III SA/Wr 528/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Protokolant starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 1 października 2025 r. nr SKO 4321.24.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wydania prawa jazdy kategorii AM, B1, B, C1, C I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżącego kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z decyzją z dnia 1 października 2025 r. (SKO 4321.24.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej SKO, Kolegium) stwierdziło nieważność decyzji Starosty Oleśnickiego (dalej: organ I instancji, Starosta) dnia 27 listopada 2023 r. (KD.5430.2080.2023.JW) o wydaniu K. P. (dalej skarżący, strona) prawa jazdy kat. AM, B1, B, C1, C numer [...], nr druku [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że z otrzymanego pisma Starosty z dnia 27 marca 2025 r. wynikało, iż skarżący w dniu 11 stycznia 2023 r. złożył wniosek o wydanie Profilu Kandydata na kierowcę na kat. C oraz C+E powołując się na przepis art. 8 ust. 23 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r. poz. 1226, z późn. zm.) – dalej: u.k.p. Jak podano w piśmie, skarżący jest [...] K. w O. i na podstawie skierowania odbył w jednostce wojskowej w G. kurs w celu uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie kategorii C i C+E, a następnie zdał z wynikiem pozytywnym egzamin w zakresie kat. C. Jak wyjaśnił dalej Starosta, skarżący 15 listopada 2024 r. złożył wniosek o wydanie prawa jazdy, które zostało mu wydane (odbiór dokumentu nastąpił 27 listopada 2023 r.). Jak zarazem wyjaśnił organ I instancji, skarżący z uwagi na niespełnienie warunku dotyczącego minimalnego wieku do kierowania pojazdami tej kategorii nie powinien uzyskać prawa jazdy kategorii C, ale mógł jedynie otrzymać pozwolenie wojskowe, do którego wydania właściwy jest tylko dowódca jednostki wojskowej. Kolegium w tej sytuacji uznało, że zachodzą określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o wydaniu skarżącemu prawa jazdy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 6 u.k.p. minimalny wiek uprawniający do kierowania pojazdami kategorii C wynosi 21 lat. W art. 8 ust.2 u.k.p. wskazano natomiast enumeratywnie przypadki, w których to możliwym jest uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami danej kategorii prawa jazdy pomimo braku osiągnięcia minimalnego wieku określonego w art. 8 ust. 1 ustawy Jako wyjątek, treść regulacji prawnej dotyczącej kierowania pojazdami przez [...], w tym art. 8 ust. 2 ustawy, nie może być zatem interpretowana rozszerzająco. Z art. 8 ust. 2 pkt 1 u.k.p. jednoznacznie wynika, że określony w tym przepisie minimalny wymagany wiek - 18 lat należy odnosić wyłącznie do jednego rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami kat. C, tzn. do pozwolenia wojskowego. Pozwolenie to, jak stanowi art. 10 ust. 4 u.k.p., jest wydawane [...] zasadniczej służby wojskowej na czas pełnienia tej służby przez dowódcę jednostki wojskowej prowadzącej szkolenie kierowców. Pozwolenie wojskowe, wedle art. 10 ust. 5 ustawy, jest wymieniane przez starostę na prawo jazdy tej samej kategorii, a w sytuacji gdy osoba nie spełnia wymagań w zakresie wieku, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 6 ustawy, może otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem do kierowania określonymi pojazdami. Ustawa wskazuje zatem określony ciąg zdarzeń i czynności, które końcowo skutkują możliwością wydania prawa jazdy osobie, która nie osiągnęła podstawowego minimalnego wieku warunkującego kierowanie pojazdami właściwymi dla prawa jazdy danej kategorii. W przypadku kat. C prawa jazdy, może to mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy osoba [...] osiągnęła 18 lat i uzyskała pozwolenie wojskowe uprawniające do kierowania pojazdami właściwymi dla tej kategorii, a następnie starosta wymienił to pozwolenie wojskowe na prawo jazdy kat. C z ograniczeniem, o którym mowa w art. 10 ust. 5 zdanie drugie ustawy. Powołana regulacja prawna nie reguluje możliwości wydania prawa jazdy kat. C osobie - [...], który ukończył 18 lat, lecz nie osiągnął wieku 21 lat, bez uprzedniego uzyskania przez tę osobę pozwolenia wojskowego tej kategorii. Ustawa jednoznacznie odróżnia tryb "wojskowy" (pozwolenie wojskowe) i tryb "cywilny" (prawo jazdy) uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami. Ustawa nie przewiduje swoistego trybu hybrydowego (mieszanego) w zakresie uzyskania prawa jazdy kat. C, czyli sytuacji, w której [...] w wieku poniżej 21 lat powołując się na wyjątek wskazany w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, może uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami (prawo jazdy) tej kategorii w trybie "cywilnym", pomimo braku wcześniejszego uzyskania pozwolenia wojskowego. Skarżący jest osobą urodzoną w dniu [...] r. (PESEL: [...]). To oznacza, że w dacie wydania decyzji Starosty Oleśnickiego - w dniu 27 listopada 2023 r. - był on w wieku [...] lat, a zatem nie osiągnął minimalnego wieku dla uzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. C prawa jazdy wynoszącego 21 lat. Nie zmienia tej oceny fakt, iż jest on [...] K. w O.. Skarżący, nie spełniając wymogu minimalnego wieku, mógł ubiegać się o uzyskanie pozwolenia wojskowego w podanym zakresie lecz niedopuszczalnym było uzyskanie przez niego prawa jazdy kat. C (uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy tej kategorii). W powyższych okolicznościach wydanie skarżącemu prawa jazdy kat. C stanowiło, zdaniem Kolegium, rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt k.p.a. Ponadto SKO stwierdziło, że w decyzji z 27 listopada 2023 r. Starosta orzekł nie tylko o uzyskaniu przez skarżącego nowych uprawnień – kat. C i C1, ale również o uprawieniach do kierowania pojazdami kategorii AM, B1 i B, które skarżący już poasiadał. Strona bowiem uzyskała te uprawnienia w dniu 17 listopada 202 r. Powyższe oznacza, że Starosta orzekł ponownie o uprawnieniach strony, które zostały już wczesniej nadane w drodze decyzji ostatecznej na podstawie art. 10 ust.1 u.k.p. – co wypełnia przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając ją w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o wydaniu prawa jazdy kat. C1 oraz C, i zarzucając: 1) naruszenie art. 2 Konstytucji i zawartej w nim zasady zaufania do państwa i prawa zasady pewności prawa, przez eliminację z obrotu prawnego decyzji przyznającej Skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kat. C1 i C w sytuacji, gdy Skarżący spełnia wszystkie ustawowe wymogi do kierowania tymi pojazdami, zaś wspomniana decyzja nie skutkuje rażącym naruszeniem prawa; 2) naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 1 u.k.p, przez uznanie, że Skarżący nie spełnia wymogu minimalnego wieku do kierowania pojazdami kat. C1 oraz C podczas, gdy osiągnął on wiek 21 lat jeszcze przed wszczęciem postępowania, a nadto jest [...], zaś prawo jazdy kat. C1 oraz C było mu potrzebne do kierowania pojazdami Sił Zbrojnych RP; 3) naruszenie art. 11, art. 9 oraz art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i tym samym stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji z dnia 27 listopada 2023 r. bez dokonania faktycznej analizy skutków społeczno- gospodarczych, podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy powinna prowadzić do wniosku, że ewentualne naruszenie prawa nie ma decydującego znaczenia, a tym samym nie może zostać uznane za rażące; 4) naruszenie art. 7, art. 77, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, przede wszystkim pominięcie faktu, że Skarżący osiągnął minimalny wiek do kierowania pojazdami kat. C1 oraz C jeszcze przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 listopada 2023 r., a także spełnia obecnie wszystkie ustawowe wymogi do otrzymania prawa jazdy kat. C1 oraz C oraz kierowania pojazdami tych kategorii; 5) naruszenie art. 7a k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości prawnych na korzyść Skarżącego i uznanie, że decyzja przyznająca uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C1 oraz C winna być uchylona z powodu nieosiągnięcia przez niego wieku 21 lat, podczas gdy obecnie Skarżący spełnia wszystkie ustawowe wymogi do otrzymania prawa jazdy kat. C1 oraz C. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całości stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów co do tego, że wydanie przez Starostę prawa jazdy kat. C i C1 skarżącemu, który w dacie decyzji o przyznaniu uprawnień nie miał ukończonych 21 lat stanowiło naruszenie przepisów prawa. W art. 4 u.k.p . zostały wymienione rodzaje dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do kierowania określonymi rodzajami pojazdów. I tak, podstawowym dokumentem wydawanym w kraju, stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest prawo jazdy (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a). W art. 4 ust. 1 pkt 1 lit b) i c) przewidziano jednak również inne rodzaje krajowych dokumentów, które potwierdzają uprawnienia do kierowania określonymi pojazdami. Jednym z nich jest pozwolenie wojskowe (lit.b). Prawo jazdy jest wydawane przez starostę, drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą (art. 10 ust. 1 u.k.p.). Natomiast pozwolenie wojskowe jest wydawane [...] zasadniczej służby wojskowej na czas pełnienia tej służby przez