III SA/Wr 511/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej w skrócie k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 5, art. 5a, art. 92a, art. 92c ust. 1, ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58, dalej jako: "u.t.d."), lp. 1.1, lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 3 ust. 1, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 60 z 28.2.02014, str.1 ze zm.), - po rozpatrzeniu odwołania strony wniesionego od decyzji O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych - utrzymał tę decyzję w całości w mocy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: 1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2018 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości N., zatrzymano zestaw pojazdów składających się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierował Pan Z. M., który świadczył transport krajowy drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz strony. W czasie kontroli pojazdu Pan Z. M. okazał umowę zlecenie nr [...], z której wynikało, że kierowca nie jest zatrudniony na umowę o pracę w przedsiębiorstwie ""A" ( dalej jako strona). Tym samym przewóz nie spełnia wymogów wykonywania przewozu na potrzeby własne. Na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w O. z dnia [...] października 2018 r. wykazano że strona nie otrzymała licencji ani zezwolenia na krajowy transport drogowy rzeczy lub osób. Ponadto strona nie posiadała uprawnienia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, co potwierdza pismo Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r.. Podczas kontroli stwierdzono również, że w pojeździe nie zainstalowano tachografu, co zostało potwierdzone w protokole przesłuchania świadka oraz na podstawie sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Ustalenia faktyczne uzyskanie podczas kontroli wskazywały na powstanie naruszeń określonych w art. lp.6.1.1 załącznika nr 3 do utd oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do utd. Decyzją z [...] listopada 2018 r. O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. W odwołaniu od decyzji strona zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości oraz zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 7, 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy, na skutek bezzasadnej odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania oraz pominięcia w całości stanowiska strony wskutek bezpodstawnego uznania przez organ, że strona postępowania nie wypowiedziała się co do stwierdzonych w protokole kontroli naruszeń, podczas gdy w piśmie z [...] listopada 2018 r. uczestniczka zajęła stanowisko w sprawie, zakwestionowała zarzucane jej naruszenia oraz opisała rzeczywisty przebieg zdarzeń, przedstawiając wnioski dowodowe na ich potwierdzenie; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym; - art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka Z. M., a to poprzez nieuwzględnienie żądania strony o ponowne przesłuchanie świadka przy udziale uczestniczki postępowania pomimo że w toku postępowania świadek był przesłuchiwany tylko raz w trakcie kontroli drogowej, przy udziale jedynie przedstawicieli organu prowadzącego postępowanie jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie, a zatem w warunkach, które uniemożliwiły stronie postępowania wzięcie udziału w tej czynności dowodowej; - art. 82 § 2 k.p.a., poprzez bezzasadną odmowę przeprowadzenia rozprawy, której żądała strona postępowania pismem z [...] listopada 2018 r., a mającej na celu przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków zawnioskowanych przez stronę, na okoliczności wskazane przez nią w tym piśmie; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, w tym zgłoszonych przez stronę świadków oraz przedstawionej przez stronę umowy zlecenia zawartej ze Z. M. Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji. GITD decyzją z [...] sierpnia 019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto wskazał i wyjaśnił przepisy na podstawie których wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł oraz wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92 c utd, gdyż analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W dniu [...] października 2019 r. strona wniosła skargę na decyzję organu II instancji. Strona skarżąca powtórzyła zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 22 lit.a, art. 5a, art. 92a, art. 92 c ust. 1 utd poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie strona wniosła na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od GITD w W. zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej stanowi art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm. – dalej "u.t.d."), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Na początku konieczne jest ustalenie, czy skarżąca wykonywała przewóz na potrzeby własne, czy też wykonywała transport drogowy. Bezsporne przy tym jest to, iż prowadzi ona działalność gospodarczą handlowo-usługową. Transport drogowy (zwłaszcza zarobkowy) wymaga od prowadzącego go spełnienia wielu warunków. Przede wszystkim musi on posiadać stosowne zezwolenia (licencje). Dla uproszczenia wprowadzono instytucję niezarobkowego przewozu na potrzeby własne. Jak stanowi art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Inaczej mówiąc są to przewozy, które przedsiębiorca realizuje tylko na potrzeby prowadzonej działalności. Przepis powyższy przewiduje jednak szereg warunków uznania transportu za przewóz na potrzeby własne. Dotyczy to sytuacji, gdy: - pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, - przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, - nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W ocenie składu orzekającego w sprawie katalog powyższy jest zamknięty. Jednocześnie aby uznać, że transport jest wykonywany na potrzeby własne, wszystkie wyżej wymienione warunki muszą zostać spełnione. Aby ocenić, czy powyższe przesłanki zostały spełnione, na wstępie należy zdefiniować pojęcie "pracownika", który został wyjaśniony w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1993 roku (III ARN 89/92, POP 1993/4/70) Sąd wypowiedział pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne". Przywołać należy również uchwalę SN z 9 czerwca 1976 roku (VI KZP 13/75, OSNKW 1976/7-8/86), w której wprost wskazano, że "w braku definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub w danej gałęzi prawa, a jest ono zdefiniowane w innej specyficznej gałęzi prawa, to sąd powinien oprzeć się na takiej właśnie legalnej definicji". W ocenie organu odwoławczego powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 roku (K 2/94; OTK 1994/2/36) podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, iż zarówno aksjologia jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. W związku z powyższym skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy o transporcie drogowym, w ocenie organu II instancji zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż kierowcy zatrudnieni na podstawie umowy zlecenia nie mogą zostać uznani za "pracowników" w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z akt sprawy kierowca kontrolowanego pojazdu zawarł z "A" umowę zlecenie. Ponadto jak wynika z pisma z [...] października 2018 r. Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego strona skarżąca nie posiadała uprawnienia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W kontekście formy zatrudnienia kierującego pojazdem, Sąd zwraca również uwagę na jeszcze jeden argument. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy (przewozy na potrzeby własne) musi mieć odpowiednio skuteczny nadzór nad kierowcami. Co do zasady odpowiada za popełnione przez nich naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych nadzór taki jest iluzoryczny. Reasumując należy uznać, iż skarżąca prowadziła transport bez posiadania stosownego zezwolenia (licencji), gdyż przewozy dokonywane w jej przedsiębiorstwie nie spełniały warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. W przedmiotowej sprawie organy dokonały ustaleń stanowiących podstawę do wydania zaskarżonych decyzji na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2018 r. kontroli oraz wyjaśnień kierowcy udzielonych w tym samym dniu potwierdzonych protokołem podpisanym bez zastrzeżeń przez kierującego kontrolowanym pojazdem. Z wyjaśnień tych wynikało wprost, że podczas kontroli kierowca przewoził z J. do K. maszyny do prac porządkowych na boisku w K. (kosiarka i ciągnik). Maszyny te zostały załadowane w firmie "A" w J. Kierowca wskazał również, że w firmie "A" jest zatrudniony na podstawie umowy zlecenie, która obejmuje wykonanie prac i konserwacje płyty boiska w K. oraz przewóz sprzętu dla tej firmy we wskazane miejsce. Średnio 5 - 7 przewozów w miesiącu. Z. M. wskazał, że jego głównym zadaniem jest przewożenie ładunków. Ponadto kierowca pojazdu oświadczył, że w prowadzonym przez niego pojeździe nie został zamontowany tachograf. Z powyższego oświadczenia kierującego pojazdem wynika, że Pan Z. M. wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu strony. Z wyjaśnień wynikało wprost, że wykonuje przewozy na rzecz firmy regularnie. Ponadto wskazał, że nie otrzymał od właścicieli firmy wypisu z licencji transportowej, zezwolenia na wykonywanie zarobkowych przewozów drogowych lub zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził dokonując oceny materiału dowodowego, że kierowca uczestniczący w kontroli miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokole z kontroli na temat sposobu i warunków jej wykonywania. Kierowca pojazdu nie wniósł uwag odnośnie dokonywanych w trakcie kontroli czynności ani nie skorzystał z prawa do wniesienia zastrzeżeń do sposobu przeprowadzonej kontroli. W konsekwencji odnosząc się do zarzutów skarżącego naruszenia przez organy: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz art. 136 § 1 k.p.a. i art. 140 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy w zakresie wnioskowanym przez stronę co do okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Sąd stwierdza, że okoliczności i ustaleń stwierdzonych przez kontrolujących skarżący skutecznie nie podważył. Podkreślenia wymaga, że protokół z kontroli pojazdu, z uwagi na niemożność późniejszego czynienia ustaleń faktycznych, uznawany jest w judykaturze za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Protokół ten jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Utrwalone protokołem czynności kontrolne odzwierciedlają przebieg tych czynności oraz poczynione w ich toku ustalenia faktyczne. Strona chcąc obalić wiarygodność tego dokumentu jest zobowiązana do wskazania dowodu przeciwnego, czego w sprawie niniejszej nie zrobiła. Strona zarzuciła, że niezasadnie pominięto wskazane przez nią wnioski dowodowe: ponowne przesłuchanie kierowcy przy udziale uczestniczki postępowania czy przesłuchanie R. W. Wskazać należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w myśl natomiast art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Zdaniem Sądu miał rację organ odmawiając ponownego przesłuchania w charakterze świadka kierowcy oraz strony postępowania, gdyż organy dysponowały sporządzonym [...] października 2018 r. protokołem kontroli, który jako dokument urzędowy (art. 76 § 1 k.p.a.) stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i co do zasady, jest jedynym dokumentem stanowiącym wystarczający materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenia przepisów w transporcie drogowym. Dodatkowo wyjaśnienia kierowcy są jasne i precyzyjne i znajdują odzwierciedlenie w materiale zgromadzonym w trakcie kontroli. Nadto ustalenia organów poczynione w oparciu o zebranym materiał dowodowy są spójne i logiczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy, której zażądała strona pismem z [...] listopada 2018 r., a mającej na celu przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków zawnioskowanych przez stronę, na okoliczności wskazane przez nią w tym piśmie, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 89 k.p.a. Organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. § 2 Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Sąd podziela zdanie organu, że powyższy przepis nie nakłada obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sprawie nałożenia kary z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez załącznik nr 3 do utd. Ponadto w sprawie został zebrany kompleksowy materiał dowodowy oraz nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, na które należałoby przesłuchać świadków. Sąd popiera również argumentacje organu odnośnie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że strona skarżąca już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z [...] października 2018 r. została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach w tym o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Strona skarżąca została również poinformowana o nowych dowodach w sprawie [...] listopada 2018r. W ocenie Sądu stronie skarżącej zapewniono prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Strona skutecznie wywiodła odwołanie od decyzji organu I instancji sprawa została ponownie rozpoznana przez GITD. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do wszystkich zarzutów przedsiębiorcy, prawidłowo też stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji DWITD. Sporządzone natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zatem prawidłowe jest stanowisko organów, co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 i 78, art. 79, art. 89 §2 oraz 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.