III SA/Wr 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Moskała, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. w S., na czynność Starosty Ś., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. Starosta Powiatowy w Ś. zatwierdził nowy projekt organizacji ruchu w ciągu drogi powiatowej Nr [...] D na odcinku [...] – skrzyżowanie z drogą powiatową Nr [...] D (kierunek [...]), zgodnie z którym na tym odcinku drogi wprowadzono ograniczenie ruchu dla pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej [...] ton. Pismem z dnia [...] r. (nadanym w dniu [...] r.) A sp. z o.o. w S. (zwana dalej stroną skarżącą) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na wskazaną wyżej czynność Starosty Ś. W dniu [...] r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – oryginału lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez notariusza, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Pismo z wezwaniem doręczono w dniu [...] r. Do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie uzupełniała skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w postaci dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wezwanie z dnia [...] r. do usunięcia braków formalnych skargi doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r. Skoro tak, to ustawowy termin do uzupełniania braków formalnych upłynął z końcem dnia [...] r. ([...]). Mimo to, do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że – mimo prawidłowego (a zarazem skutecznego) wezwania do usunięcia uchybień, z jednoczesnym pouczeniem o normatywnych tego konsekwencjach – w niniejszej sprawie nie uzupełniono braków formalnych. Skarga podlega więc odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.