III SA/Łd 964/19

Dnia 17 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 58), zwanej dalej u.t.d., oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na M.B. kary pieniężnej w wysokości 9 300 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że 24 kwietnia 2019 r. w K. na ul. A zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Ford o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M.G. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C M.B. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z ul. B na ul. A w K. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli, m.in. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem OC, zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, paragon fiskalny, zaświadczenie o zatrudnieniu oraz umowę zlecenie. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów u.t.d. Kontrola została udokumentowana protokołem z 24 kwietnia 2019 r. Pismem z 25 kwietnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9 300 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę i umorzenie postępowania. Ponadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań A.K. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe 24 kwietnia 2019 r. oraz o przeprowadzenie dowodu z umowy na usługi transportowe z 24 kwietnia 2019 r. Decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił: - rażące naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 art. 81 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy zaskarżonej decyzji; - rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w szczególności, nie przeprowadzenie dowodu z zeznań A.K. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie, nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy strony zawarły umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4b lit. b, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy u.t.d.; - rażące naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez skarżącego; - niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., podczas gdy organ pierwszej instancji powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d.; - niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i bezzasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. i 1p. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że 24 kwietnia 2019 r. kierujący pojazdem M.G. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, M.B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C M.B. W trakcie kontroli kierowca okazał zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C M.B. Kierowca nie okazał wypisu z licencji. W związku z tym kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Powyższe potwierdza protokół kontroli drogowej oraz dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy. W piśmie z 29 kwietnia 2019 r. Urząd Miasta Ł. poinformował, że 2 sierpnia 2018 r. udzielono skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Do licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki Ford o numerze rejestracyjnym [...]. Powyższe potwierdzono w piśmie Urzędu Miasta Ł. z 27 maja 2019 r. Tym samym, w ocenie organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. i lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżący nie zgłosił w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W ocenie organu drugiej instancji, przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym M.G. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Wynika to jednoznacznie z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto, przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w postępowaniu administracyjnym. Kierowca, wykonujący zarobkowy przewóz osób w imieniu skarżącego, podpisał protokół kontroli drogowej bez wnoszenia jakichkolwiek uwag. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. W postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej M.G. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdowało się dwóch pasażerów. Przesłuchana w charakterze świadka pasażerka kontrolowanego pojazdu M.P. zeznała, że przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji D zainstalowanej w telefonie. Usługa przewozu była wykonywana na trasie z ul. B na ul. A w K. Za wykonany przejazd pasażerowie zapłacili 12 zł. Nie zawierano z kierowcą kontrolowanego pojazdu żadnej umowy w tym przedmiocie. Podobnie zeznał kierowca kontrolowanego pojazdu M.G. Świadek ten zeznał, że przewóz wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego. Na potwierdzenie powyższego kierowca okazał do kontroli umowę zlecenie, zaświadczenie o zatrudnieniu. Fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego potwierdza również kserokopia paragonu fiskalnego w aktach sprawy, faktura za przejazd wystawiona przez D B.V. w imieniu C M.B., a także zdjęcie licencji nr [...] wydanej M.B. Odpłatność usługi przewozu potwierdza jednoznacznie protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania świadka, kserokopia paragonu fiskalnego w aktach sprawy, faktura za przejazd wystawiona przez D B.V. oraz zdjęcia ekranu telefonu z uruchomioną aplikacją D wskazującą opłatę za przejazd. Skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. Dla oceny odpłatnego charakteru umowy należy rozważyć, jaki charakter tego przewozu był przedstawiony pasażerowi – klientowi. Pasażer zamówił usługę, za którą miał zapłacić określoną kwotę pieniędzy. Była to więc usługa odpłatna. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d., odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z u.t.d. i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 18 ust. 4a oraz art. 18 ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. Protokół kontroli drogowej z 24 kwietnia 2019 r. został podpisany przez inspektora transportu drogowego oraz przez kierowcę, który wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz strony. Protokół kontroli został więc prawidłowo podpisany zarówno przez kontrolującego, jak i kontrolowanego. Zgodnie z art. 74 § 2 u.t.d., brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej (co w sprawie nie miało miejsca) nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu i nie podważa ustaleń w nim zawartych. W ocenie organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w u.t.d., ponieważ odpłatnie przewoził pasażerów samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Potwierdzają to protokół kontroli drogowej, dowód rejestracyjny pojazdu oraz dokumentacja fotograficzna. Organ drugiej instancji stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadka A.K. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, ponieważ w dniu kontroli została przesłuchania druga pasażerka M.P. Świadek ten jednoznacznie zeznał, że nie zawierała jakiejkolwiek urnowy z kierowcą w siedzibie przedsiębiorstwa. Równocześnie kierowca nie wskazał pasażerkom ceny z kurs. Zarówno zamówienie usługi przewozu osób, jak i uzyskanie informacji o płatności za przejazd, odbyło się za pośrednictwem aplikacji D zainstalowanej w telefonie. Świadek zeznawał pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania te są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W związku z powyższym przeprowadzanie kolejnych dowodów, które nie wniosłyby nic nowego do sprawy, prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego. Natomiast przesłana przez stronę umowa na usługi transportowe zawarta pomiędzy stroną a pasażerką nie zmienia istoty sprawy, ponieważ żadna umowa w siedzibie przedsiębiorstwa nie została zawarta, a przewóz z dnia kontroli odbył się za pośrednictwem aplikacji D zainstalowanej w telefonie. Organ drugiej instancji stwierdził także, że przepisów k.c. organ pierwszej instancji nie mógł naruszyć, ponieważ podstawą wydania decyzji w sprawie są przepisy u.t.d. a nie k.c. Postępowanie administracyjne w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wiarygodny. W pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań skarżącego, dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości. W skardze na powyższą decyzję M.B. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do: 1. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o zbadanie, czy art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej; 2. Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji. Organowi drugiej instancji skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz art. 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, że organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił, że pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" – zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" – zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4bJ pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez organy obu instancji, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym – w tym przypadku skarżący, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków podobnie jak, osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni wymienionych przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c. w przypadku nieuwzględnienia zarzutu wskazanego wyżej zarzutu naruszenia art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji – naruszenie art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organy obu instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; d. w przypadku uznania przez sąd, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego – naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art 4 pkt 11 u.t.d. – poprzez ich bezpodstawne zastosowanie – polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją; e. art. 5b ust. 1, art 18 ust. 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie możliwości ich zastosowania wobec skarżącego, w sytuacji gdy są to przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz.2200 ze zm.), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a §2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.92a ust.1 ustawy z 6 września 2011r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W rozpoznawaj sprawie M.B. został ukarany za trzy następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego: 1.) niewyposażenie kierowcy w wypis licencji na wykonywanie transportu drogowego; 2.) niezgłoszenie w formie pisemnej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu; 3.) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym nie przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ad 1) Zgodnie z treścią art.87 ust.1 pkt.1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji; W myśl art.87 ust.3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 24 kwietnia 2019r. M.G. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą C M.B. W czasie kontroli w tym dniu okazał zdjęcie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M.B.. Nie okazał natomiast wypisu z tej licencji. Oznacza to, że kierowca nie został wyposażony przez przewoźnika w wypis z takiej licencji. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Uzasadniało to wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł ( lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r.). Ad 2) Zgodnie z treścią art.8 ust.1 u.t.d. licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1. W myśl art.8 ust.2 pkt.6 u.t.d. wniosek o którym mowa w ust.1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2; Zgodnie z treścią art.8 ust.3 pkt.5 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art.5b ust.1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem; W myśl art.14 ust.1 pkt.2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. W rozpoznawanej sprawie w dniu 24 kwietnia 2019r. M.G. wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki Ford Mondeo nr rejestracyjny [...]. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta Ł. z 27 maja 2019r. do licencji udzielonej M.B. na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym wymieniony pojazd nie został zgłoszony. Do licencji zgłoszony był jedynie samochód marki Opel Insignia o numerze rejestracyjnym [...]