III SA/Wr 7/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki M. sp. z o.o. B. sp. k. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2021 r. nr 0201-IOA.4246.260.2021 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 grudnia 2021 r. spółka M. sp. z o.o. B. sp. k. z siedzibą w Z. (strona skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2021 r. nr 0201-IOA.4246.260.2021 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 10 stycznia 2022 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 720 (siedmiuset dwudziestu) złotych, oraz o złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono tymczasowemu pełnomocnikowi spółki w dniu 24 marca 2022 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie wraz z dniem 31 marca 2022 r. Pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. (wpływ do WSA: 8 kwietnia 2022 r.) pełnomocnik tymczasowy poinformował Sąd, iż został wyznaczony z urzędu, jako tymczasowy pełnomocnik szczególny strony skarżącej, a umocowanie do działania znajduje się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że strona wnosząca skargę ma obowiązek uiszczenia wpisu, a od obowiązku tego zwalnia stronę jedynie ustawa – art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. lub postanowienie o przyznaniu prawa pomocy - art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ewentualnie art. 240 p.p.s.a. Bezsprzecznym jest, że w sprawie nie mają zastosowania ani art. 240 p.p.s.a., ani też art. 239 § 1 p.p.s.a. Jednakże przez wzgląd na fakt, że ustawodawca w art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wyraźnie wskazał, iż obowiązku ponoszenia kosztów sadowych nie ma kurator ustanowiony przez sąd orzekający lub przez sąd opiekuńczy dla danej sprawy, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie kwestia ta wymaga bardziej szczegółowych wyjaśnień. Zarówno orzecznictwo, jak i doktryna traktuje zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowań sądowych, jako wyjątki podlegające wykładni ścisłej, a czasem nawet zawężającej (zob. M.Jagielska, J.Jagielski, P. Gołaszewski (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 6. wydanie, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2019, a także powołane tam orzecznictwo oraz postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28.10.2020 r., sygn. akt III SA/Wr 142/20). Odnosząc powyższe rozważania do zwolnienia określonego w art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należy przyjąć, że dotyczy ono kuratora ustanowionego dla konkretnej sprawy toczącej się przed sądem administracyjnym, sąd orzekający w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej powinien zdecydować o jego ustanowieniu lub zwrócić się do sadu opiekuńczego o ustanowienie. Ze względu na powyższe, nie można uznać, że art. 239 § 1 pkt 3 p.p.s.a. dotyczy każdego ustanowionego kuratora, a tym samym każdego pełnomocnika tymczasowego ustanowionego dla strony do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd (patrz: postanowienie NSA z 25.06.2020 r., sygn. akt II GZ 150/20). Ponadto, należy wspomnieć, że pełnomocnik tymczasowy strony skarżącej nie przedłożył swojego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej w sprawie przed sądami administracyjnymi, tym samym, nie uczynił zadość wezwaniu w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, jeśli prawidłowo wezwana strona skarżąca nie usunęła braków formalnego i fiskalnego skargi do dnia dzisiejszego, skargę należało odrzucić. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.