III SA/Wr 654/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia NSA Anna Moskała, (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Zaskarżoną decyzją z 25 września 2020 r. - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: DWITD) z 20 stycznia 2020 r. w przedmiocie nałożenia na D. T. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm. - dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.12 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Kara ta stanowiła konsekwencję: 1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument; 2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że 8 października 2019 r. przeprowadzono we W. przy ul. [...] kontrolę drogową samochodu osobowego marki C. o nr rej. [...] (kontrolę przeprowadzili inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego). Skontrolowanym pojazdem kierował M. S. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo dwóch pasażerów. Kurs zamówiony został przez aplikację UBER z ul. [...] na ul. [...] we W. Za usługę transportową kierowca przyjął gotówkę w kwocie 14 zł. Aplikacja wskazała do zapłaty za przejazd kwotę 11,22 zł. Kwota 2,78 zł została pozostawiona kierowcy w formie napiwku. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, dowód osobisty i dowód rejestracyjny pojazdu. Ponadto kierowca dysponował formą elektroniczną licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr [...] wydaną na rzecz skarżącego. Kierujący nie okazał natomiast ww. dokumentu w formie wypisu, gdyż jak oświadczył, nie został w niego wyposażony przez przedsiębiorcę. Stwierdzono niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument, tj. naruszenie sankcjonowane w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto ustalono, że kontrolowany pojazd był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co oznacza, że kierowca wykonywał usługę przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., tj. że dopuścił się także naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z 11 października 2019 r., DWITD zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania, DWITD wydał - 20 stycznia 2020 r. - decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8.500 zł, tj. 500 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. i 8.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W odwołaniu, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a. przez oparcie zaskarżonej decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustalenie opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy skarżonej decyzji; b) rażące naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań T. B., na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy strony zawarły umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4b lit. b, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy u.t.d.; c) niewłaściwe zastosowanie art. 76 § 1 K.p.a. z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez osobę upoważnioną do reprezentacji skarżącego; 2.naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz 4b w związku z art. 4 pkt 11 podczas gdy organ I instancji powinien zastosować art. 5b w związku z art. 4 pkt 1 u.t.d.; b) niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i bezzasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym - wydając skarżoną decyzję - GITD utrzymał w całości w mocy decyzję DWITD. Wskazał (m.in.), że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11 u.t.d.). Dowodził, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Motywował, że stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zaznaczył, że dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi; 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę; b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa; c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa; - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy (art. 18 ust. 4b u.t.d.). GITD zauważył, że według art. 92a u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie (ust. 1); wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. (ust. 7 pkt 1). Dodał, że zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument stanowi karę pieniężną w wysokości 500 zł. Z kolei w myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł Organ II instancji uzasadniał, że w postępowaniu ustalono, iż kierowca dysponował formą elektroniczną licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną na rzecz skarżącego. Kierujący nie okazał natomiast ww. dokumentu w formie wypisu, gdyż jak oświadczył, nie został w niego wyposażony przez przedsiębiorcę. Tym samym - w ocenie organu - bezspornym jest, że w dniu kontroli doszło do popełnienia przez skarżącego naruszenia określonego w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zatem - zdaniem organu - prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Dalej, GITD stwierdził, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Uznał, że niewątpliwym jest, że strona - w dniu kontroli - wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, tj. przewóz osób, który nie stanowił przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego i który podlegał obowiązkom określonym w u.t.d., odnoszącym się do tego rodzaju przewozu (m.in. obowiązkowi wykonywania przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą /art. 18 ust. 4a u.t.d./, z zastrzeżeniem wyjątków z art. 18 ust. 4b u.t.d.). W ocenie GITD, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na możliwość objęcia przejazdu wyjątkami określonymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. Z akt sprawy wynika bowiem, że umowa na przejazd została zawarta przez klienta za pośrednictwem aplikacji a przewóz został opłacony po jego wykonaniu. Materiał dowodowy nie wskazuje, że przejazd był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d. Według GITD, zasadne było więc wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do dokumentacji załączonej do odwołania organ odwoławczy wskazał, że kopia faktury VAT oraz kopia umowy na usługi transportowe stanowią tylko i wyłącznie kserokopie, które zgodnie z art. 76 § 1 i art. 76a § 1 i 2 K.p.a. nie mogą stanowić dowodów w sprawie. Ponadto w dokumentach tych jako wykonawcę przewozu również wskazano skarżącego. Organ uznał także, że nie ma potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania T. B. (tj. osoby której dane znajdowały się na fakturze wystawionej przez aplikację UBER) na okoliczność zawarcia umowy na