III SA/Wr 479/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Gminy K. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. Gmina wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...], w której organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...] i orzekł o odmowie wymeldowania Z. F. z miejsca stałego pobytu. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi w całości jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu, Gmina nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazać należy, że pozycja jednostek samorządu terytorialnego jest wyznaczona przede wszystkim przez dwie kategorie prawne, a mianowicie przez kompetencję i przez osobowość prawną. Na podstawie określonych prawem kompetencji gmina realizuje władztwo administracyjne (imperium) i wtedy działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie. Natomiast jako osoba prawna jest władna wykonywać przysługujące jej prawa i obowiązki właścicielskie i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela. Jeżeli więc jakiekolwiek rozwiązania normatywne wyznaczają organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., powierzając kognicję w sprawie indywidualnej załatwianej w formie decyzji administracyjnej – niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia –wyłącza to możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por.: uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00; postanowienie NSA z dnia 19 września 2007 r., I OSK 1209/07). Bez względu zatem na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy (lub – odpowiednio – burmistrz, prezydent miasta). Ani gmina, ani żaden jej organ nie są zatem uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90). Podkreślić trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone – jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości – tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Natomiast brak legitymacji do złożenia skargi podmiotów powołanych do ochrony obiektywnego porządku prawnego przesądza już na etapie wstępnej weryfikacji skargi o jej niedopuszczalności, obligując w konsekwencji sąd do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., OSK 1229/04, LEX nr 175364). Skoro zatem w niniejszej sprawie skargę wniosła gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji, to skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji.