III SA/Wr 502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi W. L., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania o czasowe wycofanie z ruchu pojazdu marki [...], postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] r. W. L. (zwany dalej skarżącym) złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł. Przesyłka zawierająca wezwanie, została zwrócona do Sądu. Jako przyczynę zwrotu, doręczyciel wskazał niepodjęcie przesyłki w terminie. W dniu [...] r. skarżący uiścił wpis w kwocie wskazanej w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestię dotyczącą wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, od takich pism, w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to zatem: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Kategoryczna treść przepisu praktycznie uniemożliwia w takim przypadku podejmowanie jakichkolwiek działań poza możliwością wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu. Prerogatywa w tym zakresie należy do przewodniczącego, który wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 721/08, LEX Nr 493650). W przypadku, gdy pomimo wezwania, należny wpis nie został uiszczony, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Skuteczność dokonanych wezwań do usunięcia wszelkich braków formalnych oceniać trzeba przez pryzmat prawidłowości ich doręczenia. Przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne przewidują szczególny tryb doręczenia, który znajdzie zastosowanie, jeśli pisma nie można doręczyć adresatowi wprost lub zastępczo. Jest to tzw. fikcja doręczenia, normowana art. 73 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje kolejne czynności jakich należy dokonać, by pismo mogło być uznane za doręczone, mimo iż fizycznie nie dotarło do adresata. Jak już wspomniano, możliwość zastosowania tej instytucji warunkuje niemożność doręczenia pisma wprost lub zastępczo. W takiej sytuacji pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie takie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiodniowym, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się wtedy za dokonane z upływem ostatniego dnia owego czternastodniowego okresu. Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wezwanie z dnia [...] r. do uiszczenia wpisu od skargi było dwukrotnie awizowane przez pracownika poczty, wobec nieobecności adresata. Pierwszego awizowania dokonano w dniu [...] r., a drugiego – w dniu [...] r. Ponieważ wezwanie to nie zostało podjęte przez adresata trzeba przyjąć, iż skuteczne doręczenie – zgodnie z postanowieniem art. 73 p.p.s.a. – nastąpiło z upływem dnia [...] r. Skoro tak, to ustawowy termin do uzupełniania braków formalnych upłynął z końcem dnia [...] r. (poniedziałek). Skarżący uiścił zaś wpis dopiero następnego dnia tj. w dniu [...] r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w wezwaniu. Skoro więc – mimo prawidłowego wezwania skarżącego do usunięcia uchybień, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych – nie opłacono skargi w zakreślonym terminie, a skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu, skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie przywołanych przepisów. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.