. Oznacza to, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Zaznaczyć należy, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Ad 3) Zgodnie z treścią art.4 pkt.3 u.t.d. przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; W myśl art.4 pkt.11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego; Zgodnie z treścią art.5b ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W myśl art.18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie z treścią art.18 ust.4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że w dniu 24 kwietnia 2019r. M.G. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz M.B.. Przewóz ten był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art.4 pkt. 11 u.t.d. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny ani wahadłowy gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w artykule 4 punkty 7,9 i 10 u.t.d. W sytuacji gdy przewóz wykonywany w dniu 24 kwietnia 2019r. nie był ani przewozem regularnym ani regularnym specjalnym ani wahadłowym to organy administracji trafnie przyjęły, że jest to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art.4 pkt.11 u.t.d. Wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art.18 ust.4a u.t.d. a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu 24 kwietnia M.G. wykonywał przewóz nie spełniał tego wymogu. Jak wynika bowiem z dowodu rejestracyjnego Forda Mondeo nr rej. [...] został on zarejestrowany i przeznczony do przewozu 5 osób co jest okolicznością niesporną. Nie jest został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art.18 ust.4a u.t.d. Nie miał także miejsca żaden z przypadków określonych w art.18 ust.4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu opisanego w art.18 ust.4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań M.P. w dniu 24 kwietnia zamówiła ona usługę przewozu za pomocą zainstalowanej w jej telefonie aplikacji D. Następnie przez aplikację otrzymała informację, że usługa zostanie zrealizowana za 5 minut pojazdem Ford Mondeo nr rej. [...] i tak się też stało. M.P. nie zawierała żadnej pisemnej umowy (wszystko odbywało się za pomocą aplikacji D) a po wykonaniu przewozu zapłaciła gotówką 12 zł i otrzymała paragon (k.15- odwrót). Należy dodać, że skarżący ma siedzibę swojej firmy w Ł. przy ul. E nr 82/6 zaś usługa przewozu wykonywana była w K. Nie mogło zatem dojść do zawarcia w lokalu firmy skarżącego (w Ł.) pisemnej umowy na przewóz wykonany w K. M.P. żadnej takiej umowy nie zawierała. Należy zaznaczyć, że pisemną umowę przewozu pełnomocnik skarżącego załączył po raz pierwszy do odwołania od decyzji organu I instancji (k.83). Wcześniej o istnieniu takiej umowy nie wspominali ani M.B. ani M.G. Dodać należy, że jest to umowa pomiędzy M.B. a A.K. z zaznaczeniem, iż strony podpisały ją elektronicznie. Jest rzeczą zrozumiałą, że w lokalu firmy skarżącego nie doszło do zawarcia żadnej umowy przewozu świadczonego na terenie K. skoro usługę przewozu zamówiła M.P. za pomocą aplikacji D a nie w oparciu o pisemną umowę. Organ odwoławczy trafnie ocenił wiarygodność tego dokumentu i sąd podzielił pogląd organu w tym zakresie. Przedłożona umowa z dnia 24 kwietnia 2019r., została przedstawiona jedynie na użytek niniejszej sprawy i nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie. Podkreślić również należy, iż dla spełnienia przesłanki z ustępu 4b punkt 2 nie wystarcza jedynie zawarcie pisemnej umowy przewozu w lokalu przewoźnika lecz nadto konieczne jest aby pojazd był wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowił przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie samochód Ford Mondeo nr rej. [...] nie jest własnością skarżącego lecz M.G. co wynika z jego relacji oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu. Organy administracji słusznie uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art.18 ust.4b u.t.d. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że wobec posiadania przez niego licencji na przewóz osób samochodem osobowym nie musi spełniać warunku przewozu okazjonalnego określonego w art.18 ust.4a lub 4b ustawy. W ocenie skarżącego wymogi wskazane w art.18 ust.4a i 4b pkt.2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 u.t.d. Wykładnia wymienionych przepisów dokonana w skardze nie jest prawidłowa. Przede wszystkim należy podnieść, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunku wykonywania przewozu okazjonalnego określonego w art.18 ust.,4a u.t.d. Żaden przepis ustawy nie przewiduje, iż osoba posiadająca licencję, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 u.t.d. może wykonywać przewóz okazjonalny bez konieczności spełnienia wymogu określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Analiza ustawy wskazuje natomiast na zupełnie odmienny wniosek a mianowicie taki, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 u.t.d. ale także spełnienia pozostałych warunków wyznaczonych do wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogu z art.18 ust.4a u.t.d. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019r. w spr. III SA/Po 568/19 i wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019r. w spr. III SA/Gd 668/19). Pogląd wyrażony w skardze nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie ustawy o transporcie drogowym. W związku z czym sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że posiadanie przez niego licencji, o której mowa w art.5 ust.1 pkt.1 u.t.d. uprawniało go do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że w dniu 24 kwietnia 2019r. M.G. wykonywał przewóz okazjonalny na rzecz i w imieniu skarżącego pojazdem bez spełnienia wymogu wykonywania takiego przewozu określonego w art.18 ust.4a u.t.d. Jednocześnie nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art.18 ust.4b u.t.d., uzasadniający odstąpienie od spełnienia wymienionego wymogu. Uzasadniało to wymierzenie za to naruszenie kary pieniężnej 8000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że