III SA/Wr 811/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Skarżoną (opisaną w sentencji wyroku) decyzją, Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor IC) - po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej: strona, skarżąca) - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. (dalej: Naczelnik UC), wymierzającą stronie karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry. Z akt sprawy wynika, że funkcjonariusze celni przeprowadzili w punkcie: Sklep Monopolowy M. B., znajdującym się we W. przy ul. G.[...] , kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.). Stwierdzili, że w lokalu tym znajduje się w/w automat do gier, na którym urządzane są gry bez stosownego zezwolenia. W wyniku czynności kontrolnych, obejmujących m.in. - udokumentowany protokołem - eksperyment procesowy, polegający na odtworzeniu gry na automacie, uznali, że automat ten spełnia definicyjne przesłanki, określone w art. 2 ust. 3 u.g.h. Ustalili, że lokal ten nie jest kasynem gry w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.g.h. Ujawnili, że automat zainstalowano w lokalu na podstawie umowy współpracy, zawartej [...] 2014 r. (na czas nieokreślony), pomiędzy stroną a "A" Sp. z o.o. z/s we W.. Wskazali, że zgodnie z § 2 tej umowy, strona - celem uatrakcyjnienia lokalu - oddała spółce do użytkowania 4 m² powierzchni lokalu na zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik UC wszczął w stosunku do strony - z urzędu - postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. Do postępowania - jako dowód - włączył dokumenty zgromadzone w trakcie kontroli i opinię z [...] 2015 r. z ekspertyzy w/w automatu, autorstwa biegłego sądowego z zakresu informatyki Sądu Okręgowego w S., która potwierdziła ustalenia kontroli. W postępowaniu, organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień i dokumentów związanych ze sprawą. Wezwania strona jednak nie odebrała (uznano je za doręczone w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie organ wezwał do osobistego stawienia się w charakterze świadka K. W. (pracownika strony), która nie stawiła się na wezwanie. Naczelnik UC ustalił poza tym, że w należącym do strony lokalu już wcześniej dokonano zatrzymania innych automatów, na których urządzane były gry hazardowe (w tym zakresie dopuścił w poczet materiału dowodowego dodatkowe dowody). Zdaniem Naczelnika UC, zebrany w sprawie materiał dowodowy przesądził, że na w/w automacie urządzane są - także przez stronę - gry hazardowe, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Naczelnik UC wskazał, że strona nie posiadała ważnego zezwolenia na urządzanie tychże gier oraz że lokal, w którym urządzała gry, nie jest kasynem gry. Ustalenia i rozstrzygnięcia Naczelnika UC znalazły potwierdzenie w decyzji tego organu, nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, z tytułu urządzania gier na w/w automacie poza kasynem gry. Materialno-prawną podstawę tej decyzji stanowił m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor IC - w skarżonej decyzji - oparł się m.in. na art. 2 ust. 3 i 5, art. 6 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wskazał, że - stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. - grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Odwołując się do opinii biegłego sądowego oraz ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, Dyrektor IC stwierdził, że gry na spornym automacie czynią zadość regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Uznał, że urządzającym gry na tym automacie była niewątpliwie także strona, czego dowodzi - jego zdaniem - zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wskazał, że - w godzinach otwarcia lokalu - umożliwiała ona nieograniczony dostęp do automatów oraz zapewniała odpowiednią obsługę prowadzonych gier. Stwierdził, że potwierdza to treść umowy z [...] 