III SA/Wr 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca) Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] (... ) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. nr [...] (...) o braku podstaw do stwierdzenia u Z. W. choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat [poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132 poz. 1115)]. W pierwszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ II Instancji przedstawił szczegółowo przebieg pracy zawodowej odwołującej się . Z zestawienia tego wynika, że Z. W. pracowała kolejno: - w Szkole Podstawowej we W. (szkoła nie istnieje) [od 01.09.1966 r. do 15.02.1970 r., jako nauczyciel fizyki i chemii (pełny etat)], - w Instytucie Łączności we W. [od 02.03.1970 r. do 15.12.1972 r., jako technik (bez narażenia na nadmierny wysiłek głosowy)] w Wyższej Szkole Ekonomicznej we W. [od 15.03.1973 r. do 31.12.1973 r., jako technik (bez narażenia na nadmierny wysiłek głosowy)] - w Państwowym Pogotowiu Opiekuńczym we W. [od 01.02.1974 r. do 31.12.1974 r., jako wychowawca-nauczyciel (26 godzin dydaktycznych tygodniowo)], - w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej we W. u [od 01.01.1975 r. do 31.08.1990 r., jako nauczyciel-bibliotekarz], - w Szkole Podstawowej we W. [od 01.09.1990 r. do 31.08.1998 r., jako nauczyciel-bibliotekarz w pełnym wymiarze czasu (30 godzin dydaktycznych tygodniowo) od 01.09.1998 r. do 31.08.1999 r., jako nauczyciel-bibliotekarz na 1/2 etatu (tj.15godzin/30)], - w Gimnazjum we W. [od 01.09.1999 r. do 31.08.2000 r., jako nauczyciel-bibliotekarz na 1/2 etatu (15godzin/30)], - w Szkole Podstawowej we W. [od 01.09.2001 r. do 08.02.2002 r., od 03.11.2003 r. do 26.07.2004 r.- od 01.09.2004 r. do 16.10.2004 r., jako nauczyciel-bibliotekarz w wymiarze na ½ etatu (tj. 15 godzin/30)], - od 1998 roku Pani Z. W. otrzymuje świadczenia emerytalne. Następnie Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził w uzasadnieniu, że ze względu na objawy chorobowe odwołująca się została skierowana na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. W efekcie przeprowadzonych badań wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Jednostka orzecznicza I stopnia stwierdzała, że u pacjentki występuje niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią pochodzenia pozazawodowego. Stanowisko uzasadniając faktem, iż w okresie zatrudnienia odwołującej się na stanowisku nauczyciel bibliotekarz nie uznano występowania narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Natomiast okres w którym skarżąca pracowała jako nauczyciel fizyki, chemii i wychowawca, była zbyt krótki dla przyjęcia takiego narażenia. Jednostka orzecznicza I stopnia zaznaczyła ponadto w swoim orzeczeniu, iż w styczniu 2004 r. strona była operowana z powodu wola guzowatego tarczycy i w okresie pooperacyjnym wystąpiło u niej porażenie struny głowowej lewej. Odwołująca się nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i złożyła wniosek o przeprowadzenie kolejnych badań w jednostce orzeczniczej II stopnia. Odwołująca się była badana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., gdzie na podstawie wyników przeprowadzonych badań specjalistycznych w dniu [...] wydano orzeczenie lekarskie nr [...], w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 15 pkt 1,2,3, wykazu chorób zawodowych). Z następującym uzasadnieniem włączonym przez organ odwoławczy do uzasadnienia swojej decyzji " ... Przeprowadzona aktualna ocena wydolności krtani metodą wideoostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu z zaznaczoną siatką naczyń. Drgania fałdów głosowych, niejednakowe, niejednoczesne, regularne. Zwarcie fonacyjne- okresowa szczelinowata niedomykalność. Przesunięcie brzeżne obustronnie obecne. Poziom fałdów głosowych równy. Występuje tendencja do fonacji rzekomej. Nie wykazano zmian organicznych w zakresie krtani uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu (poz. 15). Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że jako nauczyciel-bibliotekarz nie była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Jednakże pomimo, iż ww. kwestionuje taką ocenę narażenia w środowisku pracy (podając pismo wyjaśniające Dyrektora D. Biblioteki Pedagogicznej we W. z dnia [...] to stwierdzone obecnie zmiany w narządzie głosu nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wnioskowanie w toczącym się postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym w trybie odwoławczym oparte jest o wyniki badania laryngologicznego, foniatrycznego i videostroboskopowego oraz analizę całej dokumentacji dołączonej do skierowania w tym dokumentacji lekarskiej z NZOZ A., Poradni Laryngologicznej we W. oraz Poradni Chirurgiczno-Endokrynologicznej we W....". Na podstawie powyższych opinii medycznych, po przeprowadzeniu oceny narażenia zawodowego zapadła pierwszoinstancyjna decyzja w dniu [...] (nr ...) o braku podstaw do stwierdzenia u odwołującej się choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia nie zgadzając się z negatywnym orzeczeniem w sprawie choroby zawodowej, odwołująca się podkreśliła, iż występujące u niej schorzenie jest skutkiem pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy, natomiast orzeczenie które zapadło w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. zostało wydane na podstawie pojedynczego badania, źle przeprowadzonego. W trakcie postępowania odwoławczego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował pismo do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o wydanie opinii uzupełniającej, uwzględniającej zarzuty podniesione w odwołaniu. Instytut Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia [...] (nr ...) podtrzymał treść orzeczenia z dnia [...](nr ...) zarówno pod względem merytorycznym jak i formalnym. Po zapoznaniu się z przedmiotową opinią odwołująca się przedstawiła ponownie zastrzeżenia co do dotychczasowych orzeczeń lekarskich wydanych w tej sprawie, nadto przedłożyła aktualne badania foniatryczne z dnia [...] oraz kartę porady specjalistycznej NZOZ A. z dnia [...] W powyższym stanie faktycznym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji II instancji zwrócił się do Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Medycyny Pracy o wydanie wiążącej ostatecznej opinii w sprawie choroby zawodowej narządu głosu (poz. 25 pkt 1,2,3, wykazu chorób zawodowych) u odwołującej się. Strona została skierowana ponownie na badania lekarskie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., gdzie została poddana ponownym badaniom przez lekarzy, którzy byli autorami opinii z dnia [...]\( nr ...) laryngologa I. K.-K. i dr chorób wewnętrznych J. G.. Jednostka orzecznicza II stopnia w oparciu o przeprowadzone ponownie specjalistyczne badania wydała orzeczenie lekarskie w dniu [...] (nr ...) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym u badanej. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Instytut Medycyny Pracy w Ł. podkreślił, iż przeprowadzona w dniu [...] ponowna ocena wydolności głosowej krtani odwołującej się wykazała, ze fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, blade z zaznaczoną siatką naczyń, lewy fałd głosowy okresowo wklęsły w przednim odcinku z uwypukleniem lewego fałdu przedsionkowego. Zwarcie fonacyjne prawie pełne, okresowo szczelinowate w części międzybłoniastej z tendencją do fonacji rzekomej ze strony lewego fałdu przedsionkowego. Drgania fałdów głosowych niejednakowe, niejednoczesne, regularne, amplituda drgań zmniejszona. Poziom fałdów głosowych równy. Zmiany te nie figurują w wykazie chorób zawodowych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. Reasumując podkreślono, iż w dwukrotnym badaniu foniatrycznym i wideostroboskopowym nie potwierdziło się rozpoznanie postawione w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Nadto podkreślono, iż kwestionowane przez badaną narażenie zawodowe nie wpłynie na treść orzeczenia lekarskiego, ponieważ brak jest klinicznych cech choroby zawodowej. W takiej sytuacji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw do weryfikacji rozstrzygnięcia I instancji. W uzasadnieniu swojego orzeczenia powołał się on na treść § 2 ust 1 i § 2 ust 2 i ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115) zaznaczając, iż w przypadku skarżącej warunki do stwierdzenia choroby zawodowej określone tym rozporządzeniem nie zostały spełnione. Podkreślił, iż placówki orzecznicze były zgodne co do faktu, iż brak specyficznych objawów klinicznych nie przedstawiających cech typowych dla organicznej patologii narządu głosu nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym (poz. 15 wykaz chorób zawodowych stanowiących