III SA/Wr 473/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), , Protokolant: Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego i określenie prawidłowej wysokości kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622), art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm. zwanego dalej WKC), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 286 z dnia 28 października 2005 r.), art. 5 ust. 1 pkt. 3 art. 29 ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. (dalej strona skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] r. Nr [...] orzekającej o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w kwocie [...] zł oraz określającej prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, tj. w kwocie wyższej od wskazanej w zgłoszeniu celnym o [...] zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przypomniał, że w dniu [...] r. strona skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, na podstawie zgłoszenia Nr [...], towary określone jako odbiorniki sygnałów podczerwieni, klasyfikując je według kodu TARIC 8541 40 90 00. W wyniku sprawdzenia ww. zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego we W. powziął wątpliwość dotyczącą prawidłowości zdeklarowanej w zgłoszeniu klasyfikacji taryfowej i w związku z tym postanowieniem z dnia [...] r. wszczął postępowanie celne i podatkowe, wzywając do przedłożenia uwag, informacji i dokumentów mających znaczenie w sprawie. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca oświadczyła, iż zgłoszone do odprawy celnej towary w postaci odbiorników sygnałów podczernienia, o wewnętrznym numerze kodowym [...] są podzespołami wykorzystywanymi do montażu w odbiornikach telewizyjnych, jako element odbiorczy sygnałów podczerwieni zdalnego sterowania. Podzespół ten jest odbiornikiem podczerwieni zawierającym w jednej strukturze element foto-czuły na pasmo podczerwieni oraz układ wskaźnika działania. Element ten jest montowany wewnątrz telewizora jako odbiornik sygnałów sterowania nadawanych przez urządzenie zewnętrzne. Dlatego też zdaniem strony skarżącej podzespół ten powinien być klasyfikowany do pozycji 8541 Nomenklatury Scalonej i nie jest urządzeniem, o którym stanowi uwaga nr 7 do działu 85 Wspólnej Taryfy Celnej, gdyż uwaga ta odnosi się do urządzeń wykonujących nadrzędne funkcje sterownicze wobec urządzeń sterowanych, funkcjonujących bezprzewodowo za pośrednictwem emisji sygnałów podczerwieni. Urządzenia tego rodzaju są emiterami sygnałów sterowania nie zaś ich odbiornikami. Przykładem takiego urządzenia jest tzw. pilot do telewizora, którego zdaniem jest dostarczanie drogą bezprzewodową instrukcji sterowania do odbiornika telewizyjnego. Zapoznawszy się z przedłożonymi materiałami, organ I instancji wezwał stronę skarżącą do doprecyzowania wyjaśnień o informacje dotyczące procesów zachodzących w urządzeniu oraz o wskazanie, czy urządzenie posiada oprogramowanie i jeżeli tak, to jakie funkcje spełnia. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wyjaśniła jakie procesy zachodzą w urządzeniu oraz to, że moduł posiada w sobie oprogramowanie, które steruje sposobem świecenia diod, które z kolei pełnią funkcję wskaźników działania odbiorników TV. Uwzględniając ustalenia faktyczne Naczelnik Urzędu Celnego we W. stwierdził, iż strona skarżąca nieprawidłowo zaklasyfikowała ww. odbiorniki sygnałów podczerwieni według kodu TARIC 8541 40 90 00 i w związku z tym w dniu [...] r., wydał – wskazana wyżej decyzję nr [...], w której zakwalifikował towar według kodu 8543 70 90 99. W piśmie z dnia [...] r. strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając jej: - naruszenie art. 2 lit.c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej; - naruszenie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031 z dnia 19 września 2008 r. poprzez niezastosowanie reguł nr 1 i 3a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i nieprawidłową interpretację treści uwagi nr 7 do działu 85 Wspólnej Taryfy Celnej. Strona skarżąca wniosła ponadto o zwrot nadpłaty należności wraz z odsetkami. Dołączyła do odwołania pismo z dnia [...] r. Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji (opinię techniczno – klasyfikacyjną modułu IR[...]) potwierdzające – w jej ocenie – prawidłowe podejście klasyfikacyjne. Przed wydaniem decyzji, Dyrektor Izby Celnej we W. zawiadomił stronę skarżącą o możliwości zaznajomienia się z ze zgromadzonym w stanie materiałem dowodowym oraz wyznaczył termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. W związku z powyższym strona skarżąca przedłożyła organowi oświadczenie z dnia [...] r., w którym podniosła, że dowodem nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotowego towaru przez organ jest wyrok ETS (sygn. 2008/C 301/21) w sprawie nr C-411/07. