III SA/Wr 590/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Państwowego [..] Inspektora Sanitarnego we [..] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we [..] z dnia [..] nr., [..], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [..] z dnia [..]., nr [..] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [..] z dnia [..]r., nr [..]. Pismem z [..]r. strona skarżąca Państwowy [..] Inspektor Sanitarny we [..] wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej opisane w sentencji postanowienia Sądu. Na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm – dalej: p.p.s.a.) skarżący wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania w całości wskazanych postanowień do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając lakonicznie wniosek, skarżący podniósł, że jest on zasadny – do czasu rozpoznania przez Sąd skargi - ze względu na okoliczności wskazane w skardze oraz znaczną wysokość nałożonej kary, jak i sytuację budżetową skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać w pierwszej kolejności należy, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie przywołał właściwie żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie jego wniosku ocenić należy jako niezwykle lakoniczne. Skarżący ograniczył się do ogólnikowego wskazania, jako uzasadniających wniosek, okoliczności wskazanych przez niego w skardze, a także znaczną wysokość nałożonej kary i sytuację budżetową skarżącego. Nie wskazał jednakże konkretnie, w jaki sposób powyższe okoliczności miałyby wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (i jakie) lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (i jakie). Nie wskazał również chociażby, jaki może być związek między wysokością nałożonej na organ kary czy jego sytuacją budżetową a niedookreślonym przez skarżącego w sposób konkretny niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemożliwym było zatem dokonanie merytorycznej oceny tego wniosku, także w zakresie, w jakim sąd administracyjny miał obowiązek z urzędu uwzględnienia okoliczności przemawiających za jego wstrzymaniem lub odmową wstrzymania. Nadmierną lakoniczność uzasadnienia wniosku należy ocenić jako naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę art. 61 § 3 p.p.s.a. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek skutecznego wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń, które będą przemawiać za wstrzymaniem wykonania postanowienia. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku o treści zaproponowanej przez skarżącego nie pozwala Sądowi na jego uwzględnienie. Ponadto Sąd – działając również z urzędu – nie dopatrzył się przesłanek określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu brak wstrzymania wykonania przedmiotowych postanowień w żaden sposób nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia organowi administracji publicznej znacznej szkody lub trudnych dla niego do odwrócenia skutków. Ani wysokość kosztów egzekucyjnych, którymi, jako wierzyciela, obciążono skarżącego, ani - tym bardziej - sytuacja budżetowa organu nie przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania postanowień. Zresztą skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych danych na okoliczność swojej sytuacji budżetowej. W związku więc z tym, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia istotne znaczenie mają, jak to już wyżej podkreślono, rzeczywiste skutki wynikające z wykonania określonych czynności, a których skarżący nie przedstawił oraz zaistnienie obiektywnie uzasadniających uwzględnienie wniosku okoliczności, których w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie wykazano, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.