załącznik do w/w rozporządzenia) u skarżącej. Natomiast zdaniem organu odwołującego zakwestionowany przez skarżącą brak narażenia zawodowego został wyjaśniony przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., który stwierdził, iż uznając nawet rację skarżącej, że cały okres pracy była narażona na nadmierny wysiłek głosowy, nie można rozpoznać choroby zawodowej narządu głosu, gdyż brak jest objawów klinicznych, które dawałyby podstawę do zmiany orzeczenia lekarskiego. Podkreślił, iż orzeczenia powyższe są obiektywne, spójne i przekonujące. Z decyzją organu II instancji nie zgodziła się skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej wniosła o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powyższemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art.: 7, art. 8, art. 75 i art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 84 §2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż organ II instancji nie wyjaśnił podnoszonych przez nią wątpliwości do końca. Stwierdziła, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zwrócił się o potwierdzenie opinii z dnia [...]. do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. w sprawie przyjęcia ponad wszelką wątpliwość choroby zawodowej narządu głosu następnie skierował skarżącą ponownie do tego samego Instytutu, zamiast zlecić przeprowadzenie stosownych badań w innym ośrodku, mimo, iż w odwołaniu skarżąca podnosiła nieobiektywność wykonanych tam badań w Ł.. Ponadto podkreśliła, iż badania skarżącej w tym Instytucie przeprowadzała ponownie ta sama osoba. Zdaniem skarżącej zarówno organy I i II instancji nie wzięły pod uwagę zaświadczeń zdrowotnych z NZOS A. wskazujących na występowanie u niej choroby zawodowej. Nadto zdaniem skarżącej zastrzeżenie budził fakt, iż lekarz laryngolog wydający opinie w instytucie w Ł. podpisał się pod notatką z dnia [...], gdzie stwierdzono brak pełnego zwarcia fonacyjnego, a powyższy objaw stanowi zdaniem skarżącej znamię dowodzonej choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 §2 tej ustawy) Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne art. 3 §1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,(Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) w tym także na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż stosownie do art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach sprawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Odnosząc powyższe do realiów tej sprawy, wymaga podkreślenia fakt, iż pierwszorzędnym warunkiem prawidłowego załatwienia sprawy administracyjnej jest niewadliwe ustalenie wszystkich okoliczności stanu faktycznego mogących mieć wpływ na końcowe rozstrzygniecie organu. Zaznaczyć przy tym należy, że dokonania takie powinny zostać poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśl art. 7 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej w skrócie k.p.a.) wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i zebrać cały materiał dowodowy. Ocena zgodnie z powyższymi zasadami zebranego materiału powinna być dokonana w granicach przewidzianej prawem swobody ( art. 80 k.p.a.), natomiast decyzja zawierać musi powołanie podstawy prawnej i ustalenia faktyczne (art. 107 §1 i § 3 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie organy Inspekcji Sanitarnej prowadziły postępowanie z naruszeniem wyżej wskazanych reguł postępowania administracyjnego. Poczynione przez Sąd spostrzeżenie odnosi się do kwestii przyczyn uznania u skarżącej braku podstaw do stwierdzenia przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat [poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132 poz. 1115 zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.)]