III SA/Wr 478/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz pojazdem nie zgłoszonym do licencji oddala skargę. W dniu [...] r. w B. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę dokumentów kierowanego przez M. B. samochodu marki [...], nr rejestracyjny [...], którym wykonywano zarobkowy przewóz osób do N. W trakcie kontroli stwierdzono brak zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego o charakterze regularnym. Kierowca nie okazał również zaświadczenia o zatrudnieniu, tłumacząc, że takowe nie zostało przez pracodawcę wystawione. Z dowodu rejestracyjnego pojazdu wynikało, że jego właścicielem jest "A" S.A, zaś faktycznym dysponentem auta A. K. (zwany dalej skarżącym) właściciel firmy "B". W toku prowadzonego postępowania skarżący podniósł, że użyczył pojazd grzecznościowo i nieodpłatnie swojemu kierowcy, M. B., który w tym czasie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Zdaniem skarżącego, kierowca samowolnie wykorzystał samochód do odpłatnego przewozu innych osób. Z kolei kierowca zeznał, że we wzmiankowanym okresie nie był na urlopie, a przewozu dokonywał na polecenie A. K. Jednocześnie w czasie kontroli kierowca przedłożył wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób. Późniejsze postępowanie doprowadziło do ustalenia, iż wzmiankowanej licencji udzielono na inny samochód - o nr rejestracyjnym [...]. Z wyjaśnień kierowcy wynikało, że przedmiotowy wypis "od zawsze" znajdował się w skrytce pojazdu [...] nr [...], natomiast właściciel firmy twierdził, że kierowca samowolnie pobrał ww. wypis z biura. Decyzją z dnia [...] r. sygn. [...], Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył skarżącemu "B" kary pieniężne w kwotach: 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (pkt 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym), 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (pkt 2.1 załącznika do ustawy) oraz 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ww. ustawą (pkt 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł kwestie zgłaszane już w prowadzonym postępowaniu, a nadto wskazał, że nigdy nie użytkował ww. pojazdu do przewozu osób za granicę. W jego ocenie, to M. B. samowolnie wykorzystał użyczony pojazd do odpłatnego przewozu innych osób, za on nie może brać odpowiedzialności. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Celnego w L. po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] r. którą wymierzył skarżącemu kary pieniężne w kwotach: 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (pkt 1.2 załącznika do ustawy o drogowym), 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (pkt 2.1 załącznika do ww. ustawy). Skarżący również od tej decyzji wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte prowadzenie postępowania dowodowego - w tym nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy nim a M. B. oraz nieprzesłuchanie świadka A. S., - § 1 i 2 ww. kodeksu poprzez niezawiadomienie o przesłuchaniu świadków D. M. i S. R., czym uniemożliwiono mu udział w czynnościach procesowych i należytą obronę jego praw. Nadto skarżący podniósł, że decyzję błędnie skierowano do niego ponieważ zatrzymanym do kontroli pojazdem kierował M. B., który wykonywał przewóz drogowy na własny rachunek. Samochód ten został mu nieodpłatnie użyczony do prywatnego wyjazdu do N. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdził, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto podniósł, że stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji tej udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać, m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (por. art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ww. ustawy). Do wniosku tego dołącza się - stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym - wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu. W myśl art. 11 ust. 3 organ udzielając licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. W rozpatrywanej natomiast sprawie skarżący jako przedsiębiorca nie posiadał wypisu na pojazd samochodowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym w dniu [...] r. wykonywał transport drogowy osób. Jak wynika z pisma M. T. – B. O. T. M. z dnia [...] r. nr [...], do wniosku o udzielenie licencji o nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób przedsiębiorca zgłosił pojazd o nr rejestracyjnym [...]