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. (nr [...]) organ II instancji podniósł, iż bezspornym jest, że przedmiotem importu za w/w zgłoszeniem celnym był towar oznaczony wewnętrznym numerem kodowym [...] jako układ przeznaczony do odbioru sygnału wysyłanego w paśmie podczerwieni i przetwarzania tego sygnału na sygnał elektryczny, który następnie jest przekazywany do płyty głównej odbiornika TV. Następnie na podstawie sygnałów zwrotnych z płyty głównej OTV następuje, za pośrednictwem umieszczonego na module procesora, sterowanie sposobem świecenia diod, które pełnią role wskaźników działania odbiorników TV. Z uwagi jednak, że przedmiotowy towar stanowi część odbiornika telewizyjnego organ II instancji, kierując się treścią uwagi 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) w szczególności lit. a, w pierwszej kolejności poddał pod rozwagę, czy towar ten można podporządkować do którejś spośród pozycji w dziale 84 lub 85. Wskazał dalej, iż towar ten pełni dwie funkcje – pierwsza to odbieranie sygnału podczerwonego wysyłanego przez pilota zdalnego sterowania i przekształcanie go na sygnał elektryczny, który przekazywany jest następnie do płyty głównej OTV, druga zaś to sygnalizacja stanu pracy OTV, na podstawie sygnałów zwrotnych z płyty głównej. Uwzględniając uwagę 3 sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej stanowiącej, iż maszyny zaprojektowane do wykonywania dwóch lub więcej funkcji wzajemnie się uzupełniających, lub funkcji alternatywnych, należy klasyfikować tak, jakby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące wyłącznie tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawową, organ II instancji doszedł do przekonania, iż w przypadku w/w towaru funkcją podstawową jest odbieranie i przetwarzanie sygnału podczerwonego na sygnał elektryczny, dzięki czemu uzyskuje się efekt zdalnego sterowania odbiornikiem telewizyjnym. Sygnalizacja zaś stanu pracy odbiornika telewizyjnego jest funkcją wtórną, gdyż jedynie wizualizuje w sposób pośredni komendy przekazane za pomocą sygnału podczerwonego. Dlatego też organ II instancji uznał za słuszne stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym klasyfikacji w/w towaru należało dokonać w taki sposób, jakby posiadał on jedynie funkcję odbioru i przetwarzania sygnału podczerwonego. Natomiast odbiór i przetwarzanie sygnału podczerwonego na sygnał elektryczny należało uznać za etap realizacji funkcji zdalnego sterowania. Organ II instancji nie zgodził się ze stwierdzeniem strony skarżącej, iż pozycja 8543 obejmuje wyłącznie urządzenia nadawcze tj. piloty do zdalnego sterowania odbiornikiem TV, emitujące promieniowanie podczerwone, gdyż – jak wskazał – uwaga 7 do działu 85 nie rozróżnia urządzeń do zdalnego sterowania na urządzenia nadawcze i urządzenia odbiorcze, a treść tego przepisu nie zawiera zastrzeżenia, iż klasyfikacją w pozycji 8543 objęte powinny być jedynie urządzenia nadawcze, emitując promieniowanie podczerwone (piloty zdalnego sterowania). Odnosząc się natomiast do twierdzenia strony skarżącej, iż treść, brzmienie oraz zawartość pozycji 8541 najbardziej dokładnie oddają charakter objętego zgłoszeniem celnym towaru, organ II instancji wskazał, iż towar ten mógłby zostać objęty tą pozycją, aczkolwiek jedynie w sytuacji gdyby nie stanowił jako - światłoczuły element półprzewodnikowy - elementu składowego importowanego urządzenia. Wreszcie organ II instancji podkreślił, iż wskazane przez stronę skarżącą orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C -411/07 nie mogło zostać wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, gdyż nie dotyczy ono towaru tożsamego z towarem importowanym. Odnosząc się natomiast do załączonej przez stronę skarżącą opinii z dnia [...] r. Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, organ II instancji wskazał, iż po pierwsze pochodzi ona od organu nieuprawnionego do wydawania opinii tego typu, a po drugie nie wnosi ona żadnych nowych treści w zakresie stanu faktycznego mogącego mieć wpływ na sposób klasyfikacji taryfowej. W opinii tej dokonano bowiem niedopuszczalnej interpretacji ustaleń poczynionych przez organ celny, przyjmując wadliwie, że importowany towar został uznany przez organ jako pilot zdalnego starowania do odbiornika telewizyjnego. Z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej we W. nie zgodziła się strona skarżąca, która działając za pośrednictwem pełnomocnika, w dniu [...] r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu. W zarzutach skargi poniesiono naruszenie: • art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 