III SA/Wr 544/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości oraz rozłożenia na raty kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzje opisaną w sentencji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, aczkolwiek bez uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zauważył, co następuje: Stosowanie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) wniesienia skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże w myśl § 3 przytoczonego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli stwierdzi wystąpienie przesłanki zawartej w wymienionym przepisie. Udzielenie stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji może uzasadniać jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, tak aby uchronić skarżącego od powstania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (II OSK 475/11 – Postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011r.). Ratio legis art. 61 § 3 przemawia nie za merytoryczną oceną legalności bądź zasadności decyzji administracyjnej ale za zbadaniem czy przedwczesne wykonanie kwestionowanego przez skarżącego aktu nie pociągnie za sobą szkody, która może mieć znaczący wpływ na jego sytuacje prawną lub faktyczną. Jak wskazano, zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zawierać uzasadnienie, które umożliwi zbadanie jego merytorycznej zasadności. Jednocześnie należy podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania decyzji w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Obligatoryjnym warunkiem udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji. Nie wystarczy samo wniesienie wniosku o zastosowanie omawianej instytucji. Uzasadnienie musi odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek zastosowania reżimu suspensywności wobec zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji zaś powyższe braki uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.