. W tym miejscu godzi się zaznaczyć, iż w rozstrzyganej sprawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły przepisy ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. do prawa materialnego odnoszącego się do stany faktycznego sprawy. Należy zauważyć, iż jednostka orzecznicza I stopnia D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W.w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] nr [...] stwierdził u skarżącej niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią pochodzenia pozazawodowego, czyli stwierdził występowanie u skarżącej klinicznych objawów choroby zawodowej ujętej w poz. 15 pkt 3 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r.. Natomiast brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u strony uzasadnił faktem, że rozpoznane zmiany nie zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w związku ze sposobem wykonywania pracy, bowiem praca na stanowisku nauczyciela-bibliotekarza nie spełnia kryteriów nadmiernego wysiłku głosowego, a okres w którym skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela był zbyt krótki (w rozumieniu poz. 15 wykazu chorób zawodowych), do uznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż zmiany w narządzie głosu stwierdzone u skarżącej były następstwem narażenia skarżącej na nadmierny wysiłek głosowy. Z kolei w orzeczeniu lekarskim wydanym w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego stwierdzono u skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani cechy dysfonii dysfunkcjonalnej z niewydolnością fonacyjną fałdów głosowych małego stopnia. Nie wykazano więc w trakcie badań przeprowadzonych w tym Instytucie, (w przeciwieństwie do badań przeprowadzonych w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W.) zmian organicznych w zakresie krtani, uznanych za typowe dla następstw nadmiernego wysiłku głosowego, określonych w pozycji 15 pkt 1,2,3 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Radu Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.. W uzasadnieniu tego orzeczenia jednostka orzecznicza II stopnia podkreśliła, że stwierdzone u skarżącej zmiany w narządzie głosu nie dają postaw do rozpoznania choroby zawodowej i że fakt ewentualnego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w środowisku pracy nie ma znaczenia. Odnosząc się do przedstawionych wyżej faktów podkreślenia przez Sąd wymaga, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. w swoim orzeczeniu w żaden sposób nie ustosunkował się do diametralnie odmiennego orzeczenia organu D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W.. W opinii uzupełniającej, której wykonanie zlecił Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydanej w ł. Instytucie przez dr med. J. G. oraz spec. laryngologa I. K.-K. z dnia [...] (nr ...) brak było również jakiegokolwiek ustosunkowania się do przyczyn odmiennej diagnozy stanu zdrowia skarżącej w obu Instytutach. W trakcie postępowania drugoinstancyjnego zapadło orzeczenie dodatkowe w dniu [..] (nr ...) w którym kolejny raz ci sami specjaliści I. K.-K. – laryngolog, dr nauk medycznych J. G. (celowe podkreślenie Sądu) ponowne, poza stwierdzającym bezsporny fakt sformułowaniem, że dwukrotne badania foniatryczne i wideostroboskopowe nie potwierdziły rozpoznania postawionego w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., nie odnieśli się w żaden sposób do treści odmiennych rozstrzygnięć w tej sprawie. Podobnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyraźnego odniesienia, w którym organ stwierdzałby, której z opinii w zakresie występowania u skarżącej zmian w obrębie krtani (ujętych w poz. 15 pkt 1,2,3, wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) daje wiarę oraz przyczyn dla których innej opinii odmawia wiarygodności. Wbrew treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, placówki orzecznicze rozstrzygając w tej sprawie nie były zgodne co do faktu, iż u skarżącej stwierdzono brak specyficznych objawów klinicznych dla organicznej patologii narządu głosu. Brak jakiegokolwiek odniesienia w treści uzasadnienia decyzji organu II instancji, do występujących rozbieżności, jaskrawo narusza obowiązek organu właściwego uzasadnienia wydanej przez niego decyzji administracyjnej (art. 107 §3 k.p.a.). W niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia powinności podejmowania przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego art. 7 k.p.a. oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego art. 77 §1 k.p.a. Z tego powodu zaskarżona decyzja nie może pozostać w zbiorze zgodnych z prawem rozstrzygnięć, gdyż jej wydanie nie zostało poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego w sprawie, co uchybia regule proceduralnej sformułowanej w powołanych wyżej art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec występujących w rozpoznawanym przypadku oczywistych wątpliwości w zakresie występowania u skarżącej klinicznych objawów choroby zawodowej, które