188, art.197 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na braku powołania i dopuszczania dowodu z opinii biegłych z zakresu elektroniki na okoliczność, czy będący przedmiotem sporu towar jest układem podobnym lub tego samego rodzaju co opisany w wyroku Trybunału Wspólnot Europejskich z dnia 5 stycznia 2008 r. nr C - 411/07 oraz nieuwzględnienie opinii techniczno – klasyfikacyjnej towaru sporządzonej przez Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji z dnia 26 lutego 2010 r. nr KIGEiT/214/2010; • art. 200a § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zarządzenie i przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z dopuszczeniem dowodu z opinii biegłych; • art. 120, art. 121, art. 192, art. 194 w z. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak przeprowadzania z urzędu dowodów z przesłuchania stron, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ocenę materiału dowodowego przy braku jakichkolwiek innych dowodów z opinii biegłego umożliwiających ewentualną – krytyczną ocenę zawnioskowanych i przeprowadzonych przez stronę dowodów; • art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawieszenia postępowania, brak zwrócenia się do Komisji do spraw kwalifikacji towarowej TARIC przy Unii Europejskiej; • przepisów Wspólnej taryfy Celnej, w szczególności reguł 3a i 3b (Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej) i błędne zakwalifikowanie towaru do pozycji 8543. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na wstępie przypomniał okoliczności faktyczne sprawy, jak również przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Nadto podniósł, że zarzuty zawarte w skardze są – jego zdaniem – niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Kontroli sądów administracyjnych podlega w pierwszej kolejności prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów postępowania. To te przepisy rzutują bowiem na prawidłowość ustaleń stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Dodatkowo wyjaśnić należy, że konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów doniosłych normatywnie, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w hipotezie normy prawnej. W sprawie, której istota sprowadza się do oceny prawidłowości taryfikacji celnej sprowadzonego towaru, formalnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią unormowania Prawa celnego, Ordynacji podatkowej oraz zapisy zawarte w Taryfie celnej, Notach Wyjaśniających do Taryfy celnej, a także zapisy Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Taryfa celna, stanowiąca załącznik nr I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256) w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 301 z 2006 r.), przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nomenklatura Scalona obejmuje: a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego; b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określana jest odpowiadająca stawka celna; c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN. Ostateczny, wykazywany w zgłoszeniu celnym kod towaru, to kod TARIC, obejmujący, zgodnie z zawartą w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87, dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Z kolei w myśl reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji winna zostać przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Nie jest sporne, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie był towar oznaczony wewnętrznym numerem kodowym [...] – układ przeznaczony do odbioru sygnału wysyłanego w paśmie podczerwieni i przetwarzania tego sygnału na sygnał elektryczny, który następnie jest przekazywany do płyty głównej odbiornika TV. W dalszej kolejności na podstawie sygnałów zwrotnych z płyty głównej OTV następuje zaś, za pośrednictwem umieszczonego na module procesora, sterowanie sposobem świecenia diod, które pełnią rolę wskaźników działania odbiornika TV. Przyjąć zatem należy – co też słusznie uczyniły organy – iż towar stanowiąc część odbiornika telewizyjnego pełni odpowiednio dwie funkcje: podstawową w postaci odbierania sygnału podczerwonego wysyłanego przez pilota zdalnego sterowania i przekształcania go na sygnał elektryczny, który przekazywany jest następnie do płyty głównej odbiornika TV oraz wtórną w postaci sygnalizacji stanu pracy OTV, na podstawie sygnałów zwrotnych z płyty głównej. Uwzględniając wyprowadzone wnioski, należy zauważyć, że organy celne zasadnie rozpoczęły proces klasyfikowania towaru, stanowiącego przedmiot sporu klasyfikacyjnego w niniejszej sprawie od rozważania – zgodnie z regułą 1 i 6 ORINS oraz treścią uwagi 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) obejmującej "maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów" - czy można go podporządkować do którejś z pozycji w dziale 84 albo 85. Organy te w dalszej kolejności słusznie przyjęły, że dokonując kwalifikacji towaru – jako części odbiornika telewizyjnego spełniającego dwie funkcje: podstawową umożliwiającą efekt zdalnego sterowania odbiornikiem telewizyjnym oraz wtórną (następczą) umożliwiającą wizualizację w sposób pośredni komend przekazanych za pomocą sygnału podczerwonego – należało jej dokonać w taki sposób jakby posiadał on jedynie tę podstawową funkcję. Powyższe znajduje bowiem uzasadnienie w brzmieniu uwagi 3 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej stanowiącej, że "jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, zespoły maszyn składających się z dwóch lub więcej maszyn, połączonych razem, aby tworzyć całość oraz inne maszyny przeznaczone do wykonywania dwóch lub więcej wzajemnie uzupełniających się lub alternatywnych funkcji (co też bezspornie miało miejsce w niniejszej sprawie) należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się tylko z tej części składowej lub jako będące tą maszyną, która wykonuje funkcję podstawą". Właściwa pozycja (8543) do zaklasyfikowania bezprzewodowych urządzeń do zdalnego starowania odbiornika telewizyjnego - jako jego części - wynika natomiast wprost z treści uwagi 7 do działu 85 stanowiącej, iż "pozycja 8573 nie obejmuje bezprzewodowych urządzeń na podczerwień do zdalnego sterowania odbiorników telewizyjnych lub innego sprzętu elektrycznego (pozycja 8543)". W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż nie sposób przyjąć – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – aby pozycja ta obejmowała swoim zakresem wyłącznie urządzenia nadawcze tj. piloty zdalnego sterowania odbiornikiem TV, emitujące promieniowanie podczerwone. Uwaga 7 do działu 85 – jak trafnie wskazał organ celny - po pierwsze odnosi się bowiem globalnie do urządzeń do zdalnego sterowania, nie dokonując ich podziału na nadawcze i odbiorcze, a po wtóre nie zawiera zastrzeżenia, iż klasyfikacją w tej pozycji (wbrew twierdzeniom strony) mogą zostać objęte jedynie urządzenia nadawcze emitujące promieniowanie podczerwone. Tym samym należy uznać, iż obejmuje ona zarówno urządzenia wysyłające sygnał w paśmie podczerwieni (pilot zdalnego sterowania), jak również urządzenia odbierające taki sygnał i przetwarzające go na impuls elektrycznym w celu realizacji funkcji sterowania. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż wątpliwości klasyfikacyjne zaistniałe po stronie skarżącej sugerujące wyłączenie spornego towaru z pozycji 8573 i włączenie do pozycji 8541 jako "światłoczułe urządzenie półprzewodnikowe" są bezzasadne. Treść pozycji 8541, obejmującej "diody, tranzystory i podobne elementy półprzewodnikowe; światłoczułe elementy półprzewodnikowe, wyłączając fotoogniwa, nawet zmontowane w moduły lub tworzące panele; diody świecące (elektroluminescencyjne); oprawione kryształy piezoelektryczne", pozwala wprawdzie na przyjęcie, że sporny towar mógłby zostać nią objęty - jako światłoczuły element półprzewodnikowy - aczkolwiek jedynie w przypadku gdyby stanowił samodzielny przedmiot importu. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie stanowił on jedynie część składową (celowe podkreślenie Sądu) spornego urządzenia – określoną jako IR, oznaczoną symbolem [...] – zawierającego nadto, inne montowane na płytce elementy w postaci: opornika, kondensatora, tranzystora, wskaźnika, diody świecącej. I dopiero jako taki został importowany. Powyższe wyklucza zatem możliwość jego ujęcia we wskazanej przez stronę skarżącą pozycji 8541. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, zarzucanych organom celnym przez stronę skarżącą. W tym za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez organy celne art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 187 i art. 188 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej jako o.p. - poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji uznanie braku podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy będący przedmiotem sporu importowany towar jest układem podobnym lub tego samego rodzaju co opisany w wyroku Trybunału Wspólnot Europejskich z dnia 5 stycznia 2008 r. (C-411/07). Podkreślić bowiem należy, że organ prowadzący postępowanie, zgodnie z art. 197 § 1 o.p., może co prawda powołać na biegłego osobę dysponującą wiadomościami specjalnymi w celu wydania opinii, ale tylko w przypadku, gdy w sprawie wymagane są takie wiadomości specjalne. Przesłanką powołania biegłego jest więc potrzeba zasięgnięcia wiadomości specjalnych czyli