III SA/Wr 78/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant : apl.prok. Piotr Raczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005r. sprawy ze skargi "E" S.A. w E. na uchwałę Rady Powiatu Jeleniogórskiego z dnia 3 lipca 2003 r. Nr IV/49/03 w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Kowarach o d d a l a skargę. Uchwałą z dnia 3.07.2003r. Nr IX/49/03 Rada Powiatu Jeleniogórskiego - na podstawie art.12 pkt 8 lit."i" ustawy z dnia 5.06.1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 36, art.43 ust.1 i art.60 ust.3 i ust.4 "b" ustawy z dnia 30.08.1001r. o zakładach opieki zdrowotnej - w §1 postanowiła zlikwidować powiatową jednostkę organizacyjną pn. "Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Kowarach" (...), ustalając jednocześnie w §6 tej uchwały termin zakończenia czynności likwidacyjnych na dzień 3.07.2006r. Spółka akcyjna "E" z/s w E., po uprzednim wezwaniu - pismem z dnia 20.01.2003 r. - "do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą uchwałę. W skardze tej domagała się zobowiązania Rady Powiatu Jeleniogórskiego do zmiany uchwały poprzez ustalenie daty zakończenia czynności likwidacyjnych w sposób umożliwiający zaspokojenie skarżącej spółki w rozsądny sposób. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wyjaśniła, że jest wierzycielem likwidowanego zoz-u na mocy trzech nakazów zapłaty wydanych przez sądy powszechne, na łączna kwotę 352.043,37 zł, przy czym według informacji organu egzekucyjnego zaspokojenie nie jest możliwe. Strona skarżąca podniosła, iż zdaje sobie sprawę, że jedyną realną szansą na zaspokojenie daje skierowanie egzekucji do organu założycielskiego, jednakże na przeszkodzie temu stoi termin zakończenia czynności likwidacyjnych dopiero na dzień 3.07.2006 r. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W ocenie Rady Powiatu Jeleniogórskiego skarżąca spółka nie wskazała naruszenia przepisów prawa przy podejmowaniu uchwały i nie wykazała naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jej interesu prawnego lub uprawnienia. Poza tym strona przeciwna podniosła, że brak możliwości zaspokojenia skarżącej z uwagi na brak wskazania terminu, który zdaniem skarżącej uznać należy za "rozsądny". W dalszych pismach procesowych strona skarżąca - przywołując treść art. 60 ustawy z dnia 30.08.1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej - zarzuciła, że zaskarżona uchwała narusza ten przepis, bowiem likwidacja samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej jest ustawowo ograniczona. Ustosunkowując się do podniesionych w toku postępowania twierdzeń skarżącej spółki strona przeciwna wskazała, że podejmuje działania mające na celu zaspokojenie wierzycieli Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Kowarach w likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w sprawach skarga: na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Według art. 87 ust.1 ustawy z dnia 5.06.1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Stosownie zaś do treści art. 88 ust.1 powołanej ustawy cytowany wyżej przepis stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowanie czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Nie ulega wątpliwości, że skarga na uchwałę rady powiatu - jako organu, który utworzył zakład opieki zdrowotnej - o likwidacji samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest uchwałą z zakresu administracji publicznej a zatem zgodnie z powołanym na wstępie art. 3§2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd właściwy jest do rozpoznania skargi. Skarga jednakże na uwzględnienie nie zasługiwała. Zgodnie bowiem z przepisem art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny (...). Także cytowany wyżej przepis art. 87 ust.1 ustawy o samorządzie powiatowym, mający odpowiednie zastosowanie w związku z art. 88 ust.1 tejże ustawy, jednoznacznie uzależnia legitymację do złożenia tego typu skargi od naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Pojęcie "interesu prawnego" i "uprawnienia" nie zostało wprawdzie normatywnie określone. W doktrynie i orzecznictwie dominuje jednak pogląd, iż o interesie prawnym mówić można, gdy strona - w rozumieniu procesowym - może lub powinna na podstawie obowiązującego prawa uzyskać konkretne korzyści albo może być (lub powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania - jednakże po skonkretyzowaniu decyzją administracyjną przez organ administracji publicznej. Powyższe odnieść należy także do uprawnień. Oznacza to, że o tym czy strona ma uprawnienie czy interes prawny (a nie faktyczny) przesądza istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego to organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki osoby fizycznej, prawnej czy innej jednostki. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie po stronie spółki akcyjnej "E" brak naruszenia jej - tak pojmowanego - interesu prawnego czy uprawnienia. Skarżąca spółka swoje uprawnienie i swój interes prawny upatruje w tym, że jest jednym z wierzycieli Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Kowarach i że praktycznie pozbawiona jest możliwości zaspokojenia swoich roszczeń. Ze stanowiskiem tym - co do naruszenia zaskarżoną uchwałą uprawnienia czy interesu prawnego skarżącej spółki - nie sposób się zgodzić. Wprawdzie przepis art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 30.08.1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) wskazuje, że "Zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiednio państwowej uczelni medycznej lub państwowej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych". Przepis ten nie reguluje jednakże praw i obowiązków administracyjnych strony. Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 2.07.2004r. sygn. akt III SA/Wr 107/04, że "Z orzeczenia sądu powszechnego, dla zabezpieczenia jego wykonania nie można wyprowadzić interesu prawnego. Nie stanowi podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego art. 60 ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, nie reguluje on praw i obowiązków administracyjnoprawnych jednostki". Podzielić należy też pogląd, że art. 60 ust. 4b ustawy o zakładach opieki zdrowotnej reguluje elementy uchwały o likwidacji zakładu opieki zdrowotnej, stanowiąc w pkt. 5, że uchwała oznacza dzień zakończenia czynności likwidacji, zatem art. 60 ust. 6 ustawy nie stanowi podstawy prawnej do wyprowadzenia naruszenia interesu prawnego czy uprawnienia wierzycieli - na mocy orzeczeń sądu powszechnego - do takiego określenia dnia zakończenia czynności likwidacyjnych, które umożliwiałyby im dochodzenie wierzytelności od właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Z tych wszystkich względów, na podstawie art.151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.