III SA/Wr 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. w W. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 510/18 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 grudnia 2018 r. Skarżąca "A" sp. z o.o. w W. (obecnie w likwidacji), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu podała, że za 2017 r. odnotowała stratę w wysokości 463.000,95 zł. Rachunki bankowe zostały zablokowane na poczet wymierzonych kar administracyjnych, co powoduje niemożność uiszczenia wpisu. W oświadczeniu o majątku i dochodach podano, że kapitał zakładowy spółki, majątek lub środki finansowe mają wartość 310.000 zł, a wartość środków trwałych 0 zł. Salda dwóch rachunków na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosiły - 406,12 PLN i 0 EUR. Dodano, że spółka ma zobowiązania z tytułu wynagrodzeń na podstawie umów o pracę z dwiema pracownicami. Z dokumentów złożonych na wezwanie wynika, że spółka w latach 2016 i 2017 uzyskała przychody w kwotach odpowiednio 7.467.050,41zł i 19.033.247,14 zł. W 2016 r. osiągnęła zysk w wysokości 4.060,30 zł, a w 2017 r. odnotowała stratę w kwocie 463.000,95 zł. Na koniec 2017 r. jej kapitał własny był ujemny, wartość należności krótkoterminowych wynosiła 197.525,79 zł i zobowiązań krótkoterminowych 935.016,77 zł. Największą pozycję kosztów operacyjnych odnotowano tytułem usług obcych w wysokości 17.643.157,44 zł. Zarząd spółki ocenił wyniki za 2017 r. jako zadowalające. Na dzień bilansowy (31 grudnia 2017 r.) spółka nie stwierdziła niepewności co do możliwości kontynuowania działalności. W uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników spółki postanowiło stratę za rok 2017 r. pokryć zyskiem wypracowanym w kolejnych latach obrotowych. W styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2018 r. spółka nie dokonała dostawy towarów i nie świadczyła usług oraz nabyła towary i usługi o wartości odpowiednio 35.232 zł, 35.238 zł, 26.136 zł, 36.451 zł, 32.514 zł i 29.072 zł, wykazując za czerwiec 2018 r. kwotę 100.620 zł podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Ze złożonego oświadczenia wynika ponadto, że spółka nie ponosi kosztów reprezentacji pełnomocnika, gdyż w chwili obecnej nie dokonała zapłaty za wystawione przez niego faktury, tym samym, wobec braku płatności nie można przyjąć ponoszenia kosztów obsługi prawnej. Podano, że w dniu 19 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zablokował rachunek bankowy spółki na kwotę 644.000 zł. spółka zatrudnia dwie pracownice – jedna otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 3.923,64 zł (brak informacji, czy jest to kwota brutto, czy netto), druga jest na zasiłku chorobowym wypłacanym przez ZUS. Spółka wypłaca też prezesowi zarządu wynagrodzenie z tytułu wykonywanej funkcji w kwocie 10.000 zł brutto miesięcznie. Występujący w imieniu skarżącej spółki adwokat przedstawił do akt sprawy uwierzytelniony odpis uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] września 2018 r. nr [...] o rozwiązaniu spółki i otwarciu jej likwidacji. Postanowieniem z 31 grudnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego złożył profesjonalny pełnomocnik likwidatora spółki z o. o. w likwidacji. Podniósł w nim, że spółka nie posiada majątku w postaci środków trwałych, a zatem z ekonomicznego punktu widzenia jej majątek jest bezwartościowy. Kapitał zakładowy spółki jest wartością księgową i spółka nie może nim dowolnie dysponować, a tym bardziej regulować z jego pomocą zobowiązań finansowych. Jego ewentualne wykorzystanie doprowadziłoby do niewypłacalności spółki, a w konsekwencji uniemożliwiłoby dalsze jej funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Poza tym pełnomocnik wskazał, że wartość wpływów do spółki skorygowana musi zostać dodatkowo o podatek od gier, który wyniósł ryczałtowo 2.000 zł od każdego urządzenia miesięcznie, a więc przy 300 urządzeniach stanowił kwotę 600.000 zł należności odprowadzanych każdego miesiąca. Pełnomocnik podkreślił też, że spółka nie posiada na rachunku bankowym żadnych środków, ponieważ wszystkie środki zostały przekazane przez bank do Urzędu Skarbowego. Z uwagi na trudną sytuację finansową spółki jej wspólnik podjął uchwałę o likwidacji spółki i obecnie jest ona w trakcie sporządzania wniosku do KRS o wszczęcie postępowania w przedmiocie likwidacji. Podsumowując pełnomocnik podniósł, że odmowa przyznania prawa pomocy nie może zamykać skarżącej spółce prawa do sądu wyłącznie z powodu wygórowanych wymogów fiskalnych, a taka sytuacja może mieć miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawie, spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od opłat sądowych w całości jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W opinii Sądu, referendarz sądowy dokonał prawidłowej oceny przedstawionej przez skarżącą spółkę sytuacji majątkowej i finansowej, przyjmując