III SA/Wr 764/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. J.-B., na fakt piastowania funkcji radnej Rady Gminy W., postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. M J-B wniósł skargę w sprawie - jak to określił - piastowania funkcji radnej Rady Gminy W przez B S, albowiem wykorzystuje ona mienie komunalne do prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem autora skargi, winno to skutkować wygaśnięciem mandatu radnej, po upływnie 3 miesięcy od dnia ślubowania. Wskazał nadto, iż art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wprowadza zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez radnych, z wykorzystaniem mienia komunalnego. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi, na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarga jest niedopuszczalna, gdyż orzekanie w takiej sprawie nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. ustanawia wyczerpujący katalog określający przedmiotowy zakres kompetencyjny sądów administracyjnych. W katalogu tym nie przewidziano uprawnienia sądu do badania prawidłowości wykonywania mandatu radnego. Prawodawca wyłączył tym samym z kognicji sądów administracyjnych tę sferę badania legalności działalności członków organów jednostek samorządu terytorialne-go. Skoro zatem wskazany przepis wyznacza ścisłe ramy właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, to w wypadku przekroczenia zakresu wskazanych tam kom-petencji sąd dopuściłby się ewidentnego naruszenia przywołanego przepisu (por. wy-rok NSA z dnia 1 kwietnia 2009 r., II FSK 1930/07, LEX Nr 497203). W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia nie ulega wątpliwości, że skarżący nie może się skutecznie domagać, aby sąd administracyjny powziął działania mające na celu weryfikację podniesionych w skardze okoliczności i ewentualnie zastosował środki zmierzające do eliminacji stanu niezgodnego (w ocenie strony skarżącej) z prawem. Kontrola w tym zakresie, w przypadku gmin, należy do organu stanowiącego i kontrolnego, jakim jest rada gminy, oraz organu nadzoru nad działalnością gminy (wojewoda). Dopiero uchwały rady gminy (lub zarządzenia wojewody) wydane w tej sprawie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, jednakże skargę wnieść może w tych przypadkach jedynie legitymowany do tego podmiot. W świetle dotychczasowego wywodu, skarga podlega odrzuceniu jako oczywiście niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i tak też Sąd orzekł w sentencji niniejszego postanowienia.