przepisy art.18 ust.4a i 4b pkt.2 w związku z art.4 pkt 11 u.t.d. są sprzeczne z art.32 ust.1 i 2 Konstytucji i w związku z czym nie powinny być stosowane w niniejszej sprawie. Należy zaznaczyć, że przepis art.18 ust.4a u.t.d został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011r. na mocy art.1 pkt.3 ustawy z 4 lutego 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. nr 48 poz.247). Celem tej zmiany było wyłączenie z zakresu przewozów okazjonalnych przewozów taksówkowych za które uznawane mają być wszystkie przewozy na podstawie taksometru. Założeniem ustawodawcy było to aby masowe usługi dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Stąd też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego z której wyłączona są przewozy taksówkowe. W przekonaniu sądu ustawodawca miał prawo dokonania takich zmian w definicji przewozu okazjonalnego (art.18 ust.4a) oraz ustalenia wyjątków określonych w art.18 ust.4b u.t.d. Nie stanowi to naruszenie przepisu art.32 Konstytucji. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest uzasadniony. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że art.5b ust.1, art. 18 ust 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i nie można się na nie powoływać wobec jednostek. Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z dnia 1998.07.21) utraciła moc i została zastąpiona Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z dnia 2015.09.17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit b Dyrektywy pojęcie usługa oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a "przepisy techniczne" zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) Dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Oczywistym jest, że realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej stałej bezpośredniej obecności obu stron umowy – realizującego przewóz jak i przewożonego. Zaznaczyć także należy, że dla zastosowania Dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy uzyciu aplikacji D. Wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt C 434/15) Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo [...], polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19). Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Wobec tego, że przepisy art.5b ust.1, art.18 ust.4a i 4b w związku z art.4 pkt 11 u.t.d, w ocenie sądu, nie są przepisami technicznymi sąd oddalił wniosek M.B. o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym. Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego czy przepisy art.18 ust.4a i 4b są zgodne z art.20 w związku z art..22,31 ust.3 i 32 ust.1 i 2 Konstytucji. W ocenie skarżącego organy administracji winny były odmówić zastosowania cytowanych przepisów ustawy o transporcie ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami. W ocenie sądu, ustawodawca w art. 18 ust. 4a ustawy celowo wprowadził zasadę, zgodnie z którą przewóz okazjonalny może być realizowany pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, jak i określił w art. 18 ust. 4 b pkt 2 ustawy zwalniające z tego obowiązku dodatkowe wymogi, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób innymi samochodami osobowymi. Ustawodawca odmiennie regulując różne sposoby przewozu osób ma możliwość wprowadzenia określonych środków, których celem jest zapewnienie w praktyce realizacji wynikającego z ustawy zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów przez różnych przewoźników. Podkreślić należy, że różny charakter tych przewozów wiąże się bezpośrednio z odmiennym uregulowaniem warunków obu rodzajów licencji, udzielanych na przewozy taksówkowe i pozostałe przewozy. Warunki te w przypadku taksówki unormowane są w art. 6 ustawy a w przypadku wykonywania transportu drogowego przewozu osób samochodem w art. 5c ustawy. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który uzyskać ma licencję taksówkową musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym. Z przepisów ustawy wynika zatem, że podmiot świadczący usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, nie jest podmiotem dokonującym przewozu osób takich jak przewozy taksówkowe. Chcąc realizować takie przewozy powinien on posiadać licencję taksówkową. Licencję taką może on uzyskać po złożeniu stosownego wniosku i spełnieniu przewidzianych w ustawie warunków. M.B. jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie przejazdów taksówkowych i nie może się domagać takiego samego zakresu uprawnień jak taksówkarz. W przekonaniu sądu nieuzasadniony jest zatem zarzut sprzeczności cytowanych przepisów ustawy o transporcie drogowym z wartościami konstytucyjnymi takimi jak zasada wolności gospodarczej i zasada jej ograniczania oraz zasada równości i zakazu dyskryminacji. W związku z czym sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Organ odwoławczy trafnie odstąpił od przesłuchania w charakterze świadka A.K. W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do tego wniosku dowodowego i sąd podzielił argumentację organu odwoławczego w tym zakresie. Zaznaczyć należy, że w przewozie w dniu 24 kwietnia poza M.P. uczestniczył jeszcze jeden pasażer lecz to M.P. zamówiła usługę przewozu za pośrednictwem aplikacji D ( a nie na podstawie pisemnej umowy zawartej w siedzibie przedsiębiorstwa w Ł.) jak również za pośrednictwem tej aplikacji uzyskała ona informację o płatności za przejazd. W związku z czym przesłuchanie A.K. nie wniosłoby nic nowego do sprawy a skutkowałyby jedynie przedłużeniem postępowania. Dodać także należy, iż została spełniona również druga przesłanka określona w art.18 ust.4b u.t.d. a mianowicie samochód Ford Mondeo nie był własnością skarżącego lecz M.G. Organ administracji słusznie zatem odstąpił od przesłuchania A.K. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się trzech naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego za które organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 9300 zł. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M.B. k.ż.