dowódcę jednostki wojskowej prowadzącej szkolenie kierowców (art. 10 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.k.p. "wydanie prawa jazdy", jako nadanie decyzją administracyjną uprawnień do kierowania pojazdami, następuje osobie, która (poza złożeniem oświadczeń o których mowa w ust. 5 i 6 tego przepisu): 1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii; 2) uzyskała orzeczenie: a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) lub (...); 3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii; 4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Minimalny wiek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 u.k.p., wymagany dla osoby starającej się o uzyskanie uprawnień kategorii C i C+E ustalono na 21 lat ( art. 8 ust. 1 pkt6) – z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 2 oraz art. 9. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy, wymagany minimalny wiek do kierowania dla [...] kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 18 lat - dla pojazdów określonych w pozwoleniu wojskowym kategorii A, C i C+E. Niższy próg wiekowy nie jest zatem – co wynika bezpośrednio z treści przywołanych regulacji art. 8 ust. 2 pkt 6 i art. 10 ust. 4 u.k.p. – jedyną znaczącą różnicą pomiędzy przesłankami otrzymania pozwolenia wojskowego uprawniającego do kierowania motocyklami a przesłankami wydania prawa jazdy kategorii C. Dokumenty te są bowiem wydawane przez inne organy, zaś szkolenie wymagane do ich otrzymania prowadzone jest prowadzone przez inne podmioty. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 1 u.k.p., szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym w formie kursu, z zastrzeżeniem ust. 3, jest prowadzone przez: 1) ośrodek szkolenia kierowców - jednostkę organizacyjną przedsiębiorcy wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców; 2) jednostkę wojskową - w zakresie szkolenia [...] na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; Jednostka wojskowa i jednostka organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych mogą prowadzić szkolenie w zakresie określonym odpowiednio w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 po spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 2 pkt 1-3. Ponadto pozwolenie wojskowe uprawnia jedynie do prowadzenia pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej kategorii A, C i C+E, określonych w tym pozwoleniu i ma ograniczony zasięg czasowy – wydawane jest na czas pełnienia służby. Jak zarazem stanowi art. 10 ust. 5 ustawy, pozwolenie wojskowe jest wymieniane przez starostę na prawo jazdy tej samej kategorii. Osoba niespełniająca wymagań w zakresie wieku, o których mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 6 i 7, może otrzymać prawo jazdy z ograniczeniem do kierowania określonymi pojazdami. Nadanie uprawnień do kierowania poszczególnymi rodzajami pojazdów wymaga od organów przyznających te uprawnienia dokonania sprawdzenia i weryfikacji przesłanek warunkujących ich nadanie, w tym także tego, czy osoba ubiegająca się przeszła odpowiednie dla danego rodzaju pojazdu szkolenie, zdała egzamin wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii lub pozwolenia wojskowego, ale także tego, czy osiągnęła ona minimalny wiek wymagany do kierowania takimi pojazdami. Dopuszczona w ustawie możliwość uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii C przez osobę, która ukończyła 18 lat ma charakter wyjątku. Słusznie zatem podkreślał organ odwoławczy, że wyjątek ten musi być interpretowany ściśle, a więc zawęża się do przypadków przewidzianych w ustawie, która ogranicza je do pozwolenia wojskowego. Oznacza to także, iż wyłącznie dowódca jednostki wojskowej może zadecydować o przyznaniu takiego uprawnienia. Podkreślenia wymaga, że przewidziana w art. 10 ust. 5 u.k.p. wymiana pozwolenia wojskowego na prawo jazdy tej samej kategorii wiąże się z koniecznością ponownej weryfikacji przez organ właściwy do wydania prawa jazdy tj. starostę wymagania dotyczącego wieku, skutkując ewentualnie ograniczeniem uprawnień do kierowania tylko określonymi pojazdami. Jednak nie można dopuszczonej przez ustawodawcę możliwości wymiany pozwolenia wojskowego na odpowiadające mu kategorią prawo jazdy utożsamiać z możliwością "przejęcia" przez organ wydający prawo jazdy tj. starostę kompetencji dowódcy jednostki do wydania decyzji o nadaniu [...] niespełniającemu warunku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 4 lub 7 lit. a u.k.p. uprawnień do prowadzenia pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej kategorii A, C i C+E. Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organami co do tego, że doszło do naruszenia prawa przez Starostę poprzez przyznanie Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C w czasie, gdy nie ukończył jeszcze wymaganego wieku 21 lat. Warto podkreślić, że w skardze nie zakwestionowano, iż decyzja Starosty była dotknięta wadą z tego powodu. Jednocześnie sprawie Sąd odmiennie od Kolegium ocenił charakter naruszenia prawa poprzez wydanie skarżącemu przez Starostę w dniu 27 listopada 2023 r. uprawnień do kierowania kategorii C i C1 – uznając, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie należy temu naruszeniu przypisywać charakteru rażącego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, o tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r. i z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18). W rozpoznawanej sprawie nie występuje, zdaniem Sądu, tak rozumiana oczywista sprzeczność rozstrzygnięcia Starosty z przepisami u.k.p. Z brzmienia samego art. 8 nie wynika bezpośrednio i wprost, że osobie, która skończyła 18 lat i jest [...] kierującym pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej starosta nie może w drodze decyzji przyznać uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C. Osoba taka wypełnia bowiem warunek minimalnego wieku do kierowania takimi pojazdami, jednakże tylko w określonych okolicznościach (gdy są to jednoczenie pojazdy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej). Ustalenie warunków, na jakich taka osoba może uzyskać uprawnienia (jak odbycie szkolenia w jednostce wojskowej), właściwości organu i rodzaju dokumentu potwierdzającego uprawnienia wymaga odkodowania normy prawnej w drodze łącznej wykładni przepisów art. 4, 8, 8 10 i 11 u.k.p. W tej zaś sytuacji nie zachodzi więc tak oczywista sprzeczność rozstrzygnięcia z brzmieniem przepisu prawa, która uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Starosty o przyznaniu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii C. Wadliwe wydanie przez Starostę decyzji w zakresie przyznania Skarżącemu uprawnień do kierowania Pojdami kategorii C należy w obecnej sytuacji ocenić przez pryzmat przywołanej regulacji art. 10 ust. 5 u.k.p. Przepis ten, traktując o możliwości wymiany pozwolenia wojskowego na prawo jazdy tej samej kategorii, uwzględnia fakt, że prawo jazdy stwierdza uprawnienia co do tej samej kategorii pojazdów, ale w szerszym zakresie (bez ograniczeń do prowadzenia pojazdów sił zbrojnych w czasie służby wojskowej) łącząc je z zaostrzonymi wymogami odnośnie wieku kierowcy. Stąd też, w razie negatywnego wyniku weryfikacji warunku dotyczącego wieku, taka wymiana musi uwzględniać powyższe ograniczenia. W niniejszej sprawie, co trzeba podkreślić, skarżący w dacie wydania decyzji przez organ I instancji co do zasady spełnił warunki do uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C, choć powinien te uprawnienia otrzymać na podstawie pozwolenia wydawanego przez dowódcę jednostki i z ograniczeniem do pojazdów wojskowych – ukończył bowiem właściwy kurs w jednostce wojskowej oraz zdał egzamin z wynikiem pozytywnym. W dacie natomiast wydania skarżonej obecnie decyzji spełnia również dodatkowo warunek dotyczący minimalnego wieku, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 pkt 6 u.k.p., co oznacza, że gdyby od początku otrzymał prawidłowo pozwolenie wojskowe, miałby obecnie prawo wymienić je bez dodatkowych warunków lub ograniczeń na prawo jazdy kategorii C. Zdaniem Sądu, ocena gospodarczych i społecznych skutków naruszenia prawa nie uzasadnia w tych okolicznościach stwierdzenia, że naruszenie to miało charakter kwalifikowany i prowadzi do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, powodując konieczność odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Sąd zauważa zarazem, że ze względu na sposób sformułowania skarżonej decyzji, którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty z dnia 27 listopada 2023 r. w całości, nie zaś odrębnie w odniesieniu do poszczególnych kategorii uprawnień przyznanych tą decyzją, nie było możliwe uchylenie skarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła uprawnień kategorii C. Natomiast należy się zgodzić z SKO co do tego, że w sytuacji gdy skarżący uzyskał już w dniu 17 listopada 29021 r. uzyskał uprawnienia w zakresie kategorii AM, B1 i B, ponowne orzekanie co do tych uprawnień przez Starostę w decyzji z 27 listopada 2023 r. wypełniało przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pk3 k.p.a. tj. w tym zakresie decyzję wydano w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium będzie zobowiązane uwzględnić powyższe stanowisko i ocenę zawartą w niniejszym wyroku. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.sa.