takich, które pozostają poza wiedzą i doświadczeniem pracowników organów celnych. Organ administracji nie ma obowiązku powoływania biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona na podstawie zebranych dokumentów. A taka sytuacja – zdaniem Sądu - zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Po pierwsze nie sposób nie zgodzić się z organami celnymi, iż wskazane przez stronę skarżącą orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-411/07 nie dotyczy towaru tożsamego z towarem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Z sentencji tegoż orzeczenia wynika bowiem wprost, iż do pozycji 8541 należy zaklasyfikować towar określony jako "układ optyczno – elektryczny, stanowiący integralną część maszyny, umieszczony w obudowie z tworzywa sztucznego i zawierający diodę świecącą (LED), folię z tworzywa sztucznego, fotodetektor oraz układ wzmacniający, który przeznaczony jest do montażu w urządzeniach komunikacyjnych i komputerowych, elektronice konsumenckiej i maszynach przemysłowych". A zatem orzeczenie to odnosi się do towaru określonego mianem łącznika optycznego pełniącego funkcję izolatora od odbiornika sygnałów podczerwieni, odpowiedzialnego za zdalne sterowanie funkcjami telewizora. Z uwagi natomiast na powyższe (istniejące różnice pomiędzy towarem importowanym przez stronę skarżącą, a towarem określonym mianem łącznika optycznego) orzeczenie to nie mogło bezspornie zostać wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Ponadto za prawidłowością dokonanej przez organy celne klasyfikacji taryfowej przemawiają, dostępne w bazie EBTI, wiążące informacje taryfowe (WIT nr PL- WIT- 2009-01208, PL-WIT-2009-00536), stanowiące wykładnię sposobu klasyfikacji towarów o funkcjach charakterystycznych dla towaru będącego przedmiotem postępowania, a ujętych w pozycji 8543. Po wtóre, ze zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego dokumentacji, możliwe było bezsporne ustalenie właściwości technicznych, przeznaczenia i funkcji importowanego towaru, a w dalszej kolejności dokonanie klasyfikacji celnej importowanego towaru oznaczonego wewnętrznym numerem kodowym [...]. W szczególności dokumentacja ta pozwalała ustalić, iż stanowi on część odbiornika telewizyjnego spełniającego dwie funkcje: podstawową umożliwiającą efekt zdalnego sterowania odbiornikiem telewizyjnym oraz wtórną (następczą) umożliwiającą wizualizację w sposób pośredni komend przekazanych za pomocą sygnału podczerwonego. Zauważyć przy tym trzeba, iż strona skarżąca w toku postępowania kwestionowała w zasadzie zastosowany kod Taryfikacji celnej. Badanie natomiast zasadności danego zgłoszenia celnego i określanie prawidłowego zaklasyfikowania danego towaru należy do organu celnego i nie wymaga opinii biegłego. Właściwym do ustalenia kodu jest Naczelnik Urzędu Celnego – jako organ I instancji i Dyrektor Izby Celnej – jako organ II instancji, a podstawą prawną decyzji dotyczącej zaklasyfikowania danego towaru są przepisy prawa celnego. Dlatego też – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – zasadnie nie wzięto pod uwagę opinii z dnia [...] r. Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji w przedmiocie klasyfikacji taryfowej jako niepochodzącej od uprawnionego organu i przyjmującej niewłaściwe założenie. Nie zaistniała także potrzeba zwrócenia się do Komisji do spraw kwalifikacji towarowej TARIC przy Unii Europejskiej. Podkreślić także należy, że ustalając stan faktyczny organ zgromadził niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i następnie dokonał prawidłowej analizy tego materiału, nie naruszając przy tym wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Wreszcie. jako bezzasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 200a o.p. Brak rozstrzygnięcia wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy bądź odmowa jej przeprowadzenia w sytuacji, gdy nie wystąpiły przesłanki uzasadniające taką odmowę może wprawdzie stanowić naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aczkolwiek aby stwierdzić czy naruszenie przepisu art. 200a § 1 - 4 o.p. mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy konieczne jest ustalenie czy w okolicznościach konkretnego, toczącego się postępowania istniała uzasadniona potrzeba, w granicach zakreślonych prawem, przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy (wyrok WSA z dnia 10 lipca 2008 r. I SA/GI 453/07). Tymczasem w niniejszej sprawie – zważywszy na dotychczasowe wywody - Sąd po pierwsze nie dopatrzył się wniosku strony skarżącej w toku postępowania o przeprowadzenie rozprawy, a po wtóre nie dopatrzył się zaistnienia takiej potrzeby. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.