III SA/Wr 67/19

Wrocław, 13 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu 13 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami usunięcia i przechowania pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Jednak nie uzasadnił wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (tak: postanowienia NSA z 21 kwietnia 2006 r., II FZ 167/06 i z 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd - w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. NSA w postanowieniu z 25 lipca 2008 r., II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżący - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemożliwym było tym samym dokonanie merytorycznej oceny tego wniosku, także w zakresie, w jakim sąd administracyjny miał obowiązek z urzędu uwzględnienia okoliczności przemawiających za jego wstrzymaniem lub odmową wstrzymania. Brak uzasadnienia wniosku stanowi bowiem naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń, przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji (postanowienie NSA z 20 września 2011r., II GSK 1826/11, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu skargi, skarżący odniósł się przede wszystkim do zarzutów merytorycznych, odstępując od uprawdopodobnienia zaistnienia opisanych wyżej przesłanek. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji nie pozwala więc Sądowi na jego uwzględnienie, gdyż dla tego wstrzymania istotne znaczenie mają - jak to już podkreślono - rzeczywiste skutki, wynikające z wykonania określonych czynności a takich skarżący nie przedstawił. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.