III SA/Wr 604/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Gminy B.K. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu dla projektu pt. "Rewitalizacja ul. R., P. W. i ul. K. - budowa i modernizacja drogi (jezdnia+chodnik) mająca na celu poprawę dostępności do miejsc atrakcyjnych turystycznie o zasięgu regionalnym lub ponadregionalnym wraz z budową infrastruktury towarzyszącej (kanalizacja deszczowa). oddala skargę w całości. Wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r. (sygn. akt [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – po rozpoznaniu skargi Gminy B. K. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu pt: "Rewitalizacja ul. R., P. W. i ul. K.– budowa i modernizacja drogi (jezdnia +chodnik) mająca na celu poprawę dostępności do miejsc atrakcyjne turystycznie o zasięgu regionalnym lub ponad regionalnym wraz z budową infrastruktury towarzyszącej (kanalizacja deszczowa)" – uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd stwierdza, że bezzasadny jest zarzut skarżącej o braku podstaw prawnych do dokonywania korekt w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej także: u.z.p.p.r.), która odsyła wprost do art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 r., s. 25 ze zm., dalej rozporządzenie nr 1083/2006). Rozporządzenia unijne wchodzą bezpośrednio do porządku prawnego państw członkowskich. Jak trafnie podkreślił organ, rozporządzenie to obowiązywało w chwili zawierania umowy z beneficjentem. Niemniej w uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że do obliczenia korekty błędnie zastosowano tekst uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013. Według Sądu uchwała ta nie jest aktem normatywnym powszechnie obowiązującym. Obowiązuje jedynie beneficjentów w ich stosunkach prawnych z Instytucją Zarządzającą i tylko w powiązaniu z umową o dofinansowanie. Inaczej mówiąc - obowiązuje tylko przez jej włączenie do umowy. Zarząd Województwa będący stroną tej umowy nie ma możliwości jednostronnego wprowadzenia do niej zmian. W tej sytuacji nie ma znaczenia, że Zarząd Województwa podjął tym przedmiocie nową uchwałę w 2011 r., która uchyliła uchwałę poprzednią i następnie uchwałę z 2011 r. znowelizował w 2012 r. Sąd stwierdził, że strony umowy obowiązuje nadal uchwała nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., zmieniona uchwałami z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] oraz z [...] lipca 2010 r. Nr [...] w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013, do której odnosi się umowa z dnia [...] lipca 2010 r. o dofinasowanie projektu w § 12 ust. 14, albowiem z treści wywieść należy, że odwołuje się do tekstów uchwał opublikowanych w dacie zawarcia umowy, a nie do uchwał Zarządu publikowanych ewentualnie w przyszłości. Biorąc pod uwagę tę istotną dla obliczenia wysokości korekty finansowej okoliczność, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podniósł, że możliwość zastosowania w stosunkach między stronami regulacji zawartych w uchwałach w sprawie wymierzania korekt finansowych znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. (sygn. SK 50/13). Trybunał badając kwestię określania kryteriów wyboru projektów dofinansowanych w ramach programów operacyjnych stwierdził, że kryteria te przygotowywane przez instytucję zarządzającą, a następnie zatwierdzane przez komitet monitorujący nie wymagają przyjmowania w formach przewidzianych dla źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Biorąc to pod uwagę Sąd nie podziela argumentacji stron sporu wywodzonej z konstytucyjnej koncepcji źródeł prawa. Jeśli idzie o argumentację organu, ta uwaga Sądu dotyczy bezzasadnego wykluczenia stosowania uchwały nr [...]. W odniesieniu do argumentów skarżącej dotyczy to kwestionowania w ogóle możliwości stosowania tego rodzaju aktów, jak powołana uchwała, jako niemieszczących się w konstytucyjnym systemie źródeł prawa. W dalszej kolejności Sąd odniósł do naruszeń ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj. Dz. U. z 2003 r., poz. 907 ze zm.; dalej p.z.p.). Stwierdził, że w załączniku nr 10 Specyfikacji Ogólnych Warunków Zamówienia zatytułowanym "Rodzaj prac jakie wykonawca zamierza powierzyć podwykonawcom" gmina zażądała od wykonawców także wskazania nazwy (firmy) proponowanego podwykonawcy oraz podpisania przez podwykonawcę przedmiotowego załącznika w przypadku powierzenia mu jakiejkolwiek części zamówienia. Wymóg taki przewidywał bezsprzecznie