, wskazując na nieścisłości w zebranym materiale dowodowym, w szczególności dotyczących charakteru zawartej pomiędzy właścicielem pojazdu i wspólnikami spółki cywilnej umowy co do wykonania transportu, bądź wypożyczenia czy też użyczenia pojazdu i w konsekwencji podmiotu wykonującego transport w dniu kontroli. Organ inspekcji transportu drogowego pismem z dnia [...] r. poinformował stronę o odrzuceniu złożonych wniosków dowodowych wskazując, że ustalono w sprawie, że samochód został wypożyczony przez wspólników spółki cywilnej od jej właściciela, a odbiorca towaru potwierdziła, że do dnia kontroli wszystkie przewozy wykonywane były przez spółkę. W odpowiedzi na pismo pełnomocnik wspólników spółki cywilnej ponownie wniósł o przesłuchanie świadków i stron postępowania podnosząc, że odbiorca towaru nie była w postępowaniu w ogóle przesłuchiwana, złożyła jedynie krótkie pisemne oświadczenie, natomiast wspólnicy spółki "A" nie byli przesłuchani w charakterze strony, odebrano od nich jedynie zeznania świadków w postępowaniu toczącym się przeciwko K. M. Pismem z dnia [...] r. organ poinformował o odrzuceniu złożonych wniosków dowodowych. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki W. Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie prowadzone w sprawie przeciwko K. M. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki W. Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę cywilną "A" W. K. J. N. karę pieniężną, w łącznej wysokości 13 000 złotych, za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy. Po rozpoznaniu odwołania strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] r. utrzymał tę decyzje w mocy w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, brak opłaty za przejazd po drogach krajowych, oraz niepoddanie urządzenia rejestrującego wymaganej kontroli okresowej i okresowemu badaniu kontrolnemu oraz uchylił decyzję w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] r. sygn. akt [...], z uwagi na uchybienia procesowe popełnione przez organ drugiej instancji, tj. naruszenie art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, przy podejmowaniu rozstrzygnięcia odwoławczego. Skarga kasacyjna organu administracji na opisany wyrok została oddalona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. [...]). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego W. Transportu Drogowego z dnia [...] r. i nałożył na W. K. i J. N. kartę pieniężną w wysokości 10 000 złotych zgodnie z lp. 1.1,1.7,1.8.1,11.1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podniósł, że w oparciu o odebrane w toku postępowania zeznania świadków: W. K., J. N. i K. M. ustalono, że w dniu [...] r. wspólnicy spółki cywilnej "A" wykonywali transport drogowy, należącym do K. M. samochodem, który został od niego wypożyczony z uwagi na awarię posiadanego przez nich pojazdu. W ocenie organu drugiej instancji transport ten wykonany został • bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, • z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, • z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne, • bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, • pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Organ odwoławczy podniósł, że do kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, do posiadania której zobowiązany był na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że obaj przedsiębiorcy nie posiadali licencji na wykonywanie ani krajowego ani międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Potwierdza to pismo z BOTM z dnia [...] r. oraz ze Starostwa Powiatowego w D. z dnia [...] r. Kierowca nie okazał także wykresówek oraz karty kierowcy, nie posiadał również aktualnych badań lekarskich i psychologicznych. W związku z faktem, że za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi, czyli z podmiotowego punktu widzenia przedsiębiorca, odpowiedzialność za opisane naruszenia ponosić powinien podmiot wykonujący transport, czyli w rozpatrywanej sprawie wspólnicy spółki "A", bowiem to na nich ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organ II instancji wskazał, że precyzyjne określenie przez ustawodawcę warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje przewóz nieodpłatnie na własne potrzeby jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności, nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom, gdy przedsiębiorca pod pozorem wykonywanie przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Organ odwoławczy podniósł także, że użycie w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym terminu "pracownik" w odróżnieniu od innych przepisów tej ustawy, posługujących się zwrotem "zatrudnienie" w odniesieniu do kierowcy, co w ocenie organu było celowym zabiegiem ustawodawcy. Termin pracownik został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". Nie jest zatem sporne, iż osoba, która prowadziła pojazd, w świetle tego przepisu, nie może być uznana za pracownika. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, wspólnicy spółki cywilnej "A" wnieśli na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez złamanie ustanowionych w nich zasad, art. 138 i 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która jest niejednoznaczna i niezrozumiała dla strony, art. 4 pkt 4, art. 5, art. 33 ust. 1-3, art. 39a, 39j, 39k, art. 42 ust. 1 i art. 87 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że mają one zastosowanie w stosunku do skarżących. W uzasadnieniu skargi podniesiono w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja sformułowana jest w sposób niezrozumiały dla strony i sprzeczny z wymienionymi wyżej przepisami prawa. Rozstrzygnięcie w brzmieniu: "nakłada karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych z tytułu załącznika do ustawy o transporcie drogowym" nie wskazuje ani za jakie wykroczenia administracyjne karę nałożono, ani na jakiej podstawie. Dodatkowo zarzucono, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie obarczone było błędami, ponieważ nie ustalono de facto charakteru prawnego udziału skarżących w zakresie kontrolowanego przewozu. Podkreślono, że pomimo kilkukrotnie składanych wniosków dowodowych, organy inspekcji transportu drogowego nie wyjaśniły, kto faktycznie wykonywał przewóz, a kto był jedynie nadawcą towaru. W skardze wskazano, że ani spółka, ani jej wspólnicy nie byli dysponentem kontrolowanego pojazdu, a jedynie pośrednio zlecili K. M. dostarczenie towaru do swojego odbiorcy. Przypomniano również, że skarżący nie płacili ze transport, odbiorca towaru przekazała jedynie kierowcy samochodu zwrot kosztów przejazdu. W ocenie skarżących, fakty te wskazują na to, że nie dokonywali oni przewozu, a tym samym ukaranie ich za naruszenie przepisów prawa związanych z tym przewozem jest zupełnie bezzasadne. Dodatkowo zarzucono, że odrzucenie wniosków dowodowych strony spowodowało, że nie mogli oni brać czynnego udziału w postępowaniu, w tym np. zadawać pytań świadkom. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane w przedmiocie kar za wykonywanie transportu drogowego niezgodnie z wymogami prawa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). W związku z faktem, że w sprawie została już raz wydana decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, która została następnie uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia [...] r. [...]), przystępując do rozpoznania sprawy obecnej, w pierwszej kolejności należało zbadać, czy rozpoznając ponownie sprawę organy inspekcji transportu drogowego przestrzegały wytycznych, zwartych w wyroku przekazującym im sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia." Ta ostatnia dyspozycja oznacza, że orzekające organy winny były bezwzględnie zastosować się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] r. [...]. Z drugiej strony, również skład Sądu orzekający obecnie w sprawie ze skargi na decyzję tegoż organu z dnia [...] r. jest związany stanowiskiem zawartym w tamtym wyroku, co oznacza obowiązek zweryfikowania wykonania wspomnianych zaleceń przez organ w toku ponownego rozpatrywania sprawy. W wyroku z dnia [...] r. [...] WSA w Warszawie dopatrzył się naruszenia przez orzekające organy art. 138 kpa, poprzez wydanie w sprawie rozstrzygnięcia niezgodnego z brzmieniem tego przepisu. W aktualnym stanie rozpatrywanej sprawy przedmiotem badania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzeka co do istoty sprawy, tj. nakłada karę pieniężną na skarżących. Oznacza to, że organ podjął decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa i wydał rozstrzygnięcie mieszczące się katalogu orzeczeń przewidzianych w tym przepisie. Tym samym spełnił wytyczne zawarte w wyroku z dnia [...] r. i w tym zakresie badana decyzja nie jest wadliwa. Niemniej jednak skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w sprawie postępowanie administracyjne, obarczone było licznymi wadami. Przede wszystkim wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania norm prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Obowiązkiem organu jest także decyzję uzasadnić. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i winno odpowiadać wymogom przewidzianym art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest decyzja organu drugiej instancji uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i nakładająca na skarżących karę pieniężną za wykonywanie w dniu [...] r. transportu z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Rozstrzygnięcie swe organ inspekcji transportu drogowego oparł na ustaleniu, że skarżący w dniu [...] r., wypożyczonym od K. M. pojazdem, dokonywali transportu drogowego, przewożąc wyprodukowany przez siebie towar do odbiorcy. W trakcie dokonanej przez funkcjonariusze inspekcji transportu drogowego stwierdzili szereg naruszeń prawa, opisanych szczegółowo we wstępnej części uzasadnienia. Należy wyraźnie wskazać, że taka konstatacja organu musi zostać uznana za co najmniej przedwczesną. Zasadnym są bowiem zarzuty skargi, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób naruszający zasady procesowe i dlatego ustalony w taki sposób stan faktyczny, nie możne być podstawą wydania decyzji wobec skarżących. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że początkowo postępowanie prowadzone było przeciwko właścicielowi samochodu – K. M. W tym postępowaniu organy zgromadziły materiał dowodowy w postaci: protokołu kontroli, zeznań kierowcy pojazdu, zeznań świadków – wspólników spółki cywilnej "A" oraz oświadczenia odbiorcy towaru – I. S. Następnie postępowanie prowadzone przeciwko K. M. zostało umorzone, a organy zawiadomiły skarżących, że wszczęto zostało postępowanie przeciwko nim. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji. Decyzja ta zostało de facto oparta na dowodach zebranych w sprawie toczącej się przeciwko K. M., bowiem już po wszczęciu postępowania przeciwko skarżącym organ nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Takie działania organów mogłyby zostać uznane za uprawnione, jednakże tylko w wypadku dochowania pewnych warunków formalnych. Organ mógł bowiem dopuścić dowód i włączyć akta sprawy prowadzonej przeciwko właścicielowi pojazdu, wraz z całym zebranym materiałem dowodowym do akt sprawy toczącej się przeciwko skarżącym, jednak w rozpoznawanej sprawie brak jest w aktach stosownego postanowienia. Dodatkowo konsekwentnie odrzucano wszystkie wnioski dowodowe zgłaszane przez pełnomocnika skarżących, w tym wnioski o przesłuchanie ich w charakterze strony, co doprowadziło w konsekwencji do sytuacji, gdy wydane zostało rozstrzygnięcie merytoryczne, bez przeprowadzenia w sprawie jakiegokolwiek postępowania dowodowego i po uprzednim pozbawieniu możliwości działania skarżących w swojej sprawie. Takie postępowanie organu administracji publicznej nie mogło znaleźć akceptacji. Podczas ponownie rozpoznawanej sprawy, organ prowadzący postępowanie rozważy możliwość dopuszczenia w sprawie dowodów uzyskanych w innym postępowaniu (prowadzonym przeciwko K. M.), bądź przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości na nowo i da temu formalny wyraz. Dodatkowo Sąd pragnie zauważyć, że nawet w przypadku wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodów z akt sprawy prowadzonej przeciwko K. M., materiał dowodowy nadal będzie wymagał uzupełnienia, bowiem wbrew stanowisku wyrażonemu w badanej decyzji, nie ustalono w sposób prawidłowy i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Organ zupełnie pominął w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kwestię wyjaśnienia charakteru prawnego umowy zawartej pomiędzy skarżącymi a K. M. Przyjęte zostało w decyzji, że skarżący użyczyli od właściciela samochodu pojazd i wykonali we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność przewóz. Brak jest natomiast w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, na jakiej podstawie dokonano takiej konstatacji. Wobec sprzecznych zeznań świadków co do zawartej umowy (pożyczenie, wypożyczenie, użyczenie, zlecenie, wynajęcie), organ winien szczegółowo wyjaśnić jaka w rzeczywistości zawarta została umowa. Stwierdzenie organu, iż fakt, że transport wykonany był przez spółkę cywilną potwierdza oświadczenie odbiorcy towaru, że dotychczas wszystkie przesyłki dostarczane były przez "A", w ogóle nie może zostać zaaprobowany. Transport wykonywany w dniu kontroli był wykonywany właśnie w o tyle szczególnej sytuacji, że spółka nie miała w dyspozycji używanego w dotychczasowym transporcie pojazdu. Natomiast ustalenie, że skarżący zlecili wykonanie transportu K. M., zdeterminowałoby całkowicie kierunek rozstrzygnięcia. W tym zakresie pomocnym wydawałoby się przesłuchanie w charakterze świadka D. M. – [...] właściciela pojazdu, w celu wyjaśnienie przyczyn jego obecności w pojeździe podczas transportu. Ponadto trzeba podkreślić, że organ orzekający powinien prowadzić postępowanie w sposób zapewniający zaufanie strony do organu (art. 8 kpa), informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych , które mogą mieć wpływ na ustalenie ich jej praw i obowiązków (art. 9 kpa). Winien także zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10), wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierował załatwiając sprawę (art.11 kpa). Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do naruszeń ustawy o transporcie drogowym, uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzjach jest przedwczesne, wobec nieustaleni stanu faktycznego w zakresie osoby odpowiedzialnej za te naruszenia. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.