nie zostały usunięte w trakcie postępowania administracyjnego, celowe byłoby poddanie skarżącej dodatkowym badaniom, które mógłby przeprowadzić inny specjalistyczny instytut by mieć możliwość porównania wyników tych badań, co z pewnością miałoby istotne znaczenia dla prawidłowego rozpoznania tej sprawy. Powyższa uwaga Sądu, tym bardziej zasługuje na uwzględnienie, że w trakcie rozstrzygania niniejszej sprawy, poza badaniem przeprowadzonym w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. wszystkie pozostałe badania, którym poddano skarżącą przeprowadzone były w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. i wykonane przez tych samych specjalistów: I. K.-K. –laryngologa i dr nauk med. J. G.. Powyższe postępowanie jest tym bardziej rażące, iż odnosi się ono w tym samym stopniu do orzeczenia wydanego w I instancji (orzeczenie lekarskie KP ... z [...]), jak i orzeczenia wydanego w postępowaniu odwoławczym (orzeczenie lekarskie KP ... z dnia ...).. Tym samym, należy zgodzić się z zarzutem skarżącej, że naruszono zasadę bezstronności określoną w treści art.24 §1 pkt 5 w zw. z art. 84 § 2 k.p.a. Godzi się w tym miejscu zwrócić uwagę, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. "lekarz o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika (celowe podkreślenie składu orzekającego), dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny zagrożenia zawodowego." Znaczenie dokumentacji o której mowa w ust. 1 rozporządzenia dla dokonania prawidłowej oceny co do rozpoznania, ewentualnie braku rozpoznania, choroby zawodowej zostało dodatkowo podkreślone w ust. 2 § 6 rozporządzenia, gdyż w wypadku uznania, że zakres informacji zawartych w tej dokumentacji jest niewystarczający, lekarz ma obowiązek wystąpienia o ich uzupełnienie do wszystkich podmiotów (badanego nie wyłączając), które mogą takich informacji udzielić. Z treści przytoczonego paragrafu wynika wprost, że prawidłowe orzeczenie lekarskie jako dowód w sprawach o stwierdzenie lub odmowę stwierdzenia choroby zawodowej powinno uwzględniać absolutnie wszystkie informacje dotyczące stanu zdrowia pacjenta. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu organu II instancji należy stwierdzić, że orzeczenie z dnia [...] (nr ...) z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie odpowiada temu standardowi. W jego treści brak jest bowiem jakiegokolwiek odniesienia do dołączonych przez skarżącą pismem z dnia [...] badań foniatrycznych z dnia [...]i karty porady specjalistycznej NZOZ A. z dnia [...] Podobnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie odniósł się do tych dowodów w uzasadnieniu swojej decyzji. Powyższe stanowi ewidentne naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Brak jakiegokolwiek odniesienia do przedmiotowych dokumentów ze względu na ich treść oraz wobec braku spójności orzeczeń lekarskich pozostaje w dysharmonii z dyrektywą proceduralną ujętą w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga również, że w opiniach lekarskich wydanych w tej sprawie brak jest szczegółowego odniesienia do udostępnionej autorom opinii dokumentacji lekarskiej zgromadzonej w trakcie długotrwałego leczenia skarżącej. Podsumowując powyższe rozważania podkreślenia wymaga, że wszystkie wytknięte naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ sposób jej załatwienia zależy od wszechstronności ustaleń faktycznych i ich należytej pełnej oceny. Dlatego też stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. p.p.s.a. zaskarżoną decyzję organu II instancji należało uchylić. Konsekwencją orzeczenia zawartego w punkcie I niniejszego wyroku jest konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy odwołania strony od pierwszoinstancyjnej decyzji, w celu wyeliminowania wszystkich stwierdzonych przez Sąd uchybień proceduralnych. W tym celu należy rozważyć konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań skarżącej w innej jednostce specjalistycznej. Jednostka ta przy wydawaniu opinii powinna uwzględnić całą dokumentację na którą powołuje się skarżąca i merytorycznie odnieść się do występujących w orzeczeniach lekarskich rozbieżności. Następnie konieczne jest dokonanie kompleksowej oceny dowodów (także owej dodatkowej opinii) w granicach art. 80 k.p.a. Orzeczenie zamieszone w punkcie II wyroku wynika z art. 152 p.p.s.a.