zapis pkt 7.6.2. SIWZ stanowiąc, że w takiej sytuacji zarówno wykonawca jak i podwykonawca podpisują wspólnie załącznik Nr 10. Oznaczać to będzie – jak dalej postanowiono - że podwykonawca zobowiązuje się wykonać wyszczególnioną część robót, w przypadku udzielenia niniejszego zamówienia. Analogicznie, o komentowanym wymogu (opisywanym jako "Wymagane warunki") jest mowa w druku Zp-17, jak trafnie wskazał organ. Sąd wskazał, że w okresie prowadzonego postępowania obowiązywało w tym przedmiocie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U. Nr 226, poz. 1817), wydane na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Nie podlega kwestii, że skarżąca naruszyła przepisy tego rozporządzenia mające charakter bezwzględnie obowiązujący. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, która miałoby uzasadnić takie postępowanie, a mianowicie, że były to warunki fakultatywne (wobec ich wyraźnej obligatoryjności), że adresując te warunki do wszystkich potencjalnych wykonawców traktowała ich tak samo już od etapu składania ofert, że wymóg załączenia do oferty dokumentów dotyczących podwykonawców wyłącznie tych podwykonawców, których zasoby wykonawca zamierzał wykorzystać dla wykazania, że spełnia warunki podmiotowe udziału w postępowaniu, wreszcie - że nie miało to wpływu na wynik postępowania. Takie ustalenie treści Załącznika Nr 10 SIWZ stanowiło według Sądu dokonanie wskazanych przez organ naruszeń art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 i ust. 5 p.z.p. W sytuacji ewidentnego naruszenia prawa także podnoszone przez skarżącą argumenty o charakterze słusznościowym, czy celowościowym, w szczególności dbałość o finanse Unii Europejskiej, o finanse gminy czy wskazanie ujemnego znaczenia uszczerbku spowodowanego korektą dla zamierzeń inwestycyjnych gminy nie mogą zostać uwzględnione. Sąd nie uwzględnił argumentacji opartej o analizowane w skardze nowelizacje przepisów o zamówieniach publicznych mające stanowić o racjonalności czy legalizacji stwierdzonego naruszenia prawa. Jest ona sprzeczna z zastrzeżeniem wstępnym skargi, że jej podstawą jest stan prawny na dzień procedury przetargowej. Sąd stwierdził, że na tle art. 36 ust. 4 p.z.p., żądanie od wykonawców dokumentów dotyczących podwykonawców w formie wykazu z podaniem nazwy/firmy, podpisu podwykonawcy, a więc w zakresie wykraczającym poza hipotezę art. 36 ust. 4 p.z.p., narusza art. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 p.z.p. W sprawie, zdaniem Sądu, nie nastąpiło naruszenia normy prawa unijnego to jest przepisu art. 25 Dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U.UE.L.2004.134.114 ), gdyż do rozpatrywanego zamówienia publicznego powołany akt prawa unijnego nie znajduje zastosowania, zważywszy na wyłączenia o charakterze przedmiotowym, zawarte w art. 7 tej dyrektywy - dotyczące minimalnej kwoty progowej dla zamówień publicznych (lit. c – w zakresie robót budowlanych) przy jednoczesnym braku występowania tzw. elementu transgranicznego Jeśli idzie o argumentację dotyczącą braku wystąpienia szkody w ujęciu rozporządzenia 1083/2006 Sąd stwierdził, że w świetle dokonanych ustaleń w rozpatrywanej sprawie zachodzą wszystkie trzy uregulowane tam elementy nieprawidłowości uzasadniającej nałożenie korekt. Nastąpiło naruszenie prawa polegające na poniesienie zrefundowanego wydatku niezgodnie z procedurami ujętymi w § 12 umowy z dnia 23 lipca 2010 r. o dofinansowanie projektu, poprzez naruszenie przez skarżącą przepisu art. 7 ust. 1, art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 ustawy p.z.p., a w konsekwencji naruszenie zapisu umowy o dofinansowanie projektu. Naruszenie to nastąpiło poprzez wskazane działanie gminy jako podmiotu gospodarczego biorącego udział we wdrażaniu pomocy. Jeśli idzie o szkodę w budżecie ogólnym UE Sąd podkreślił, że może to być nie tylko szkoda rzeczywista, ale i potencjalna, o którą w istocie chodzi w rozpatrywanej sprawie, wbrew niezrozumiałym wielokrotnych sugestiom skarżącej, że organowi chodzi o szkodę rzeczywistą, która w istocie nie wystąpiła. W sprawie potencjalna szkoda wystąpiła w sposób niebudzący wątpliwości. Wypłacone skarżącej środki dofinansowania ustalono w trybie postępowania w sprawie zamówienia publicznego, w którym mogło wziąć udział więcej uczestników oferujących także korzystniejszą cenę, gdyby treść Załącznika SIWZ była sformułowana inaczej, mniej restrykcyjnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Konkludując, Sąd stwierdził, że prawidłowa jest dokonana przez Zarząd Województwa ocena działania skarżącej gminy, polegającego na omówionym sformułowaniu wymogu udziału podwykonawców w realizacji zamówienia. Uwzględnia ona bowiem zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania. Ponadto ocena ta uwzględnia stanowisko reprezentowane przez organy orzekające w sprawach zamówień publicznych. Zatem wbrew argumentacji skargi Sąd uznał, że wprowadzenie zapisów dotyczących podwykonawstwa w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy prowadzi do naruszenia art. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 p.z.p. W wykonaniu w/w wyroku - decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Zarząd Województwa D. będący Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007 – 2013 (IZ RPO WD), po rozpatrzeniu wniosku Gminy B. K. (dalej: skarżąca, beneficjent, gmina) o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2013 r., nr [...], określającą kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu nr [...], o nazwie: "Rewitalizacja ul. R., P. W. i ul. K. – budowa i modernizacja drogi (jezdnia + chodnik) mająca na celu poprawę dostępności do miejsc atrakcyjnych turystycznie o zasięgu regionalnym lub ponadregionalnym wraz z budową infrastruktury towarzyszącej (kanalizacja deszczowa)". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu [...] lipca 2010 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 zawarła z Gminą B. K. - umowę o dofinansowanie przedmiotowego projektu. W dniu [...] października 2013 r., organ wydał decyzję i określił kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu nr [...], w całości stanowiącą środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W jej uzasadnieniu Zarząd podał, że beneficjent w ramach procedury udzielenia zamówienia publicznego nr [...] nie wypełnił § 12 umowy o dofinansowanie, naruszając art. 7 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.z.p.), poprzez zażądanie od wykonawców we wzorze formularza stanowiącego załącznik nr 10 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ), aby wskazali oni nazwę (firmę) proponowanego podwykonawcy i przedłożyli podpisany przez niego załącznik. Zarząd Województwa D., rozpatrując po raz kolejny sprawę, w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2015 r. wskazał ponownie na konieczność nałożenia korekty finansowej w wysokości 5 % faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych w wyniku realizacji umowy [...] lipca 2010 r., na wykonanie robót budowlanych w zakresie realizacji zadania o nazwie: "Rewitalizacja ul. R., P. W. i ul. K. – budowa i modernizacja drogi (jezdnia + chodnik) mająca na celu poprawę dostępności do miejsc atrakcyjnych turystycznie o zasięgu regionalnym lub ponadregionalnym wraz z budową infrastruktury towarzyszącej (kanalizacja deszczowa)". W ocenie organu, odnosząc się do treści wyroku WSA we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2015 r. (sygn. akt [...]), wskazana korekta finansowa winna zostać nałożona w oparciu o zapisy Taryfikatora zatwierdzonego uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. [Tab. 4, pkt 5 kategoria nieprawidłowości: Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert]. Niemniej – jak ustalił organ - zastosowanie przez organ wydający decyzję z dnia [...] października 2013 r. Taryfikatora w wersji przyjętej uchwałą nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w zakresie ustalenia wielkości wskaźnika korekty finansowej. Kategoria nieprawidłowości dotycząca stosowania dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert znajduje się bowiem w obu wskazanych wersjach Taryfikatora i jest obłożona tym samym 5% wskaźnikiem korekty finansowej. W związku z powyższym kwota środków przypadających do zwrotu wskazana w decyzji z dnia [...] października 2013 r. została określona w prawidłowej wysokości. Gmina nie podzielając stanowiska organu zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie, zarzucając: 1) naruszenie § 12 ust. 14 umowy nr [...] z dnia [...] lipca.2010 r. o dofinansowanie przedmiotowego projektu, w związku z § 2 i § 3 uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy EU w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013 w zw. z przepisami uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. dnia [...] czerwca 2008r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy EU