III SA/Wr 68/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych likwidacji barier technicznych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 nr [...]. Skarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty L. przez Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], odmawiającą przyznania F. K. (dalej: skarżąca, strona) dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na likwidację barier technicznych. Uzasadniając odmowę przyznania stronie dofinansowania organ I instancji wyjaśnił, że wniosek strony o dofinansowanie został negatywnie rozpatrzony na posiedzeniu Komisji w dniu [...] maja 2017 r. i że przy rozpatrywaniu wniosków Komisja brała pod uwagę ilość punktów przyznaną zgodnie ze skalą punktową, stanowiącą załącznik nr 2 do procedur ubiegania się o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, technicznych i w komunikowaniu się, ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, będących w dyspozycji Powiatu L., zatwierdzonych uchwałą Nr [...] Zarządu Powiatu L. z dnia [...] września 2007 r. W opinii Komisji, montaż kabino-wanny z hydromasażem oraz kotła C.O. z podajnikiem nie stanowi likwidacji barier dla osoby niepełnosprawnej. Likwidacja barier powinna powodować sprawniejsze działanie danej osoby w społeczeństwie i umożliwić jej lepsze funkcjonowanie. Zdaniem Komisji, zgłoszony do dofinansowania sprzęt powinien zatem uruchamiać się automatycznie, przez odpowiednie zaprogramowanie i nie wymagać ingerencji ze strony osoby niepełnosprawnej. Piec C.O. z podajnikiem nie spełnia tych wymogów. Natomiast wymiana istniejącego brodzika na wannę z hydromasażem nie stanowi likwidacji barier, a jedynie modernizację infrastruktury mieszkaniowej. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. strona wniosła o wydanie jej kopii załącznika nr 2, na który powołano się w piśmie Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. którym poinformowano ją o odmownym załatwieniu wniosku oraz o wydanie kopii innych dokumentów. Ponadto strona podniosła, że całkowicie nie zgadza się z zawartą w tym piśmie decyzją i jej lapidarnym uzasadnieniem. Zarzuciła, że nie otrzymała żadnej informacji o środkach odwoławczych, zaś brak odwołania uważa za niezgodny z prawem, podobnie jak sposób procedowania rzez organ w sprawie jej tożsamego wniosku o dofinansowania , złożonego w 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. poinformował stronę, że rozpatrywanie wniosków dotyczących wykonania usług z zakresu likwidacji barier architektonicznych, technicznych i w komunikowaniu się odbywa się w oparciu o ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.), rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t. jedn., Dz. U. z 2015 r. poz. 926) - które to przepisy nie dają podstawy do wydawania rozstrzygnięć w formie decyzji administracyjnej, a wobec tego od przyjęcia lub odrzucenia wniosku o dofinansowanie odwołanie nie przysługuje. W dniu [...] czerwca 2017 r. strona skierowała do Starosty L. pismo zatytułowane "Odwołanie i skarga", zaznaczając, że dotyczy ono zarówno informacji Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 r., jak i załatwienia jej wniosku o dofinansowanie z dnia [...] lipca 2016 r. W piśmie tym pełnomocnik strony (córka) - poza zarzutami dotyczącymi rozpatrzenia jej wniosku z 2016 r. – odniosła się do treści protokołu z wizji lokalnej, jaką przeprowadzono w domu skarżącej w dniu [...] maja 2017 r. Zarzuciła, że protokół z wizji lokalnej zawiera stwierdzenia, które sugerują, jakoby piec, którego dotyczy wniosek o dofinansowanie, wymagał kilkukrotnego zejścia do piwnicy w celu jego obsługi. Podkreśliła, że podczas wizji lokalnej wskazywano pracownikom nieszczelności dotychczas używanego pieca. Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w rozstrzygnięciu Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L., podniosła że wnioskowany piec z podajnikiem z pewnością polepszyłby funkcjonowanie codzienne strony. Jak bowiem wskazano we wniosku o dofinansowanie, piec ten wymagałby obsługi raz na dwa tygodnie, podczas gdy dotychczasowy wymaga ośmiu wizyt na dobę, co stanowi ogromną różnicę dla funkcjonowania osoby niepełnosprawnej. Podkreśliła, że jej zdaniem "likwidacja barier" ma usprawnić działanie/ulepszyć funkcjonowanie, a nie całkowicie wyeliminować to działanie czy funkcjonowanie. W dniu [...] października 2017 r., na skutek interwencji Wojewody D., odwołanie skarżącej zostało przekazane według właściwości SKO w J., które skarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy dofinansowania powinno nastąpić w formie decyzji, którą strona może kwestionować w drodze odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Brak bowiem możliwości zaskarżenia do administracyjnego negatywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o udzielenie dofinansowania sądu, prowadziłoby do takiego skutku, że rozstrzygnięcie w postaci odmowy dofinansowania nie podlegałoby jakiejkolwiek kontroli sądowej. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów odwołania, SKO uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem nie zostały spełnione przesłanki, które uzasadniałyby uznanie zakupu pieca C. O. z podajnikiem oraz kabino-wanny z hydromasażem za likwidujące bariery techniczne. Odnosząc się do stanowiska strony organ odwoławczy uznał, że kwalifikacja zakupu urządzeń jako stanowiących likwidację barier technicznych nie jest uzależniona od stanu tych urządzeń i ich dalszej funkcjonalności. Sam fakt złego stanu technicznego dotychczas używanego pieca oraz kabiny prysznicowej nie może być uznany za wystarczający do udzielenia dofinansowania. Należało bowiem ustalić, czy poprzez zakup nowego rodzaju pieca C. O. oraz nowej kabiny prysznicowej z dodatkowym wyposażeniem spowoduje sprawniejsze działanie osoby niepełnosprawnej w społeczeństwie i umożliwi wydajniejsze jej funkcjonowanie. Zdaniem Kolegium zakup kabino-wanny z hydromasażem może być poczytany jako podniesienie standardu życia, ponieważ zmierza do zapewnienia stronie lepszych warunków do samodzielnej rehabilitacji. I choć tego typu potrzeba jest ze wszech miar uzasadniona w stosunku do osób z niedowładem kończyn dolnych, to jednak nie może być finansowana ze środków PFRON przeznaczonych na likwidację barier technicznych, ponieważ dotychczasowy brak kabino-wanny z hydromasażem takiej bariery nie stanowi. Podobnie zresztą Kolegium oceniło odmowę dofinansowania zakupu pieca C. O. z podajnikiem, który bez wątpienia wymaga udziału samej osoby niepełnosprawnej w jego obsłudze. Składane w toku postępowania oświadczenia osób trzecich o udzieleniu wnioskodawczyni pomocy w obsłudze nowego pieca C. O. nie mogą wpłynąć na ocenę charakteru wnioskowanego urządzenia, ponieważ w dalszym ciągu jest to urządzenie, które wymaga obsługi i nie da się wykluczyć, że w pewnych sytuacjach to osoba niepełnosprawna będzie zmuszona do samodzielnej obsługi pieca. W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zwolnienie jej z kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto podniosła brak rozstrzygnięcia organu odwoławczego co do odwołania strony od decyzji Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], jak również przekroczenie przez orzekające w sprawie organy granic swobodnej oceny dowodów, w tym naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie. Wskazała również, że w sprawie prowadzone były równolegle dwa postępowania odwoławcze zakończone zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Kolegium oraz uchwałą Rady Powiatu L. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] podjętą w następstwie skargi na Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z podnoszeniem przez skarżącą – zarówno w odwołaniu, jak i w obecnie wniesionej skardze – zarzutów dotyczących zarówno postępowania zainicjowanego jej wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r., jak i wszczętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r., a także zarzutów objętych skargą na działanie organu, Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest jedynie zgodność z prawem decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] i prawidłowość poprzedzającego ją postępowania, toczącego się na skutek wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2017 r. Zgodnie bowiem z treścią regulacji art. 134 § 1 p.s.a. , Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice materialnoprawne sprawy z kolei zakreśla - w tym przypadku - jej przedmiot wskazany we wniosku wszczynającym postepowanie w sprawie przyznania dofinansowania, przy czym każdy ze złożonych przez stronę wniosków uruchamiał kolejne, niezależne postępowanie i w tym sensie proceduralnie wyznaczał granice każdej ze spraw. Tym samym Sąd nie badał obecnie kwestii prawidłowości załatwienia wniosku skarżącej z 2016 r. , bowiem ta była przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia (postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...]), ocena legalności którego przez Sąd może mieć miejsce w sprawie zainicjowanej