usługi transportowe bowiem z zeznań pasażerów i kierowcy wynika jak zamawiali usługę przewozu. Zdaniem organu przesłuchanie tej osoby nie wniosłoby nic szczególnego do sprawy. W opinii organu odwoławczego, w sprawie brak było przesłanek wskazujących na możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Organ zauważył, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów, które wyłączałyby jej odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. GITD ocenił, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 ust. 11 w zw. z art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. oraz że przeprowadzone przez DWITD postępowanie nie narusza przepisów procesowych, w tym wskazanych w odwołaniu. W skardze, skarżący zaskarżył decyzję GITD w całości. Decyzji tej zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz art. 86 K.p.a., polegające na nieuchyleniu decyzji DWITD i wydanie skarżonej decyzji mimo tego, iż organ I instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym", zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" (zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.), co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję, wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym (w tym przypadku skarżący), aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym, musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego, określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisów winna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d., w sytuacji, kiedy przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b) art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym, musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych - przy wykładni w/w przepisów u.t.d. - doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c) (ew., w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt 2b) art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji, w której organy obu instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d) (ew., w przypadku uznania przez Sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i nieuzasadnione niczym kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji winno było prowadzić do odmowy zastosowania w/w przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP; e) art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez błędne przyjęcie, że mogą być one zastosowane wobec skarżącego, w sytuacji, gdy przepisy te stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc - zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) - na takie przepisy nie można się powoływać wobec jednostek; W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielił jego stanowiska, że sporne przepisy u.t.d., w szczególność art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d., stanowią przepisy techniczne, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do TSUE z wnioskiem o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34 i obecnie obowiązującej Dyrektywy (UE) 2015/1535, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP, zawnioskował także, by Sąd zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem - w ocenie skarżącego - regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie - w całości - zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji (także o zasądzenie kosztów i wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji).Skarżący obszernie uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Sąd uznał, że w sprawie prawidłowo wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, z uwagi na wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Także prawidłowo wymierzono skarżącemu karę w wysokości 500 zł, wskutek niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument, tj. karę przewidzianą w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadą - wynikającą z przytoczonego wyżej art. 5 ust. 1 u.t.d. - jest, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (co - zgodnie z art. 4 pkt 3 w zw. z pkt 1 i 2 u.t.d. - oznacza podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy /.../) wymaga odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji - odrębnej od pozostałych, udzielenie której wymaga spełnienia dodatkowych wymogów, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określona art. 6 u.t.d. Regulacja art. 12 ust. 2 u.t.d., w myśl której, licencja na krajowy transport drogowy osób m.in. samochodem osobowym nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką oznacza, że przewozem okazjonalnym jest przewóz wykonywany po uzyskaniu licencji w rozumieniu art. 5 u.t.d., zaś transport drogowy taksówką to transport wykonywany na podstawie licencji udzielonej zgodnie z art. 6 u.t.d. Potwierdza to istnienie podziału przewozów na okazjonalne i wykonywane taksówką. Zgodnie z tytułem ustawy, wszystkie wskazane w niej formy i odmiany przewozu stanowią transport drogowy. Zatem przewóz okazjonalny nie jest czymś innym niż transport drogowy lecz stanowi jedną z jego uregulowanych ustawą form. Sąd podziela stanowisko GITD, że sporny w sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, który nie spełniał wymogów wykonywania tego przewozu, określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., tj. nie był wykonywany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, warunki tego przewozu (wykonywanego w dniu kontroli) nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (umowa na przejazd została zawarta przez klienta ustnie przez telefon) a przewóz został opłacony gotówką po jego wykonaniu. Skoro zatem materiał dowodowy potwierdza, że przejazd nie był wykonywany na podstawie umowy pisemnej zawartej w lokalu przedsiębiorstwa po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, wniesionej w sposób opisany w art. 18 ust. 4b pkt 2c u.t.d., to zasadne było wymierzenie skarżącemu, w imieniu i na rzecz którego sporny przewóz był wykonywany, kary pieniężnej za naruszenie sankcjonowane w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Bez znaczenia przy tym jest, że przed rozpoczęciem wykonywania przewozu pasażer otrzymał wycenę usługi, gdyż dla spełnienia ustawowych warunków przewozu okazjonalnego wymagane jest zrealizowanie wszystkich w/w warunków, w tym - przede wszystkim - zawarcie umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, co w sprawie nie miało miejsca. Posiadana przez skarżącego licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, nie była licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką (nie spełniała kryteriów określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d) i nie uprawniała do wykonywania takiej działalności. Według Sądu, licencja, którą posługiwał się skarżący, uprawniała do wykonywania przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. Słusznie wywiodły orzekające w sprawie organy, że posiadając w/w rodzaj licencji, określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. licencję uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych, skarżący miał obowiązek stosowania się do zakazów (nakazów) określonych w w/w przepisach gdyż przewozy okazjonalne nie są odrębną instytucją prawną od przewozów określonych w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że - wobec posiadania przez niego licencji na przewóz osób samochodem osobowym - nie musiał on spełniać warunków przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4b u.t.d. i że wymogi te nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dokonana w skardze wykładnia jest zatem nieprawidłowa. Przede wszystkim należy bowiem wskazać, że z przepisów u.t.d. nie wynika, aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunków wykonywania przewozu okazjonalnego, przewidzianych w w/w przepisach. Co więcej, analiza przepisów u.t.d. wskazuje na coś zupełnie odmiennego, mianowicie, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d., ale także spełnienia pozostałych warunków przewidzianych dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego, tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogów z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. (por. wyrok: WSA w Łodzi z 24 lutego 2020 r., III SA/Łd 964/19; WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019 r., III SA/Po 568/19; WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19; CBOSA). Pogląd wyrażony w skardze nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że posiadanie przez niego licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d., uprawniało go do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogów określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że przepisy art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. są sprzeczne z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i w związku z tym nie powinny być stosowane w rozpoznawanej sprawie. Należy zaznaczyć, że przepis art. 18 ust. 4a u.t.d został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011 r., na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48 poz. 247). Celem tej zmiany było wyłączenie z zakresu przewozów okazjonalnych przewozów taksówkowych, za które uznawane mają być wszystkie przewozy na podstawie taksometru. Założeniem ustawodawcy było to, aby masowe usługi dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Stąd też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego, z której wyłączone są przewozy taksówkowe. W przekonaniu Sądu, ustawodawca miał prawo dokonania takich zmian w definicji przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 4a u.t.d.) oraz ustalenia wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie stanowi to naruszenia przepisu art. 32 Konstytucji. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zatem uzasadniony. Dodatkowo należy wskazać, że skarżący nie przedłożył dowodów, które poważałyby ustalenia organów, że przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji UBER, co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji UBER nie stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b) u.t.d., który wprost wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa, dlatego argumenty strony w tym zakresie nie są trafne. Reasumując, skontrolowany przewóz zasadnie usankcjonowano karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Dalej Sąd zauważa, że w sprawie ustalono, iż kierowca dysponował formą elektroniczną licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną na rzecz skarżącego. Kierujący nie okazał natomiast ww. dokumentu w formie wypisu, gdyż jak oświadczył, nie został w niego wyposażony przez przedsiębiorcę. Tym samym – także w ocenie Sądu - bezspornym jest, że w dniu kontroli doszło do popełnienia przez skarżącego naruszenia określonego w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Zatem prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Zdaniem Sądu, w sprawie zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, realizując w ten sposób dyspozycję art. 7 i art. 77 K.p.a. Swoje rozstrzygnięcia organy oparły na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny (zgodnej z art. 80 K.p.a.). Uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzji w sposób wymagany przez normę art. 107 § 3 K.p.a. Według Sądu, trafnie dowodzi GITD, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., tj. nakazujących niewszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub jego umorzenie. Sąd uznał, że w sprawie nie mamy do czynienia z przepisami technicznymi, które podlegają notyfikacji, zgodnie z dyrektywą notyfikacyjną. Sporna usługa nie jest "usługą społeczeństwa informacyjnego" lecz "usługą w dziedzinie transportu", która nie podlega obowiązkowi notyfikacji (por.: wyroki TSUE: C-320/16 z 10 kwietnia 2018 r. i C-434/15 z 11 maja 2017 r. oraz opinie Rzecznika Generalnego; dostępne: CURIA). Sąd stwierdził, że w sprawie zastosowano prawidłowo przepisy prawa i w związku z tym oddalił wniosek skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Zdaniem Sądu, zastosowane w sprawie przepisy nie naruszają wartości (zasad) konstytucyjnych, w tym tych powołanych w skardze. Według Sądu, przepisy te nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Traktują jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących działalność na podstawie ogólnej "licencji transportowej", wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.t.d., zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d.), które - w świetle u.t.d. - zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych - innych dla licencji na przewozy okazjonalne oraz innych dla "licencji taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie "licencji taksówkowej". Z uwagi na powyższe, Sąd oddalił wniosek skarżącego o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Reasumując, jako nieuzasadnione, Sąd ocenił postawione w skardze zarzuty, zarówno natury materialnej, jak i procesowej. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.