w konsekwencji, iż nie było podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Podkreślić należy, że - w myśl art. 199 p.p.s.a. - strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dotyczący stron obowiązek ponoszenia kosztów postępowania, związanych z ich udziałem w sprawie, dotyczy również podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Osoba prawna powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe, czy dochody (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej: NSA/ z 19 listopada 2004 r., FZ 463/04; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /dalej: WSA/ w Gliwicach z 14 lipca 2008 r., I SA/GI 219/08). Według poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, przyznanie stronie prawa pomocy winno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na sfinansowanie postępowania sądowoadministracyjnego jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z 6 października 2004 r., GZ 61/04). Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której kapitał zakładowy stanowi 310.000 zł, przychód w 2016 r. wyniósł 7.467.050,41zł zł, a w 2017 r. - 19.033.247,14 zł. Co prawda dane wynikające z bilansu za 2017 r. wskazują na trudną sytuację spółki, to jednak sama spółka – jak wynika ze sprawozdania sporządzonego za ten rok – nie upatruje żadnych trudności w kontynuacji działalności, a wyniki za rok 2017 (stratę w kwocie 463.000,95 zł przy przychodzie 19.033.247,14 zł) uznała za zadowalający, ze wskazaniem pokrycia tej straty zyskiem wypracowanym w kolejnych latach obrotowych. Słusznie ponadto zauważył referendarz sądowy, iż o tym, że wnioskująca spółka aktualnie dysponuje środkami umożliwiającymi ponoszenie kosztów sądowych lub możliwością ich wygospodarowania i to pomimo kłopotów z prowadzeniem bieżącej działalności, świadczy wartość towarów i usług nabywanych przez spółkę w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2018 r., a także wykazanie za czerwiec 2018 r. kwoty 100.620 zł podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a nie do zwrotu na rachunek bankowy spółki. Referendarz sądowy zasadnie zwrócił ponadto uwagę na to, że spółka jest także w stanie wypłacać prezesowi zarządu, który jest jedynym jej wspólnikiem, wynagrodzenie w wysokości 10.000 zł brutto miesięcznie i to mimo zablokowania jej rachunków bankowych. Podkreślić także należy, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotniejszy zatem jest fakt uzyskiwania przychodów i poziom, na jakim przychody te się kształtują (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2010 r. o sygn. akt I FZ 10/10). W konsekwencji, oceniając przesłanki przyznania skarżącej prawa pomocy należało mieć na uwadze wysokie przychody uzyskane przez spółkę w latach 2016 i 2017. Końcowo należy podkreślić, że koszty postępowań związanych ściśle z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy stanowią jego własne ryzyko. Są one bowiem konsekwencją określonych wyborów gospodarczych i powinny być zawsze "wkalkulowane" w ocenę rentowności tej działalności. Tym samym rzeczą skarżącej było zabezpieczenie środków finansowych na inicjowanie postępowań sądowych. Dokonanej przez referendarza sądowego oceny nie zmienia rozwiązanie spółki i otwarcie jej likwidacji uchwalone przez jej Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników. Spółka poza oświadczeniem, że likwidacja jest rezultatem trudnej sytuacji finansowej, w żaden sposób tego nie uprawdopodobniła. Przyczyny rozwiązania spółki mogą być natomiast różne, a sama okoliczność podjęcia przez wspólników decyzji o jej rozwiązaniu nie przesądza automatycznie o trudnej sytuacji finansowej spółki. Odnosząc się do argumentacji zawartej w sprzeciwie, trzeba wskazać, że przyczyną odmowy udzielenia prawa pomocy spółce jest wszechstronna ocena jej sytuacji majątkowej. W szczególności wzięto pod uwagę przychody spółki, sprawozdanie za rok 2017, brak uprawdopodobnienia, że przyczyną likwidacji spółki była jej zła sytuacja finansowa, możliwość dokonywania zakupów związanych z działalnością opodatkowaną o wartości średnio ponad 30.000 zł miesięcznie, wysokość wynagrodzenia wypłacanego prezesowi zarządu. Należy podkreślić, iż celem instytucji prawa pomocy jest umożliwienie skorzystania z drogi sądowej osobom prawnym o znikomych przychodach, które nie są wstanie ponieść kosztów sądowych. Strona skarżąca, z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, nie wykazała, by w takiej sytuacji się znajdowała, co mogłoby uzasadnić przerzucenie kosztów postępowania na ogół społeczeństwa. Wobec powyższego uznać należy, że referendarz sądowy nie naruszył art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odmawiając przyznania spółce prawa pomocy w żądanym zakresie. W konsekwencji wydane przez niego rozstrzygnięcie należało utrzymać w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.