III SA/Wr 617/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA-Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi T. K., na decyzję K. W. P. we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, na skutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, z dnia [...] r., sygn. akt III SA/Wr 617/08, postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. Wyrokiem z dnia [...] r. oddalono skargę T. K. na decyzję opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na doręczone skarżącemu wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku za sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący wystąpił o zwolnienie go z tej opłaty. Pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na formularzu "PPF" oraz wskazania wszelkich okoliczności mających wpływ na jego sytuację majątkową w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu, w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), w dniu [...] r. Skarżący nie ustosunkował się jednak do wezwania. W piśmie z dnia [...] r. skarżący złożył ponowny wniosek żądając ustanowienia pełnomocnika procesowego do wniesienia skargi kasacyjnej i zwolnienia go z kosztów sądowych. W dniu [...] r. doręczono skarżącemu osobiście wezwanie nakazujące złożenie wniosku na urzędowym formularzu, w terminie i pod rygorem wspomnianym powyżej. Wyznaczony termin upłynął w dniu [...] r. Skarżący dotychczas nie przesłał wniosku o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu. Mając to na uwadze, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia [...] r., pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Orzeczenie to doręczone zostało skarżącemu w dniu [...] r. W ustawowym terminie strona skarżąca złożyła sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie wniosku przez inny skład sądu. W załączeniu przesłała fakturę za energię elektryczną, zawiadomienie komornika sądowego o umorzeniu z mocy prawa egzekucji z ruchomości prowadzonej wobec skarżącego oraz sporządzony przez skarżącego wykaz spraw toczących się przed sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że siedmiodniowy termin wyznaczany przez sąd jest zbyt krótki, aby mógł złożyć wniosek na formularzu wraz ze stosowną dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Analizując treść pisma skarżącego Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zawarte tam bowiem inwektywy, insynuacje i nieokreślone bliżej żale nie mogą być traktowane jako przesłanki do przyznania prawa pomocy. W kontekście zarzutów skarżącego należy podkreślić, że siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu PPF, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. i jako taki nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Zatem wezwanie referendarza sądowego z dnia [...] r. – wbrew przekonaniu skarżącego – nie jest uzewnętrznieniem osobistej niechęci do skarżącego, a jedynie realizacją obowiązku wynikającego wprost z przepisów ustawy. Trzeba tu stanowczo zwrócić uwagę, iż skarżący – mimo wielokrotnych wezwań również w innych, toczących się z jego skarg, sprawach – uporczywie nie składa wniosku o przyznanie prawa pomocy na ustawowo wymaganym formularzu, czym sam skutecznie uniemożliwia merytoryczną ocenę jego wniosku. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.