. W dokumentacji licencyjnej przedsiębiorcy brak jest zgłoszenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Z uwagi na powyższe zasadnym było – zdaniem organu - ukaranie skarżącego karą pieniężną określoną w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w kwocie 8.000 zł. Jednocześnie – jak dalej wskazał organ - za wykonywanie międzynarodowego przewozu okazjonalnego i wahadłowego osób wymagane jest uzyskanie zezwolenia Ministra Transportu, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] r. przedmiotowym pojazdem wykonywany był okazjonalny przewóz osób i bagażu. Natomiast postępowanie wykazało, iż skarżący nie ma takiego zezwolenia i nigdy o takowe nie występował. O tym, że wspomniany przewóz miał charakter handlowy wskazuje m.in. sprzedaż biletów za wykonanie usługi transportowej. Stosownie do postanowień zawartych w lp..2.1 załącznika do ustawy transportowej wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości 6.000 zł. Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, organ odwoławczy przyznał, że organ I instancji naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. (nienależyte prowadzenie postępowania dowodowego i nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy skarżącym a M. B. oraz nieprzesłuchanie świadka A. S.), a także - art. 79 § 1 i § 2 k.p.a (niezawiadomienie skarżącego o przesłuchaniu świadków D. M. oraz S. N.). Dlatego też pismem z dnia [...] r. nakazał organowi I instancji przeprowadzenie postępowania dowodowego w/w zakresie. Po dokonaniu wskazanych czynności organ I instancji poinformował, że nie doszło do przesłuchania S. N., gdyż przebywa on za granicą. Jednakże, z oświadczenia które zostało przez niego złożone w dniu [...] r. wynika że przewóz do N. na dzień [...] r. zamówił telefonicznie i uiścił za tę usługę opłatę. W toku przeprowadzonej konfrontacji skarżący oraz kierowca podtrzymali swoje dotychczasowe twierdzenia. Skarżący stwierdził, że M. B. jechał do N. w czasie urlopu wypoczynkowego, by odwieźć tam swoją narzeczoną, A. S., wykorzystując użyczony ustnie samochód. Był to przejazd prywatny. M. B. nie została wydana żadna dyspozycja usługi przewozu osób. Dodał, że wypis nr [...] z licencji [...] powinien się znajdować w biurze i nie wie, dlaczego w dniu [...] r. kierowca był w jego posiadaniu. Jednocześnie wyjaśnił, że nic nie wie o przewozie pasażerów. Stwierdził także, że nie wie, w jaki sposób wszedł w posiadanie faktur z zakupu paliwa za omawiany przewóz o nr [...],[...] i nr [...]. Wyjaśnił, że faktury te mogły zostać rozliczone w urzędzie skarbowym, gdyż znajdowały się pośród innych faktur, które zawożone były do biura rachunkowego do księgowej w D. Kierowca stwierdził natomiast, że w dniu [...] r., pomimo podpisanej karty urlopowej, nie korzystał z urlopu wypoczynkowego. Wykonywał bowiem przewóz zlecony ustnie dzień wcześniej przez skarżącego. W schowku auta znajdowała się licencja transportowa, bilety. W przeddzień wyjazdu otrzymał od skarżącego listę pasażerów. Dodał, że - nieodpłatnie - wiózł także swą narzeczoną. Zeznał, że na zakupione paliwo żądał wystawienia faktur, ponieważ musiał się z nich rozliczyć po powrocie, co też uczynił. Z kolei D. M., pasażerka przewozu w dniu kontroli, zeznała do protokołu przesłuchania w dniu [...] r., że transport do N. zamówiła telefonicznie w firmie "B". Opłaty za przejazd dokonała u kierowcy w momencie kontroli; wcześniej bowiem (przy wsiadaniu) kierowca stwierdził, że się spieszy i opłatę przyjmie później. Podobne, pisemne oświadczenie złożyli w dniu [...] r. S. R. oraz B. W., przy czym stwierdzili, że uiścili opłatę za przejazd. Natomiast A. S. stwierdziła, ze kierowcą busa był M. B., jej narzeczony, w związku z czym nie uiszczała opłaty za ten przejazd. Nie zamawiała przejazdu do N. Kierowca zaproponował, że nieodpłatnie ją zawiezie, gdyż jest wolne miejsce. Jechała bez wiedzy skarżącego. Dodała, że narzeczony nie przebywał w tym czasie na urlopie. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wywiódł, że dążąc do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia należy odpowiedzieć na pytanie czy skarżący zlecił w dniu [...] r. przewóz drogowy osób do N. M. B., który przebywał w tym czasie na urlopie wypoczynkowym. W ocenie Dyrektora Izby Celnej we W. odpowiedź na tak postawione pytanie jest pozytywna. Z akt sprawy wynika bowiem- zdaniem organu -że skarżący udostępnił pojazd kierowcy wraz z dokumentami pojazdu wypisem z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób oraz opieczętowanymi drukami in blanco biletów, które następnie były wypisywane osobom korzystających z przewozu do N. Nadto fakt wystawienia w czasie przewozu przedmiotowym pojazdem faktur VAT za zakupione paliwo na firmę skarżącego oraz rozliczenie tych faktur przez przedsiębiorcę w Urzędzie Skarbowym w D. jednoznacznie wskazują na handlowy a nie prywatny charakter przewozu osób przez A. K., właściciela firmy "B" w B. pojazdem niezgłoszonym do licencji i bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem organu ww. dowody jednoznacznie wskazują, że pomimo przebywania na urlopie wypoczynkowym M. B. (badania grafologiczne potwierdziły autentyczność jego podpisu na karcie urlopowej) wykonywał przewóz osób na zlecenie skarżącego. Korzystając z zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. , organ odwoławczy dał wiarę zeznaniom M. B. oraz pozostałych świadków: A. S., D. M., B. W. i S. R., ponieważ - w ocenie organu – są one spójne i bardziej wiarygodne niż wyjaśnienia skarżącego, który jak wykazało postępowanie, prowadził działalność gospodarczą polegającą na dokonywaniu przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Ponadto jak stwierdził organ odwoławczy, nie zaistniały okoliczności pozwalające zastosować przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym pierwszym, "postępowania administracyjnego wobec biorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia." Natomiast w myśl drugiego z nich, "przepisów 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć (...). " Podmiot podejmując się przewozu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji i bez wymaganego zezwolenia mógł i powinien mieć świadomość, że może ponieść za to określone konsekwencje finansowe. Natomiast użyte w przywołanym art. 93 ust. 7 określenie: "nie mógł przewidzieć" oznacza brak możliwości przewidzenia wystąpienia zdarzeń lub okoliczności skutkujących naruszeniem obowiązujących przepisów. Takimi zdarzeniami i okolicznościami nie do przewidzenia są takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich zaistnienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony podmiotu należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Taka sytuacja nie miała miejsca. Dyrektor Izby Celnej we W. podkreślił wreszcie, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek takiego zorganizowania wewnętrznej organizacji pracy podległych pracowników, aby nie dochodziło do naruszeń prawa. Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że zasady odpowiedzialności pracownika z tytułu niewykonania łub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych oraz za wyrządzoną pracodawcy szkodę określają art. 114 i nast. Kodeksu Pracy. Od niniejszej decyzji skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając w szczególności, iż zaskarżona decyzja skierowana została do podmiotu, który nie powinien być stroną postępowania, w związku z czym zachodzą przyczyny stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem skarżącego za stronę postępowania winien bowiem zostać uznany kierowca samochodu M. B., a nie on. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Istotą sporu w niniejszej sprawie – co też słusznie zauważył organ II instancji –było udzielenie odpowiedzi na pytanie czy skarżący jako właściciel firmy "B" w B. zlecił M. B. przebywającemu na urlopie wypoczynkowym w dniu [...] r. przewóz drogowy osób do N. Z akt sprawy wynika, że skarżący udostępnił pojazd marki [...], nr rejestracyjny [...], kierowcy – M. B. - wraz z dokumentami pojazdu, wypisem z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób (aczkolwiek wypis ten dotyczył pojazdu o nr rejestracyjnym [...]) oraz opieczętowanymi drukami in blanco biletów, które następnie były wypisywane osobom korzystających z przewozu do N. oraz listą pasażerów. Kierowca natomiast w dniu [...] r., pomimo podpisanej karty urlopowej, nie korzystał z urlopu wypoczynkowego, lecz wykonywał przewóz zlecony ustnie dzień wcześniej przez skarżącego. W schowku auta znajdowała się licencja transportowa, bilety. Kierowca nieodpłatnie wiózł także swą narzeczoną. Na zakupione paliwo żądał wystawienia faktur, ponieważ musiał się z nich rozliczyć po powrocie, co też uczynił. Powyższe znajduje bezspornie potwierdzenie w zeznaniach