III SA/Wr 630/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu korzystania z parków miejskich na terenie Gminy Miejskiej P. I. stwierdza nieważność § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały; II. określa, że zaskarżona uchwała w zakresie opisanym w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu. Wojewoda D. – powołując się na art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., przytaczanej w dalszych wywodach jako "p.p.s.a.") – zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.: 1. § 1 ust. 2 w brzmieniu "Administratorem terenów parków objętych niniejszą uchwałą jest Urząd Miasta P., [...] P., ul. Ż. [...] " oraz 2. § 4 ust. 2 i 4 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z parków miejskich na terenie Gminy Miejskiej P. Skarżący organ zarzucił wspomnianym uregulowaniom naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. a także art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t. j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 45, poz. 236) w związku z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i w konsekwencji wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanych unormowań (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W wyroku wydanym w dniu [...] r. ([...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. stwierdził nieważność § 4 ust. 2 i ust. 4 załącznika nr 1 do przywołanej uchwały (punkt I tamtego orzeczenia), oddalając jednocześnie dalej idącą skargę (punkt II) i określając (w punkcie III), że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie opisanym w punkcie I wyroku, o którym mowa. Wojewoda D. zaskarżył rozstrzygnięcie pomieszczone w punkcie II wyroku tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]) do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uwzględnił skargę kasacyjną w całości, dając temu wyraz w wyroku z dnia [...] r. ([...]), uchylając wyrok sądu pierwszej instancji w punkcie II i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. Prawomocne orzeczenie NSA spowodowało dwie podstawowe konsekwencje. Po pierwsze, doprowadziło do uprawomocnienia się punktu I oraz punktu III pierwotnego wyroku tutejszego Sądu z dnia [...] r. ([...]). Po drugie, spowodowało konieczność ponownego rozpoznania skargi Wojewody D. w zakresie ewentualnej niezgodności z prawem postanowienia § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu korzystania z parków miejskich na terenie Gminy Miejskiej P. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę – we wskazanym zakresie – zważył, co następuje: Stosownie do art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej ponownie sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, iż w świetle dyspozycji art. 30 ust. 2 pkt 3 przywołanej już wcześniej ustawy o samorządzie gminnym do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem gminnym. Rada gminy nie może w związku z tym przejmować zadań związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym, w szczególności określać administratora terenów parków miejskich, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Już choćby z tego zatem powodu należy przyjąć, iż postanowienie § 1 ust. 2 załącznika do uchwały kontrolowanej obecnie przez skład orzekający, wedle którego administratorem terenów parków miejskich jest Urząd Miasta P., narusza w sposób istotny wspomniany art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. Formułując takie zastrzeżenie, Rada Gminy wkroczyła bowiem – w sposób nieuprawniony – w zakres kompetencji organu wykonawczego Gminy. Dodatkowo trzeba niezwłocznie zauważyć (za NSA), że urzędy gmin nie są organami gmin. W szczególności nie można urzędu gminy utożsamiać z burmistrzem. Urząd jest wyłącznie aparatem pomocniczym, służącym do merytorycznej i technicznej obsługi organu wykonawczego gminy jako jednostki samorządu terytorialnego. Nie jest natomiast organem administracji publicznej i dlatego nie może być administratorem terenów parków, których dotyczy uchwała, której fragmenty stanowiły przedmiot zaskarżenia przez organ nadzoru. W przedstawionej sytuacji treść § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do tej uchwały nie może być traktowana wyłącznie jako informacja dotycząca siedziby organu, w której można składać uwagi i wnioski w sprawie gospodarowania mieniem komunalnym (w tym wypadku – parkami miejskimi), jak to przyjął skład tutejszego Sądu wydając pierwotny wyrok (z dnia [...] r.). Przeciwko informacyjnemu charakterowi zapisu pomieszczonego w § 1 ust. 2 załącznika nr 1 przemawia także brzmienie § 3 samej uchwały, zgodnie z którym wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Gminy. Oba uregulowania (§ 1 ust. 2 załącznika oraz § 3 uchwały) traktowane łącznie mogłyby bowiem sugerować adresatom, że Urząd Gminy i Burmistrz są tożsamymi organami administracji publicznej. Należy w związku z tym dobitnie zaakcentować – uwzględniając wykładnię NSA przeprowadzoną w wyroku tego Sądu z dnia [...] r. ([...]) – że administratora parków jako części mienia komunalnego powinien wyznaczać Burmistrz, stosownie z ustawowo wskazanym zakresem kompetencji, na co już wcześniej zwrócono uwagę. Skoro wszczęte skargą Wojewody D. postępowanie sądowe pozwoliło stwierdzić istotne naruszenie prawa przez postanowienie § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały, przeto skład Sądu ponownie rozpoznający sprawę w odniesieniu do tego przepisu gminnego był zobligowany do stwierdzenia jego nieważności, zgodnie z dyspozycją art. 147 § 1 p.p.s.a. (punkt I wyroku). Orzeczenie zawarte w punkcie II znajduje natomiast oparcie w art. 152 tej samej ustawy.