w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013", poprzez uznanie że korekta finansowa może zostać wymierzona w stosunku do beneficjenta na mocy uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. dnia [...] czerwca 2008r. w wypadku kontroli projektu współfinansowanego ze środków funduszy EU wszczętej po dniu wejścia w życie uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011 r.; 2) naruszenie przepisów art. 26 ust. 1 pkt 15 i pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z przepisami art. 60 lit. b), art. 70 ust. 1 lit b) oraz art. 98 ust. 1 i ust. 2, a art. 7 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, s. 25 z późn. zm.) w związku z art. 152 ust. 1 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013 r. s. 320) w zw. z przepisami art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. - Prawo zamówień publicznych (stan prawny na dzień 23.09.2010r.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wskutek działań Gminy B. K. zaistniała potencjalna szkoda w budżecie Unii Europejskiej; 3) naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez zastosowanie w stosunku do Gminy B. K. korekt finansowych w oparciu o przepisy nieobowiązującej w dacie rozpoczęcia kontroli projektu pn. "Rewitalizacja parku Zdrojowego w D. Z." uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] czerwca 2008r. w sytuacji, gdy brak jest przepisu o randze określonej w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, który dopuszczałby zastosowanie z mocą wsteczną przepisów powołanej uchwały organu w wypadku kontroli procedur zamówień publicznych zakończonych przed datą wejścia tych przepisów wewnętrznych organu skutkowało naruszeniem § 2 w zw. § 3 uchwały nr [...] Zarządu Województwa D. z dnia [...] maja 2011r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy EU w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona ocena zgodności z prawem podjętego w sprawie rozstrzygnięcia wykazała bowiem, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Przechodząc do rozpatrzenia sporu, należy wskazać, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tut. Sądu, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt [...] uchylił decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "Rewitalizacja ul. R., P. W. i ul. K. – budowa i modernizacja drogi (jezdnia +chodnik) mająca na celu poprawę dostępności do miejsc atrakcyjne turystycznie o zasięgu regionalnym lub ponad regionalnym wraz z budową infrastruktury towarzyszącej (kanalizacja deszczowa)". Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. To oznacza, że Sąd w obecnym składzie zobowiązany jest do oceny działań organów w zakresie wywiązania się do wskazań poprzedniego wyroku. Należy wskazać, iż użyty w cytowanym przepisie zwrot "wiąże w sprawie" oznacza, iż chodzi tutaj o tożsamość sprawy oraz wyznaczające ją elementy, zakreślające granice związania orzeczeniem sądu. W szczególności o tożsamości sprawy, decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego, tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą. II FSK 100/07 - Wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. Zdaniem Sądu to oznacza, że w przypadku takim, jak w niniejszej sprawie tj. zaskarżenia rozstrzygnięcia organu administracyjnego, wydanego w powtórnym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu decyzji - sąd administracyjny jest związany swoją uprzednią oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, tylko wtedy gdy nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny i wskazań (vide T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 478). Z powyższego stwierdzenia należy wyprowadzić wniosek, że aby można było rozważać zasadność związania sądu, swoim uprzednim wyrokiem w trybie art. 153 p.p.s.a., koniecznym jest - aby była to ta sama sprawa, rozumiana jako te same podstawy prawne i faktyczne. W związku z powyższym, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji - wydanej po uchyleniu uprzedniej decyzji wyrokiem WSA z dnia [...] lutego 2015 r. - Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zobligowany był w szczególności do dokonania kontroli, czy organ odwoławczy uwzględnił ocenę prawną oraz wytyczne zawarte w powyższym orzeczeniu. Przypomnieć należy, że Sąd w powołanym wyroku wskazał, że do obliczenia korekty błędnie zastosowano Taryfikator w wersji przyjętej uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., gdyż strony umowy obowiązywała nadal uchwała nr [...], w wersji z daty zawarcia umowy z dnia [...] lipca 2010 r. W zaskarżonej decyzji organ – zgodnie z wytycznymi – przyjął, że korekta finansowa wobec Gminy, winna zostać nałożona w oparciu o zapisy Taryfikatora zatwierdzonego uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. (Tab. 4 pkt 5 kategoria nieprawidłowości: Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert). Jednocześnie organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, winna zostać nałożona korekta finansowa w wysokości 5% faktycznych wydatków kwalifikowalnych poniesionych przez Beneficjenta w wyniku realizacji umowy z dnia [...] lipca 2010 r., na wykonanie robót budowlanych dla przedmiotowego zadania inwestycyjnego [Tab. 4, pkt 5 kategoria nieprawidłowości: Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert]. Jednakże mimo dostrzeżonego uchybienia organ- rozpoznając ponownie sprawę - utrzymał mocy decyzje z dnia [...] października 2013 r. podnosząc, że wprawdzie korekta finansowa wobec Beneficjenta, winna zostać nałożona w oparciu o zapisy Taryfikatora zatwierdzonego uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...].06.2008 r. [Tab. 4, pkt 5 kategoria nieprawidłowości: Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert], a nie w oparciu o treść Taryfikatora zatwierdzonego uchwałą Zarządu Województwa D. nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W obu bowiem wskazanych wersjach Taryfikatora znajduje się kategoria nieprawidłowości dotycząca stosowania dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert i obłożona jest on tym samym 5% wskaźnikiem korekty finansowej. W związku z tym, zdaniem składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie, organ wydający zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2015 r. – prawidłowo – przyjął, realizując jednocześnie wytyczne Sądu w tym zakresie polegające na zastosowaniu taryfikatora w wersji przyjętej uchwałą nr [...] w wersji z daty zawarcia umowy z dnia [...] lipca 2010 r., a nie tej przyjętej uchwałą nr [...], że kwota środków przypadających do zwrotu wskazana w decyzji z dnia [...] października 2013 r. została określona w właściwej wysokości (stosując 5 % wskaźnik korekty). Zastosowanie innego Taryfikatora. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w zakresie ustalenia wielkości wskaźnika korekty finansowej. Wskazać należy, że w poprzednim wyroku z dnia [...] lutego 3015 r. Sąd nie uznał w sprawie zarzucanego naruszenie: art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej także: u.z.p.p.r.), w zw. z art. 60 lit. b), art. 70 ust. 1 lit. b) oraz art. 98 ust. 1 i 2 , art. 7 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 r., s. 25 ze zm., dalej rozporządzenie nr 1083/2006), w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 i 5 p.z.p. (według stanu na dzień 23 lipca 2010 r.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wskutek działań Gminy B. K. zaistniała szkoda w budżecie Unii Europejskiej; art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., poprzez zastosowanie w stosunku do Gminy B. K. korekt finansowych w oparciu o przepisy uchwały Zarządu Województwa. Kwestie te są także w rozpatrywanej sprawie podniesione jako zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Rozpatrując przedmiotowa sprawę stwierdzić należy (podzielając w całości stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia [...] lutego 2015 r.), że w kwestii ustalania i nakładania korekt finansowych stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju odsyła wprost do art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006. W przypadku odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań wskazano ogólnie na przepisy o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15 tej ustawy), czyli do art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej także u.f.p.). Według art. 207 ust. 1 u.f.p., gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9. W art. 207 ust. 8 u.f.p. postanowiono, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 207 ust. 9 u.f.p. przewidziano, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Materialnoprawną podstawą do ustalania i nakładania korekt finansowych jest art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006, do którego odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt. 15a u.z.p.p.r. Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Innymi słowy nie można – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – uznać braku podstaw prawnych do dokonywania korekt. Rozporządzenia unijne wchodzą bezpośrednio do porządku prawnego państw członkowskich. W prawie krajowym nie określono podstawy nakładania i ustalania wysokości (wartości) korekt. W świetle dokonanych ustaleń okoliczność ta nie może jednak być przeszkodą wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Ustalenia zasad wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, obejmujących programy współfinansowane ze środków funduszy Unii Europejskiej w latach 2000-2006 oraz 2007-2013, dokonano w dokumencie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego zatytułowanym "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Dokument ten opracowano na podstawie Wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych. Ten dokument Ministerstwa Rozwoju Regionalnego został dostosowany do potrzeb Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. w perspektywie finansowej 2007-2013 przez Zarząd Województwa D. jako Instytucję Zarządzającą tym programem w kolejnych uchwałach przyjmujących dokumenty pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych za środków funduszy UE". Wobec powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniami Gminy, że zarówna uchwała Zarządu Województwa D., określająca kategorie nieprawidłowości oraz stawki procentowe korekt finansowych jak i zapisy umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu z dnia [...] lipca 2010 r. nie mogą stanowić podstawy do wymierzenia sankcji finansowych dla Beneficjentów funduszy strukturalnych. Dodatkowo – jak słusznie organ zauważył –zgodnie z (znaną przecież stronie skarżącej) treścią § 12 pkt 14 umowy o dofinansowanie, korekty finansowe ustalane są przez IZ RPO WD względem beneficjenta za naruszenia przepisów dotyczących zamówień publicznych w ramach realizowanego projektu. Organ (będąc związany wytycznymi wyroku WSA) słusznie przyjął, że doszło do nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, w związku z naruszeniem zapisów art. 7 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 oraz art. 36 ust. 4 ustawy p.z.p., poprzez żądanie wskazania w załączniku do SIWZ nazwy (firmy) proponowanego podwykonawcy, żądając podpisania przez podwykonawcę przedmiotowego załącznika, zobowiązując wskazanego w załączniku podwykonawcę już na etapie składania ofert do wykonania wyszczególnionej części robót w przypadku udzielenia niniejszego zamówienia (pkt 7.6.2. SIWZ). W okresie prowadzonego postępowania obowiązywało w tym przedmiocie – jak już zostało ustalone w wyroku WSA z dnia [...] lutego 2015 r - rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U. Nr 226, poz. 1817), wydane na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Nie podlega zatem kwestii, że skarżąca naruszyła przepisy tego rozporządzenia mające charakter bezwzględnie obowiązujący. W tej sytuacji nie można zatem – jak słusznie podniósł organ - wykluczyć, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego w zakresie przedmiotowego projektu doszło wskutek naruszenia przez stronę skarżącą zasad postępowania o udzielenie ww. zamówienia publicznego, do sytuacji, iż potencjalny wykonawca/wykonawcy, po zapoznaniu się z zapisami SIWZ, zrezygnował z ubiegania się o udzielenie ww. zamówienia. Nie można również wykluczyć, że w sytuacji prawidłowego skonstruowania zapisów SIWZ dotyczących możliwości skorzystania z podwykonawstwa w tym w szczególności żądania przedłożenia na etapie składania ofert dokumentów zgodnych z zapisami § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane, wpłynęłyby oferty od większego grona wykonawców. Wskazane zatem żądania mogły mieć zasadniczy wpływ na podejmowane przez potencjalnie zainteresowanych oferentów decyzji co do wzięcia udziału w postępowaniu. Wreszcie nie sposób wykluczyć, że oferty te mogły być korzystniejsze. Tam samym, nie można nie przyjąć, że gdyby taka oferta została wybrana, wówczas zamawiający poniósłby niższe wydatki na realizację tego zamówienia i jednocześnie wnioskowałby o refundację niższej kwoty, którą poniósłby na takie zamówienie. Tym samym jako uprawnione należy uznać stwierdzenie, że nadmierne sformalizowanie postępowania, a tym samym ograniczenie uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców, mogło doprowadzić do rzeczywistej szkody w budżecie UE, poprzez sfinansowanie wydatków w nieuzasadnionej wysokości. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.