III SA/Wr 588/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi ARiMR w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego, postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem uiszczonego wpisu od skargi; Postanowieniem z dnia [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W.– po rozpatrzeniu zażalenia ARiMR na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. (znak [...]) w sprawie zwrotu tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego dnia [...] r., obejmującego należność z tytułu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za miesiąc [...] r. – utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ ten pouczył Agencję, że – jako stronie postępowania – służy jej prawo do wniesienia skargi na wydane postanowienie, za jego pośrednictwem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 dni od doręczenia drugoinstancyjnego orzeczenia. Postanowienie, o którym była mowa, zostało skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym "[...]" pismo skierowane bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zawierające skargę na postanowienie wskazane w osnowie niniejszego orzeczenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przesłał skargę właściwemu organowi administracji publicznej (Dyrektorowi Izby Skarbowej we W.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez możliwości badania jej zarzutów merytorycznych. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w terminie trzydziestu dni od doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie, o czym strona skarżąca została prawidłowo pouczona przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Tylko zatem czynność nadania skargi do właściwego organu administracji publicznej – Dyrektora Izby Skarbowej we W. – można traktować jako spełniającą dopiero co opisane warunki. Oceniając zachowanie przez stronę terminu do wniesienia skargi nie można natomiast przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do tutejszego Sądu. W niniejszej sprawie, jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżone postanowienie zostało stronie skarżącej skutecznie doręczone w dniu [...] r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem [...] r. (poniedziałek). Wprawdzie strona skarżąca nadała skargę już w dniu [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. [...] akt sadowych), ale uczyniła to – wbrew treści art. 54 § 1 p.p.s.a. – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z pominięciem właściwego organu. Na podstawie akt administracyjnych II KO/Wr 45/10 ustalono, iż skarga została przekazana przez tutejszy Sąd do właściwego organu w dniu [...] r. i to właśnie tą datę należy uznać za datę wniesienia skargi. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej. (postanowienie WSA, sygn. akt II SA/Bk 131/06 z dnia 21.03.2006, LEX nr 284737) Skoro skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, to – stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – Sąd był zobligowany do jej odrzucenia (pkt I postanowienia). Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II znajduje natomiast oparcie w treści art. 232 § 1 tej samej ustawy.