skargą na to postanowienie. Sąd akceptuje i podziela stanowisko SKO, odwołujące się do linii orzeczniczej prezentowanej przez znaczną część judykatury, że odmowa przyznania przedmiotowego dofinansowania winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej (por. np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 998/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1424/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1340/15, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2426/14). Wobec tego przyjąć w sprawie należało, że prawidłowo organ odwoławczy przyjął, iż informacja Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. stanowiła w istocie decyzją administracyjną, od której służyło odwołanie i że wobec powyższego skarżoną obecnie decyzja została prawidłowo wydana w toku odwoławczym. Przechodząc do oceny merytorycznych zarzutów skargi, Sąd uznał, że zasługują one na uwzględnienie. Warunki przyznawania świadczeń ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) na dofinansowanie do zakupu sprzętu komputerowego zostały określone przez ustawodawcę w art. 10e ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2046), warunkując uprawnienie do tego świadczenia od spełnienia kryterium niepełnosprawności oraz kryterium dochodowego. Szczegółowe warunki, jakie powinny spełniać osoby niepełnosprawne ubiegające się o dofinansowanie określa natomiast rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t. jedn., Dz. U. z 2015 r. poz. 926). Zgodnie z § 6 pkt 2 ww. rozporządzenia o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się na likwidację barier w komunikowaniu się i technicznych - osoby niepełnosprawne, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności. Z kolei § 11 tego aktu określa co powinien zawierać wniosek osoby niepełnosprawnej o dofinansowanie ze środków Funduszu. Uzyskanie dofinansowania wskazanego we wniosku następuje natomiast na podstawie umowy cywilnoprawnej (§ 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną z ograniczeniami ruchu – z niedowładem kończyn dolnych po przebytym zapaleniu rdzenia kręgowego. Powyższe rozpoznanie zostało zawarte w zaświadczeniu wystawionym przez lekarza specjalistę – neurologa, w którym również zawarto informację, że ze względu trudności skarżącej z poruszaniem się na schodach, zalecany jest zakup pieca c.o. z podajnikiem . Kabino-wanna z siedziskiem i hydromasażem ułatwi natomiast wnioskodawczyni codzienną higienę i służy rehabilitacji. Skarżąca we wniosku wskazała, że wnioskowane dofinansowanie do zakupu nowego pieca z podajnikiem pieca z podajnikiem jest uzasadnione, bowiem dotychczas użytkowany piec wymaga częstej regulacji, co wiąże się z koniecznością schodzenia do kotłowni, nowy natomiast może być obsługiwany raz na dwa tygodnie. Z przedłożonych w postepowaniu oświadczeń J. L. i I. D. wynika, że osoby te pomagały dotychczas skarżącej w obsłudze pieca i deklarują dalszą pomoc. Samo zredukowanie ilości wizyt w kotłowni stanowiłoby wielką pomoc dla skarżącej, ze względu na jej ograniczenia ruchowe. Z kolei odnośnie zakupu kabino-wanny z hydromasażem we wniosku wskazano, że posiada ona uchwyty i siedzisko zapewniające bezpieczeństwo, podczas gdy w istniejącym brodziku dochodziło do upadków ( w tym złamania kończyny dolnej w 2011 r.). Podkreślenia wymaga, że pomoc, o którą skarżąca wystąpiła we wniosku należy zaliczyć do potrzeb należących do likwidacji barier technicznych i jest uzasadniona potrzebami wnioskodawcy. Decyzja w przedmiocie dofinansowania do likwidacji barier technicznych oparta jest jednakże na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że zadaniem organu jest wszechstronna ocena sytuacji wnioskodawcy, rozpatrzenie okoliczności działających za lub przeciw przyznaniu świadczenia. Przedmiotowa ocena powinna również uwzględniać podstawowe zasady i kryteria przyznawania takiego dofinansowania, a także ilość posiadanych przez organ środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Kontrola sądowa tego rodzaju decyzji nie może zatem wnikać w samą treść rozstrzygnięcia – tę bowiem kształtują reguły wyboru, określone m.in. w powołanej uchwale Rady Powiatu, wysokość punktacji otrzymanej przez wniosek przy zastosowaniu tych reguł oraz wielkość dostępnych środków na dofinansowanie. Badaniu przez Sąd podlega wobec powyższego prawidłowość procedowania wniosku, w tym przede wszystkim dopełnienia przez organ orzekający w sprawie obowiązku wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawidłowość wykładni i zastosowania normy prawa materialnego. Orzekając bowiem w ramach uznania administracyjnego, organ ma obowiązek należycie ustalić istotne dla sprawy okoliczności oraz dokonać ich pełnej i wszechstronnej oceny, w przeciwnym bowiem wypadku mamy do czynienia nie z uznaniem administracyjnym, ale dowolnością działania organu administracji. Tym samym na organie spoczywa obowiązek odniesienia się w rozstrzygnięciu do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia stosowanej normy prawnej i ich kompleksowej oceny. Zdaniem Sadu, decyzje wydane w rozpoznawanej sprawie tego warunku nie spełniają. Przede wszystkim zauważyć należy, że negatywną ocenę wniosku skarżącej oparto na wadliwej – zdaniem Sądu – interpretacji pojęcia "likwidacji barier technicznych" , którą organ w istocie sprowadza do sytuacji, w której nie istnieją żadne utrudnienia dla osoby z niepełnosprawnością w codziennym funkcjonowaniu. Tymczasem z powołanych przepisów rozporządzenia, nie wynika, by likwidacja barier w jego rozumieniu musiała polegać na całkowitym ich usunięciu. Ma ona prowadzić do ograniczenia utrudnień i znaczącej poprawy funkcjonowania osoby niepełnosprawnej oraz wykonywania przez nią codziennych czynności. Za taką interpretacją przemawia również racjonalny cel, którego realizacji mają służyć przepisu powołanej na wstępie ustawy i rozporządzenia. Również językowa wykładnia § 6 pkt 2 ww. rozporządzenia, w którym stwierdza się, że realizacja (działań polegających na likwidacji barier technicznych) ma umożliwić lub w znacznym stopniu ułatwić osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności - prowadzi do wniosku, że likwidacją barier w tym znaczeniu jest także likwidacja przynajmniej niektórych, nawet jeśli nie wszystkich, dotychczasowych barier danego rodzaju. Stopień i zakres ich likwidacji może, zdaniem Sądu wpływać na ocenę punktową wniosku i w tym sensie wpływać na ostateczną decyzję o przyznaniu dofinansowania lub kolejność jego przyznania, nie jest natomiast uzasadniona teza, że dopiero całkowite zniesienie tych barier jest warunkiem prawa do dofinansowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ miał obowiązek ocenić, czy zakup przez skarżącą pieca oraz kabino-wanny z hydromasażem mógł przyczynić się do likwidacji przynajmniej niektórych z spośród barier technicznych obecnie utrudniających jej codzienne funkcjonowanie. W tym kontekście nie bez znaczenia bowiem jest podnoszona przez stronę okoliczność, że nowy piec c.o. z podajnikiem wymagałby znacząco mniejszej ingerencji i obsługi (raz na dwa tygodnie) niż dotychczasowy (ok. 8 razy na dobę). Ocena powyższych okoliczności przez organy jest dla Sądu niezrozumiała i nie znajduje oparcia w celu wyrażonym w treści powołanego § 6 rozporządzenia. W sytuacji bowiem , gdy skarżąca ma potwierdzone przez lekarza i niekwestionowane przez organ ograniczenia ruchowe (niedowład kończyn dolnych), już samo zmniejszenie częstotliwości obsługi pieca stanowi likwidację ilości i rozmiaru barier technicznych, znacząco ułatwiając jej funkcjonowanie, już chociażby poprzez zmniejszenie ilości uciążliwych na niej konieczności pokonywania schodów lub częstotliwości korzystania z pomocy innych osób. Z kolei w kwestii zakupu kabino-wanny, organy w ogóle nie odniosły się, przez co nie uwzględniły podnoszonych przez stronę okoliczności dotyczących zwiększenia wygody korzystania z wanny z siedziskiem i uchwytami oraz poprawny bezpieczeństwa – które to powinny zostać ocenione w kontekście barier w korzystaniu, jakie wynikają z barku zapewnienia osobie z niedowładem kończyn dolnych bezpiecznych warunków higieny przy korzystaniu z dotychczas istniejącego brodzika, w którym mogą i miały miejsce upadki. W tym zakresie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zawierają w ogóle uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a., który zobowiązuje organ do dokonania wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego i art. 11 k.p.a., nakazującego organom wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Rozstrzygając sprawę ponownie organy mają obowiązek uwzględnić stanowisko Sądu co do interpretacji prawa oraz dokonać pełnej oceny wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącą w kontekście likwidacji barier technicznych, która ułatwi jej wykonywanie codziennych czynności. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a ) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzja oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.