III SA/Wr 715/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w O. odmówił A. i W. M. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2009 r. Rozstrzygnięcie w tej sprawie, zgodnie z informacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, doręczono pełnomocnikowi wnioskodawców w dniu [...] r. W dniu [...] r. W. M. (dalej skarżący) wywiódł odwołanie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Jak wynika z pieczęci pocztowej odwzorowanej na kopercie, przesyłkę zawierającą odwołanie nadano za pośrednictwem [...] w D. w N. w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że skoro skarżący nadał odwołanie w niemieckiej placówce pocztowej w dniu [...] r. i brak jest na kopercie daty stempla polskiego urzędu pocztowego, to należy przyjąć, że datą złożenia odwołania jest data wpływu pisma do Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w S. tj. [...] r. Skoro zatem ostatni dzień terminu na wniesienie odwołania przepadał na dzień [...] r., środek zaskarżenia – zdaniem organu – został wniesiony z uchybieniem terminu. Z takim stanowiskiem organu nie zgodził się skarżący i w dniu [...] r. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 57 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.: dalej: KPA) w zw. z art. 129 § 2 KPA. We wnioskach skargi zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uznanie, że odwołanie wniesione zostało w terminie oraz o zobowiązanie B S.A do przedłożenia informacji, kiedy przesyłka pocztowa o numerze przesyłki [...], nadana przez skarżącego na terenie N., została po raz pierwszy zaewidencjonowana przez B S.A., jako polskiego publicznego operatora pocztowego. Autor skargi wskazał, ze według informacji uzyskanych od urzędu pocztowego na terenie N., przesyłka została przekazana polskiemu urzędowi pocztowemu w dniu [...] r., a zatem przed upływem terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wniósł o oddalenie skargi. Organ przypomniał okoliczności faktyczne sprawy i przedstawił stanowisko tożsame z prezentowanym na wcześniejszych etapach postępowania. W dniu [...] r. Wojewódzki Sad Administracyjny zwrócił się do operatora pocztowego B S.A. o udzielenie informacji kiedy przesyłka o numerze [...] (zwierająca odwołanie) – nadana przez skarżącego W. M. z terenu N. – została zarejestrowana w P. przez B. W odpowiedzi operator wskazał, że przesyłka ta została zarejestrowana w P. w [...] w dniu [...] r. i doręczona adresatowi w dniu [...] r. Do pisma dołączono dokument rejestracji przesyłki potwierdzający informację zawartą w piśmie poczty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że choć po części błędnie uzasadnione, to jednak stanowisko organu odpowiada prawu. Po myśli art. 129 § 2 KPA odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Do obliczania terminów na wniesienie środków odwoławczych od decyzji wydanych w trybie KPA znajdą zastosowanie unormowania Działu I Rozdziału 10 Kodeksu pt. "Terminy". Zgodnie z art. 57 § 1 KPA jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Przepis § 5 stanowi z kolei, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru, 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym, 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. Dla zachowania terminu do wniesienia odwołania niezbędne jest zatem nadanie odwołania przed upływem ustawowego terminu do jego wniesienia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, jak stanowi art. 57 § 5 pkt 2 KPA. Jeśli pismo nadane jest za granicą, dla zachowania ustawowego terminu konieczne jest, aby przed upływem terminu przekazane było polskiej placówce pocztowej, bowiem o zachowaniu terminu do dokonania czynności decyduje nie data nadania pisma za granicą, ale data jego przekazania polskiemu urzędowi pocztowemu. Strona postępowania przebywająca za granicą posługuje się bowiem zagranicznym urzędem pocztowym w celu nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego i potwierdzenie (niezależnie od formy) dokonane przez tę polską placówkę pocztową operatora publicznego też należy traktować jako urzędowe potwierdzenie faktu nadania. (por. J. Pokrzywnicki, Postępowanie administracyjne, 1948, s. 117; postanowienie SN z dnia 12 maja 1978 r., IV CR 130/78, OSPiKA 1979, z. 4, poz. 76; podobnie w wyroku NSA z dnia 26 września 2008 r., II OSK 1101/07, ONSAiWSA 2009, nr 3, poz. 54, OSP 2009, z. 6, poz. 64). Taka interpretacja nie budzi obecnie żadnych wątpliwości i nie jest kwestionowana zarówno w doktrynie jak i judykaturze. Sąd wyręczył organ i z urzędu zwrócił się do publicznego operatora pocztowego, którego zadania na mocy art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.) realizuje B S.A. Jak już wspomniano operator poinformował, że przesyłka została zarejestrowana w P. w [...] w dniu [...] r. Według zaprezentowanego wywodu właśnie tą datę należy przyjąć jako moment wniesienia odwołania. Skoro jednak decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] r. Nr [...] doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] r., to czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu [...]r. ([...]). Organ zatem właściwie ustalił, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, choć błędnie uzasadnił swe rozstrzygnięcie. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że uzasadnienie stanowiska organu – zgodnie z którym należy przyjąć, że datą złożenia odwołania jest data wpływu pisma do Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w S. – jest nieprawidłowe. Organ sam winien był sam pozyskać stosowną informację, albowiem to na nim spoczywa obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych (art. 7 KPA). Sąd uznał jednak, że pomimo niewyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności sprawy i częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, niecelowym – ze względu na zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne – było eliminowanie orzeczenia, które zawiera właściwy kierunek rozstrzygnięcia. Ponowne procedowanie na odwołaniem skarżącego doprowadziłoby bowiem to wydania postanowienia tożsamej treści. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.