świadków, w tym pasażerki D. M., która w dniu kontroli zeznała do protokołu przesłuchania w dniu [...] r., że transport do N. zamówiła telefonicznie w firmie "B". Opłaty za przejazd dokonała u kierowcy w momencie kontroli. Powyższą wersję potwierdzili w dniu [...] r., S. N., B. W., przy czym świadkowi ci stwierdzili, że uiścili opłatę w trakcie trwania przejazdu. Również narzeczona kierowcy A. S. potwierdziła, że w dniu [...] r. narzeczony nie przebywał na urlopie, lecz wykonywał przewóz zlecony przez skarżącego do N. Wprawdzie jednak ona za przewóz ten nie uiściła – z racji bliskiego związku z kierowcą – opłaty. Nadto wersję kierowcy pojazdu potwierdza bezspornie okoliczność, że w czasie przewozu osób do N. w dniu [...] r. pojazdem marki [...], nr rejestracyjny [...] za zakupione paliwo wystawione zostały - na firmę skarżącego "B" w B. - faktury VAT o numerach [...],[...],[...]. Co więcej przedsiębiorca rozliczył niniejsze faktury w Urzędzie Skarbowym w D. Powyższe dowodzi jednocześnie okoliczności, iż przewóz osób do N. – dokonany w dniu [...] r. na zlecenie skarżącego - miał handlowy, a nie prywatny charakter. Zdaniem Sądu organy administracji obu instancji – we wskazanym powyżej zakresie - wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874), podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli min. kartę opłaty drogowej oraz wypis z licencji. W oparciu natomiast o art. 5 ust.1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji tej udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać, m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (por. art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ww. ustawy). Do wniosku tego dołącza się - stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym - wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu. W myśl art. 11 ust. 3 organ udzielając licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Bezspornym jest, że w rozpatrywanej sprawie – co też słusznie ustaliły organy administracyjne- skarżący jako przedsiębiorca nie posiadał wypisu na pojazd samochodowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym w dniu [...] r. wykonywał transport drogowy osób. Jak wynika z pisma M. T. – B. O. T. M. z dnia [...] r. o nr [...], do wniosku o udzielenie licencji o nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób przedsiębiorca zgłosił jedynie pojazd o nr rejestracyjnym [...]. W dokumentacji licencyjnej przedsiębiorcy brak jest natomiast zgłoszenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Z uwagi na powyższe zasadnym było – zdaniem Sądu - ukaranie skarżącego karą pieniężną określoną w lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w kwocie 8.000 zł. Jednocześnie, stosownie do treści art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego przez właściwy organ, które (zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy) kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] r. samochodem marki [...], nr rejestracyjny [...], wykonywany był okazjonalny przewóz osób i bagażu. Tymczasem przedsiębiorca nie tylko nie posiadał takiego zezwolenia, lecz w ogóle o nie nie występował. Okoliczność, że wspomniany przewóz osób do N. miał charakter handlowy – a nie jak wywodzi skarżący prywatny - potwierdza po pierwsze fakt sprzedaży biletów, a w konsekwencji pobrania opłat od pasażerów za ich przewóz, po drugie fakt wystawienia faktur VAT za zakupione paliwo na firmę skarżącego. Wreszcie zaś po trzecie rozliczenie tych faktur przez skarżącego w Urzędzie Skarbowym w D. Stosownie natomiast do postanowień zawartych w lp. 2,1, załącznika do ustawy transportowej wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia polega karze pieniężnej w wysokości 6.000 zł., a zatem również i w tym zakresie zaskarżona decyzja jest słuszna. Mając powyższe ustalenia faktyczne na uwadze – nie sposób zdaniem Sądu – zgodzić się również z zasadnością zarzutu skarżącego, iż w rozpatrywanej sprawie stroną postępowania jest kierowca pojazdu M. B., nie zaś skarżący, który przecież (co zostało ustalone w trakcie postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji publicznej) jako właściciel firmy zlecił M. B. w dniu [...] r. przewóz osób do N. Zatem doręczenie zaskarżonej decyzji skarżącemu należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego przedsiębiorcę przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji