III SA/Wr 505/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej jako: "O.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1169: dalej jako: p.c.), art. 77 i art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z dnia 10 października 2013 r. s. 1 ze zm.). art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. oraz kończącego postępowanie dotyczące przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z B. w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L nr 332 z 18 grudnia 2015 r.) oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C., na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L nr 40 z 17 lutego 2017 r. ze zm., dalej jako: rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. (dalej jako: "strona skarżąca, spółka") od decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej jako: Naczelnik UCS) z 4 czerwca 2019 r. nr 451000-COC-1 1.4355.2.2019 w sprawie zaksięgowania kwoty należności celnych w wysokości 57 729,00 zł, wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego, w odniesieniu do towaru dopuszczonego do obrotu i ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z 23 sierpnia 2016 r. (wpis do rejestru: 2 sierpnia 2016 r.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: "DIAS") - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 23 sierpnia 2016 r. agent celny z D. sp. z o. o., działając jako przedstawiciel bezpośredni, dokonał w imieniu i na rzecz strony skarżącej zgłoszenia celnego uzupełniającego w procedurze dopuszczenia do obrotu. Towar będący przedmiotem zgłoszenia, określony w polu 31 SAD jako "(0,0075MMx278MM) folia aluminiowa (8011-0) - 16066,9 kg" i ujęty w kodzie TARIC 7607 11 19 30 właściwym dla folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0,007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, bez podłoża, w rolkach o masie przekraczającej 10 kg, nawet wyżarzonej, objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej na podstawie wpisu do rejestru z 2 sierpnia 2016 r. Mając na uwadze treść zgłoszenia celnego uzupełniającego organ I instancji pismem z 9 kwietnia 2019 r. wezwał spółkę do przedłożenia faktury nr [...], dokumentującej zakup importowanego towaru oraz listu przewozowego, na podstawie którego odbył się transport tego towaru, a także do wskazania sposobu wykorzystania folii aluminiowej będącej przedmiotem zgłoszenia celnego. W odpowiedzi w piśmie z 17 kwietnia 2019 r. strona skarżąca wyjaśniła, że importowany towar został zużyty na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przedkładając jednocześnie kopię faktury nr [...] oraz kopię świadectwa pochodzenia z 30 maja 2016 r. Mając powyższe na uwadze Naczelnik UCS, pismem z 26 kwietnia 2019 r., działając na podstawie art. 22 ust. 6 w zw. z art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z dnia 10 października 2013 r., s. 1 ze zm.; dalej jako UKC) powiadomił spółkę o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej w sprawie dotyczącej zgłoszenia celnego z 23 sierpnia 2016 r. (wpis do rejestru z 2 sierpnia 2016 r.). Ponadto organ I instancji wskazał, że w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem zgłoszenia należne jest obliczenie i zaksięgowanie ostatecznego cła antydumpingowego, ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/271, ponieważ w momencie objęcia rzeczonego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu obowiązywała rejestracja przywozu umożliwiająca pobór cła antydumpingowego z mocą wsteczną. W piśmie z 27 maja 2019 r. strona skarżąca nie zgodziła się z oceną Naczelnika UCS. Wskazała, że wszystkie czynności faktyczne i prawne dotyczące zawarcia umowy przywozu folii aluminiowej, będącej przedmiotem zgłoszenia celnego zrealizowała do 31 maja 2016 r., a więc przed wejściem w życie 1 czerwca 2016 r. rozporządzenia Komisji (UE) 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z C., i poddającego ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L nr 144 z 1 czerwca 2016 r.: dalej jako: rozporządzenie Komisji (UE) 2016/865), a także przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. Na poparcie swojego stanowiska załączyła następujące dowody: zamówienie z 3 maja 2016 r. - faktura pro forma, zlecenie otwarcia gwarancji bankowej z 15 kwietnia 2016 r., dokument gwarancji bankowej z 11 maja 2016 r., fakturę z 28 maja 2016 r. oraz świadectwo pochodzenia z 30 maja 2016 r. Podniosła, że podejmując w maju 2016 r. decyzję o zakupie folii, nie mogła antycypować nałożenia w czerwcu 2016 r. i w lutym 2017 r. środków antydumpingowych na ten surowiec. Jednocześnie poinformowała, że przedmiotowy towar został wykorzystany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej - do przeprowadzenia testów nowych maszyn - a nie do użytku domowego. Zgodnie więc z art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 jest ona zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego. Końcowo wniosła o przesłuchanie świadka S. G. - na okoliczność przyczyn i czynności związanych z zakupem folii aluminiowej z Chin w maju 2016 r. Decyzją z 4 czerwca 2019 r. nr 451000-COC-11.4355.2.2019 organ I instancji orzekł o zaksięgowaniu kwoty należności celnych w wysokości 57 729,00 zł, wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego, w odniesieniu do towaru dopuszczonego do obrotu i ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] z 23 sierpnia 2016 r. W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 1888, art. 191 i art. 199a § 1 i art. 216 O.p. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271. Zdaniem strony skarżącej organ celno-skarbowy I instancji błędnie ustalił, że towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego z 23 sierpnia 2016 r. podlegający obowiązkowi rejestracji przywozu na mocy art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865. podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu. Taka wykładnia koliduje z podstawową zasadą demokratycznego państwa prawnego, jaką jest niedziałanie prawa wstecz. O naruszeniu tejże zasady świadczy fakt, że zawarcie umowy sprzedaży surowca miało miejsce przed wejściem w życie zarówno przepisów o rejestracji przywozu, jak i rozszerzających ostateczne cło antydumpingowe. DIAS, po rozpatrzeniu odwołania, nie podzielił argumentacji spółki uznając za słuszne rozstrzygnięcie Naczelnika UCS. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że istota postępowania antydumpingowego polega przede wszystkim na ochronie rynku wspólnotowego przed agresywną polityką gospodarczą prowadzoną przez państwa, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane. W tym celu stosuje się cła tymczasowe oraz rejestrację towarów. Wskazał, że w dacie dokonania przez spółkę przedmiotowego zgłoszenia celnego kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady Nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L z 2009 r. Nr 343 ze zm.). Punkt 22 ww. rozporządzenia stanowi, iż "niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. " Treść art. 14 ust. 5 ww. rozporządzenia Rady wskazuje ponadto, że "Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy." Powyższe uregulowania stanowią informację dla importerów, że kwota należności celnych, w odniesieniu do towarów objętych instytucją rejestracji, może w przyszłości ulec zmianie. Następnie podniósł, że poza sporem w sprawie jest uznanie, że przedmiotem importu była folia aluminiowa o grubości 0,0075 mm, która zgodnie z oświadczeniem została zużyta na potrzeby działalności spółki. Importowany towar ujęty został w kodzie TARIC 7607 11 19 30 z zadeklarowanym pochodzeniem z C. i nie był objęty procedurą przeznaczenia końcowego. Kwestią sporną jest natomiast konieczność uiszczenia przez stronę skarżącą cła antydumpingowego, ponieważ uważa ona, że pobór cła w niniejszej sprawie stanowi działanie prawa wstecz. Odnosząc się do zarzutu spółki, organ odwoławczy wyjaśnił, że: - Rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/865 wprowadzono rejestrację przywozu do Unii folii aluminiowej klasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 30 - na okres dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, tj. od 2 czerwca 2016 r. - 17 lutego 2017 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ukazało się rozporządzenie wykonawcze Komisji 2017/271, w którym na mocy art. 1 ust. 1 tego aktu prawnego ostateczne cło antydumpingowe stosowane wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", nałożone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 925/2009 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. zostało rozszerzone na przywóz do Unii folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0.007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej, objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 30). Następnie rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2213 z dnia 30 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C., na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L nr 316 z 1 grudnia 2017 r. wprowadzono zmiany w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/271) - mianowicie aktem prawnym nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej określono rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2384 zamiast wcześniej wskazanego rozporządzenia (WE) nr 925/2009. Zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 ostateczne cło antydumpingowe, o którym mowa w ust. 1 tegoż przepisu jest pobierane od przywozu produktów pochodzących z C., zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L nr 176 z 30 czerwca 2016; dalej jako: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036), z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 niniejszego artykułu oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4. Następnie DIAS wskazał, że na dzień powstania długu celnego, tj. 2 sierpnia 2016 r., towar klasyfikowany do kodu TARIC 7607 II 19 30 objęty był obowiązkiem rejestracji przywozu nałożonym rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/865. Ponownie podkreślił, że istotą instytucji rejestracji przywozu jest możliwość zastosowania określonych środków, np. ceł antydumpingowych od daty rejestracji, pomimo ich późniejszego ustanowienia. W tym kontekście tłumaczenie spółki opierające się na niemożności przewidzenia w momencie zakupu surowca, że zostanie na niego nałożone ostateczne cło antydumpingowe uznał za bezzasadne a zaistniała sytuacja wpisuje się w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie naruszało zasadę nieretroakcji, a także konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego. Argumentował, że strona skarżąca błędnie wywodzi, że nowo ustanowione normy unijne zostały zastosowane w odniesieniu do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, przyjmując za punkt odniesienia dzień zawarcia umowy sprzedaży. Tymczasem przepisy prawa celnego (art. 77 ust 1 i 2 oraz art. 85 ust.1 UKC) wskazują wprost, że odniesieniem dla naliczania należności celnych jest dzień powstania długu celnego, a nie np. dzień zawarcia umowy sprzedaży. Podniósł, że towar klasyfikowany do kodu TARIC 7607 11 19 30 objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej na podstawie wpisu do rejestru z 2 sierpnia 2016 r. i to właśnie ten dzień jest dniem powstania długu celnego. Gdyby natomiast przyjąć tok rozumowania spółki i za datę powstania długu celnego uznać dzień zawarcia umowy sprzedaży, doprowadziłoby to do sytuacji, w której importerzy zgłaszający do procedury jednakowe towary w tym samym czasie, uiszczaliby należności celne według różnych stawek, w zależności od tego, kiedy zawarta została umowa sprzedaży. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, gdyż stoi w sprzeczności z zasadą równego traktowania podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym. Dalej organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika UCS w kwestii przesłanek zwolnienia spornych towarów z ostatecznego cła antydumpingowego. Wskazał, że jedynie łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, tj. odpowiedni sposób wykorzystania towaru (przywóz towarów z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego) oraz zastosowanie procedury końcowego przeznaczenia na podstawie art. 254 UKC, umożliwia skorzystanie z tego zwolnienia. Dodatkowo, mając na uwadze, że wystawcą faktury załączonej do zgłoszenia jest firma Z. co. ltd - podmiot, który nie figuruje w tabeli w art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, a także brak na przedmiotowej fakturze oświadczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271 i to wyłączenie nie znajdzie zastosowania względem spółki. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 123 i art. 216 O.p. organ II instancji podniósł, że przedmiotowa sprawa dotycząca zaksięgowania kwoty należności celnych, wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego, niewątpliwie należy do szeroko rozumianych spraw celnych. Podlegają one rozpoznaniu, m.in. w oparciu o niektóre (wybrane) przepisy ustawy Ordynacja podatkowa - szczegółowo wymienione w art. 73 ust. ustawy Prawo celne. Wśród wymienionych tam uregulowań brak jest zasad ogólnych wskazanych w Dziale IV - Rozdział 1 O.p. - zostały wyłączone ze stosowania i dlatego w niniejszym przypadku nie mogło dojść do ich naruszenia. Nie oznacza to oczywiście, że organ nie jest zobligowany do prowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi normami prawa, jednak zarzut naruszenia przepisów art. 121, art. 122 i art. 123 O.p. pobawiony jest doniosłości prawnej. Także przepisy art. 216 O.p. wyłączone są ze stosowania w sprawach celnych, co oznacza że w toku postępowania organ nie wydaje postanowień, a skoro tak, zarzut naruszenia wyżej wskazanych przepisów poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia przez spółkę zgłoszonego wniosku dowodowego, w tym przypadku przesłuchania świadka S. G., jest bezzasadny. Jednocześnie DIAS zauważył, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się do przedmiotowego wniosku dowodowego, wyjaśniając przyczyny nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania: a) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 199a § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. nieprzesłuchanie S. G., przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; b) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. przyjęcie przez organ odwoławczy - za organem I instancji - wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że folia aluminiowa została zużyta do użytku domowego, podczas gdy faktycznie Skarżąca wykorzystała ją do innych celów; c) art. 121, art. 122, art. 123, art. 188 i art. 216 O.p. - poprzez niedostrzeżenie błędu organu I instancji polegającego na niewydaniu postanowienia odmawiającego przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych, co uniemożliwiło jej zgłoszenie kolejnych wniosków dowodowych, których powołanie byłoby uzasadnione w przypadku oddalenia zgłoszonych wniosków dowodowych; doprowadziło to do naruszenia zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, obowiązku dążenia do wyjaśnienia sprawy oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 2. przepisów prawa materialnego: a) art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez jego niezastosowanie; b) art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 - poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym ustalonym z naruszeniem przepisów postępowania – co istotnie wpłynęło na wynik sprawy. W uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji błędnie ustaliły, że towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego z 23 sierpnia 2016 r., objęty obowiązkiem rejestracji przywozu na mocy art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865, podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu. Taka wykładnia godzi w fundamentalną zasadę demokratycznego państwa prawnego, jaką jest niedziałanie prawa wstecz. Argumentowała, że podejmując w maju 2016 r. decyzję o zakupie folii aluminiowej z C., nie mogła wiedzieć o wejściu w życie w dniu 1 czerwca 2016 r., a następnie w dniu 17 lutego 2017 r. przepisów nakładających na ów surowiec cło antydumpingowe w stawce 30%. Spółka zarzuciła także, że nieuwzględnienie przez organy obu instancji żądania przesłuchania świadka S. G. na okoliczność zawarcia umowy sprzedaży w maju 2016 r. oraz na okoliczności towarzyszące nabyciu przez nią towaru, jego przeznaczeniu i wykorzystaniu narusza zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów celno-skarbowych, obowiązek podjęcia przez organ wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, prawo strony do czynnego udziału w postępowania oraz wymóg zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czego konsekwencją jest dowolna ocena zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi DIAS odniósł się do zarzutów skargi, wnosząc o jej oddalenie i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w powyższym zakresie, należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Pod użytym w art. 73 ust. 1 Prawa celnego pojęciem "odpowiedniości" należy rozumieć stosowanie przepisów O.p. z niezbędną modyfikacją wynikającą z przepisów prawa celnego, a w wielu przypadkach zaniechanie stosowania przepisów O.p. Zatem w postępowaniu w sprawach celnych nie mają zastosowania przepisy dotyczące ogólnych zasad postępowania, zawarte w rozdziale 1 działu IV O.p., czyli także przywołane przez stronę skarżącą przepisy art. 121, art. 122 oraz art. 123 O.p. Niemniej jednak, zauważyć należy, że w preambule rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.) zawarto odniesienia do takich zasad ogólnych, jak zasada legalizmu, zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, czy zaufania do organów celnych. Zdaniem Sądu organy do tych zasad się zastosowały. Podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 O.p. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zauważyć przy tym należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionowały oświadczenia strony skarżącej z dnia 17 kwietnia 2019 r., iż przedmiotowa folia aluminiowa została zużyta na potrzeby działalności spółki. Jednocześnie organy dokonały ustaleń w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W uzasadnieniach decyzji w sposób właściwy przedstawiły przesłanki, którymi kierowały się dokonując określenia ostatecznego cła antydumpingowego, przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny oraz znajdujące doń zastosowanie, a stanowiące podstawę zapadłych rozstrzygnięć, przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy nadto odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zapewniono przy tym czynny udział strony w postępowaniu, które prowadzone było z poszanowaniem przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów. Ponadto, jak prawidłowo wskazał DIAS - także przepisy art. 216 O.p. są wyłączone ze stosowania w sprawach celnych, co oznacza, że w toku postępowania organ nie wydaje postanowień. Wobec tego za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia zgłoszonego przez spółkę wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania świadka S. G. Jednocześnie zauważyć należy, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy w uzasadnieniach swoich decyzji odniosły się do przedmiotowego wniosku dowodowego, wyjaśniając przyczyny nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Mianowicie w uzasadnieniach rozstrzygnięć obu instancji stwierdzono, że w ustalonym stanie faktycznym przedmiotowy dowód nie wpłynąłby na zasadność poboru ostatecznego cła antydumpingowego, gdyż przewidziane w przepisach rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 zwolnienie obwarowane jest określonymi warunkami, których strona skarżąca nie spełniła. Tym samym nawet wcześniejsza informacja, tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o odmowie przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka na okoliczność przyczyn i czynności związanych z zakupem folii nie wpłynęłaby na sposób rozstrzygnięcia - zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, że importowany towar nie był przedmiotem procedury przeznaczenia końcowego. Wobec uznania za bezzasadne zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, należało zaaprobować stan faktyczny ustalony przez orzekający w sprawie organ (a przedstawiony w części historycznej niniejszego uzasadnienia – przyjęty przez Sąd za podstawę wyrokowania), a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można skutecznie zarzucić, że organ ten naruszył przepisy prawa materialnego. Na wstępie rozważań w tym zakresie zaznaczyć należy, że istota postępowania antydumpingowego polega między innymi na ochronie rynku wspólnotowego przed szkodami związanymi z przywożeniem towarów po cenach dumpingowych już w okresie trwania wymaganego przepisami dochodzenia. W tym celu stosuje się cła tymczasowe oraz rejestrację towarów. Środki te pozwalają na realizację celów postępowania antydumpingowego polegających na ochronie rynku wspólnotowego przed niszczącymi go praktykami niezgodnymi z zasadami gospodarki rynkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 217/11, LEX nr 1087136). Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest konieczność uiszczenia przez stronę skarżącą cła antydumpingowego. Spółka podnosi, że organy celne błędnie ustaliły, że towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego nr [...] z 23 sierpnia 2016 r., objęty obowiązkiem rejestracji przywozu na mocy art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865, podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu. Strona skarżąca argumentuje, że jego pobór stanowi działanie prawa wstecz i wywodzi, że nowo ustanowione normy unijne zostały zastosowane w odniesieniu do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, przyjmując za punkt odniesienia dzień zawarcia umowy sprzedaży. Tymczasem, jak prawidłowo wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepisy prawa celnego wskazują wprost, że odniesieniem dla naliczania należności celnych jest dzień powstania długu celnego, a nie dzień zawarcia umowy sprzedaży. Zgodnie bowiem z art. 77 ust. 1 UKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegającym należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych: a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu; b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Natomiast w myśl art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Z kolei art. 85 ust. 1 UKC stanowi, że kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. W przedmiotowej sprawie towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach procedury uproszczonej na podstawie wpisu do rejestru z 2 sierpnia 2016 r. Wobec tego ten dzień jest dniem powstania długu celnego. Jak słusznie zauważył DIAS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – gdyby przyjąć tok rozumowania spółki i za datę powstania długu celnego uznać dzień zawarcia umowy sprzedaży, doprowadziłoby to do sytuacji, w której importerzy zgłaszający do procedury jednakowe towary w tym samym czasie, uiszczaliby należności celne według różnych stawek, w zależności od tego, kiedy zawarta została umowa sprzedaży. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, gdyż stoi w sprzeczności z zasadą równego traktowania podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym. Następnie bezsporne w sprawie jest, iż strona skarżąca zaklasyfikowała przedmiotowy towar do kodu TARIC 7607 11 19 30. Klasyfikowana do tego kodu folia aluminiowa podlegała rejestracji w okresie od 2 czerwca 2016 r. do dnia 17 lutego 2017 r. na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 144 z 1 czerwca 2016 r. str. 35-41). Podkreślić w tym miejscu należy, że istotą instytucji rejestracji przywozu jest możliwość zastosowania określonych środków, np. ceł antydumpingowych od daty rejestracji, pomimo ich późniejszego ustanowienia. A zatem przywieziony przez spółkę przedmiotowy towar klasyfikowany do ww. kodu TARIC, objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, podlegał rejestracji przywozu. Jak słusznie podniósł organ celny, spółka powinna była więc liczyć się z możliwością zastosowania środka ostatecznego w postaci cła antydumpingowego, który to środek został nałożony rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/271. Na mocy art. 1 ust. 1 tego aktu prawnego ostateczne cło antydumpingowe stosowane wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", nałożone w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 925/2009 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. zostało rozszerzone na przywóz do Unii folii aluminiowej o grubości nie mniejszej niż 0.007 mm, ale mniejszej niż 0,008 mm, o dowolnej szerokości rolki, nawet wyżarzonej, objętej kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 30). Następnie rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2017/2213 z dnia 30 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C., na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (Dz. Urz. UE L nr 316 z 1 grudnia 2017 r. wprowadzono zmiany w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2017/271) - mianowicie aktem prawnym nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. określono rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2384 zamiast wcześniej wskazanego rozporządzenia (WE) nr 925/2009. Reasumując, mając na uwadze wskazany przez stronę skarżącą w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa folia należała do grupy towarów objętych ostatecznym cłem antydumpingowym na podstawie ww. rozporządzenia. Natomiast stawka cła antydumpingowego wynosiła 30,0 % (kod dodatkowy TARIC A999). Sąd podziela także stanowisko organów celnych w kwestii przesłanek zwolnienia spornych towarów z ostatecznego cła antydumpingowego. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, produkt opisany w ust. 1 jest zwolniony z ostatecznego cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego. Zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w art. 254 unijnego kodeksu celnego. Stosownie do treści art. 1 ust. 5 ww. Rozporządzenia, cło rozszerzone na mocy ust. 1 jest pobierane od przywozu produktów pochodzącego z C., zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/865 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036, z wyjątkiem produktów produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w ust. 2 oraz zwalniając takie produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że zostały one przeznaczone do zastosowań innych niż folia aluminiowa do użytku domowego, zgodnie z ust. 4. Przywołany powyżej ust. 2 tego artykułu wymienia zaś przedsiębiorstwa produkujące wskazane w ust. 1 rodzaje folii aluminiowej, do których nie ma zastosowanie rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego: J. Co. Ltd , L. Co. Ltd, X. Co. Ltd. oraz Y. Foil Co. Ltd. Organ celny prawidłowo wywiódł, że jedynie łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, tj. odpowiedni sposób wykorzystania towaru (przywóz towarów z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego) oraz zastosowanie procedury końcowego przeznaczenia na podstawie art. 254 UKC, umożliwia skorzystanie z tego zwolnienia. Tym samym wypełnienie tylko jednego kryterium - kryterium przeznaczania - towar zużyty na potrzeby działalności gospodarczej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie uprawniania spółki do zwolnienia z cła antydumpingowego. Ponadto, mając na uwadze, że wystawcą faktury załączonej do zgłoszenia jest firma Z. co. ltd - podmiot, który nie figuruje wśród wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271 przedsiębiorstw, a także brak na przedmiotowej fakturze oświadczenia, o którym mowa w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271 i to wyłączenie nie znajdzie zastosowania względem strony skarżącej. Tym samym zasadnym było określenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru. Wobec tego Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, a których naruszenie zarzuciła strona skarżąca. W świetle powyższego za pozbawiony uzasadnionych podstaw uznaje Sąd zarzut naruszenia przepisów art. 2 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/865 oraz art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271. Podkreślić ponownie należy, że nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, które weszło w życie w dniu 18 lutego 2017 r., w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym (a zatem przed wejściem w życie ww. Rozporządzenia) jest dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Zasada lex retro non agit w odniesieniu do przepisów prawa materialnego nie ma bezwzględnego charakteru. Pogląd taki jest również prezentowany w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok TS z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02, ZOTSiS 2005/4B-/I-3445, PP 2005/6/51, ECR 2005/4B-/I-3445). Prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE) oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, świadomie dopuszcza zatem możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, pod warunkiem uprzedniego objęcia przywozu towaru rejestracją. Rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Komisja Europejska informację dotyczącą wszczęcia dochodzenia, które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, podaje do publicznej wiadomości. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z C. w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z C. i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.Urz.UE.L 144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji. W związku z powyższym towary sprowadzone w czasie trwania dochodzenia i przed wejściem w życie Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, a zatem między 2 czerwca 2016 r. a 17 lutego 2017 r., zarejestrowane na podstawie ww. Rozporządzenia wykonawczego nr 2016/865, podlegają cłu antydumpingowemu. Wobec tego za niezasadny uznać należało zarzut prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady praworządności. Organy celne mają obowiązek działania w granicach prawa i obowiązek ten został przez organy spełniony. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1419/11). Konkludując poczynione rozważania, Sąd powtarza w tym miejscu, że dokonana przez organy wykładania przepisów prawa materialnego była prawidłowa, a przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało przepisom proceduralnym, zaś wszystkie podniesione w skardze zarzuty zostały przez Sąd rozpatrzone i uznane za niezasługujące na uwzględnienie. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.