2014 r., zawartej na czas nieokreślony, pomiędzy współpracującym (stroną) a "A" Sp. z o.o. we W. (drugim współpracującym), która to umowa jest "umową współpracy". Wyłożył, że przedmiotowe przedsięwzięcie precyzowało warunki wspólnego urządzania gier na automatach. Dodał, że - zgodnie z § 2 umowy - strona zdecydowała się na powyższe celem uatrakcyjnienia swojego lokalu przez instalowanie automatów i urządzanie na nich gier. Dyrektor IC podkreślił, że strona - mimo wcześniejszego zatrzymania w jej lokalu nielegalnych urządzeń i świadomości nielegalnego prowadzenia na nich gier - dalej podejmowała taką samą działalność na kolejnych urządzeniach, które - w ramach następnej kontroli w jej lokalu - także zostały zatrzymane (ich eksploatacja była przedmiotem kolejnych postępowań w sprawie nakładania kar pieniężnych). Następnie, Dyrektor IC przywołał ustalenia kontroli (wyniki oględzin automatu i wynik eksperymentu procesowego...) oraz opinię z ekspertyzy spornego automatu, przeprowadzonej przez biegłego sądowego. Ocenił, że potwierdzają one niewątpliwie, że urządzane na tym automacie gry wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 (częściowo także art. 2 ust. 5) u.g.h. Stwierdził, że ustalenia te bezsprzecznie wykazały również, że strona nigdy nie posiadała (nie uzyskała) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych a skontrolowany lokal nie był kasynem gry. Dyrektor IC podkreślił, że w sprawie pozyskano legalne dowody. Zgodnie bowiem z art. 30 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzaniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązany do tego podmiot poddany kontroli, zaś - w świetle ust. 2 pkt 3 cyt. przepisu - kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Organ odwoławczy zauważył, że dowód w postaci ww. opinii został sporządzony przez biegłego sądowego, a wiedza, jaką posiada ten biegły, została zweryfikowana przez Sąd Okręgowy w S., gdyż został on wpisany na listę biegłych z zakresu informatyki tego Sądu. To zaś oznacza, że jego wiedza i doświadczenie zawodowe są wystarczające do tego, aby mógł być powołany oraz wydawać opinie, jako biegły, w niniejszej sprawie. W opinii Dyrektora IC, wskazane dowody są dowodami, o których mowa w art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: o.p.) i które - w myśl art. 180 § 1 o.p. - należało dopuścić, jako przyczyniające się do wyjaśnienia sprawy. W jego ocenie, tak zgromadzony materiał dowodowy stał się podstawą rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Jako chybiony, Dyrektor IC ocenił zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h., które - jego zdaniem - są adresowane do strony nie zaś do organów celnych. Dyrektor IC zaakcentował, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów przeciw tezie, iż - na w/w urządzeniu - gry prowadzone były na urządzeniu elektronicznym, o wygrane pieniężne i rzeczowe oraz zawierały element losowości. Organ II instancji odniósł się także do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa Unii Europejskiej, tj. naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez jego zastosowanie wobec strony, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej, a w konsekwencji, przy braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany. Podał, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał jednoznacznie wypowiedział się jedynie na temat art. 14 ust. 1 u.g.h., wskazując na jego techniczny charakter (w rozumieniu ww. dyrektywy). Podniósł, że TSUE wyraził także pogląd, że przepisy przejściowe u.g.h. nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych oraz że te przepisy przejściowe to: art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. Zauważył, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie został oceniony w tym orzeczeniu i że - poza tym - przepis ten znajduje się w rozdziale 10 u.g.h., zatytułowanym "Kary pieniężne" - nie jest zatem także przepisem przejściowym, gdyż te znajdują się w rozdziale 12. Nie tego przepisu dotyczył zatem - zdaniem organu - analizowany wyrok TSUE. Organ podkreślił, że pytania prejudycjalne, inicjujące wydanie omawianego wyroku, dotyczyły rzeczywiście przepisów przejściowych, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. oraz że rozszerzające traktowanie znaczenia omawianego orzeczenia TSUE (tu: odnoszone do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wydaje się być nieuprawnione. Organ odwoławczy stwierdził, że nawet gdyby pominąć powyższą argumentację, uznając, że analizowany wyrok dotyczy także art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy zauważyć, w orzeczeniu TSUE nie przesądził jednoznacznie kwestii, czy przepisy tam wskazane (faktycznie art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter "przepisów technicznych'', wskazując jedynie, że taki ich charakter jest potencjalnie możliwy. Zdaniem Dyrektora IC, skoro brak jest orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (dalej: Trybunał, TK), które stwierdzałoby niezgodność art. 89 u.g.h. z Konstytucją RP, to przepis ten winien być przez organ administracji państwowej traktowany jako obowiązujący. Stanowi on zatem samodzielną przesłankę do nałożenia kary we wskazanych w nim okolicznościach faktyczno-prawnych. Dyrektor IC odwołał się w tym zakresie także do licznych wyroków sądów administracyjnych. Końcowo, Dyrektor IC przedstawił uzasadnienie podstawy prawnej zastosowanej dla wymierzenia w sprawie kary pieniężnej (wyjaśnił, dlaczego podstawę tę stanowiły przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 nie zaś art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h.). W skardze - skarżąc ją w całości - ww. decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) przede wszystkim art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry", jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonania, zgodnie z zebranym w sprawie materiałem, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie strony skarżącej zakresem podmiotowym normy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na nią kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry"; 2) niezależnie, także art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, poprzez jego zastosowanie wobec strony, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej, a w konsekwencji, przy braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie wobec strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone. Mając na uwadze powyższe, strona wniosła o: 1) uchylenie w całości skarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika UC, 2) zasądzenie kosztów. Strona przedstawiła obszerne uzasadnienie swojego stanowiska w sprawie. Stwierdziła, że za urządzającego gry hazardowe nie sposób uznać oddającego tylko do używania (tylko wynajmującego) część należącej do niego powierzchni lokalu innemu podmiotowi, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. W ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta nie znajduje bowiem podstaw w prawie procesowym - art. 122, art. 187 § 1 i 191 o.p. (także art. 121 o.p.) oraz materialnym - art. 89 u.g.h. Sąd uznał, że w sprawie nieprawidłowo (czytaj: przedwcześnie) wymierzono stronie karę pieniężną w kwocie 12.000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry. W ocenie Sądu, akta sprawy (przekazane Sądowi, jako stanowiące podstawę wydanych w sprawie decyzji) są niewystarczające (czytaj: niepełne) dla ostatecznego ustalenia, czy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej faktycznie skierowano do podmiotu urządzającego (współurządzającego) gry hazardowe poza kasynem gry. I tak, z uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji wynika, że podstawę dla uznania przez organy celne skarżącej za urządzającego (współurządzającego) gry jest umowa współpracy z 11 listopada 2014 r., zawarta na czas nieokreślony pomiędzy stroną a "A" Sp. z o.o. z/s we W. . Orzekające w sprawie organy powołały się na treść § 2 tej umowy, zgodnie z którym strona - celem uatrakcyjnienia lokalu - oddała spółce do użytkowania 4 m² powierzchni lokalu na zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier. Dyrektor IC wskazał, że - w godzinach otwarcia lokalu - strona umożliwiała nieograniczony dostęp do automatów i zapewniała odpowiednią obsługę prowadzonych gier oraz że przedmiotowe - wspólne - przedsięwzięcie precyzowało warunki wspólnego urządzania gier na automatach. Przechodząc do oceny działań organów celnych w zakresie zastosowania unormowań dotyczących nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą, trzeba zauważyć, że podstawowe znaczenie mają tutaj postanowienia art. 89 ust. 1 u.g.h., statuujące odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej, której podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Sankcją w postaci kary pieniężnej objęty jest więc podmiot urządzający gry hazardowe - gry na automatach, czyli dokonujący "urządzania gier". Termin "urządzanie gier" nie jest zdefiniowany ustawowo. Pojęcie "urządzanie" rozumiane jest zaś jako synonim pojęć "utworzyć, uporządkować, zagospodarować, zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik Poprawnej Polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście, "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań i czynności, dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Urządzającym gry - w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. - jest natomiast podmiot realizujący (wykonujący) te działania i czynności. Orzekające w sprawie organy uznały, że urządzającym gry na przedmiotowym automacie była także strona. Jak wskazał organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy, przede wszystkim w/w umowa współpracy. Analiza akt administracyjnych sprawy (poz. 2-3) potwierdza, że - orzekając w sprawie - organy celne nie dysponowały pełną treścią (wersją) w/w umowy, bazując wyłącznie na zapisie zawartym w § 2 tej umowy. Znajdująca się w aktach sprawy wersja umowy jest bowiem niepełna (szczątkowa). Pozwala na zapoznanie się z treścią tej umowy w zakresie postanowień § 1 - § 3, § 11 i § 12, co jest niewystarczające dla należytego wyjaśnienia sprawy i niewątpliwie narusza zasadę zaufania do organów. W sprawie, poza odwołaniem się do w/w umowy współpracy, organy celne nie wskazały na inne dowody, na podstawie których działania (aktywności) strony traktowane winny być jako "urządzanie" w podanym wyżej znaczeniu, a dotyczące "urządzania gier" - prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier, w rozumieniu u.g.h. Nie dokonały przy tym szczegółowej analizy zapisów tej umowy, w kontekście występowania w jej treści - ewentualnie - postanowień pozwalających na przyjęcie, że skarżąca podejmowała działania (była zobligowana do ich podejmowania postanowieniami umowy, np. do zapewnienia odpowiedniej obsługi prowadzonych gier, o czym wspomina organ II instancji) wskazujące na jej zaangażowanie, jako współurządzającej gry. Sam fakt nazwania umowy "umową współpracy" nie jest - zdaniem Sądu - przesądzające dla przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia ze współpracą w organizowaniu gier (współurządzaniem gier). Sąd stwierdza zatem, że zebrany w sprawie - dotychczas - materiał dowodowy oraz podjęte na jego podstawie ustalenia nie pozwalają na przyjęcie, że strona była - podlegającym karze z art. 89 u.g.h. - podmiotem urządzającym gry. Tym samym, w znaczeniu jw., zasadny okazał się zarzut strony sformułowany w pkt 1 skargi. W ocenie Sądu, w sprawie przedwcześnie uznano, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem gry. Twierdzenie to niewątpliwie narusza art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i 191 o.p., także art. 121 o.p. Nie przesądzając ostatecznie o statusie skarżącej, jako urządzającej, czy też nie urządzającej gry, Sąd wskazuje - przy ponownym załatwieniu sprawy - na konieczność wyjaśnienia tej fundamentalnej dla sprawy kwestii przez przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowo-wyjaśniającego, obejmującego m.in. analizę pełnej treści w/w umowy współpracy, chociażby z punktu widzenia regulacji art. 65 K.c. Wymagane jest poza tym ponowienie próby uzyskania od strony wyjaśnień co do współpracy ze spółką "A" z/s we W. i ewentualna ocena sprawy z uwzględnieniem postawy (zaangażowania) strony w postępowaniu. Jako chybiony, Sąd ocenił natomiast zarzut postawiony w pkt 2 skargi. Strona skarżąca sformułowała zarzut niedopuszczalności zastosowania wobec niej postanowień art. 89 u.g.h., ze względu na brak notyfikacji tego przepisu i innych przepisów tej samej ustawy, którym przypisuje charakter unormowań technicznych w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej, godzi się stwierdzić, co następuje. Brak notyfikacji stosownych przepisów u.g.h. nie wyklucza dopuszczalności stosowania art. 89 tej ustawy. Stanowisko to przesądził ostatecznie NSA, w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; dostępny: CBOSA), stwierdzając w niej, że: "1. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r., Nr 204, s. 37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy; 2. urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.)". Skład Sądu, orzekający w niniejszej sprawie, podziela w pełni pogląd wyrażony przez NSA w sentencji uchwały z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16). Akceptuje także w całości argumentację przywołaną w uzasadnieniu do w/w uchwały. Analizowana uchwała - na mocy art. 269 § 1 u.p.p.s.a. - pośrednio wiąże każdy skład orzekający sądu administracyjnego, który może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez taki skład NSA nowej uchwały, prezentującej odmienne stanowisko prawne. Z uwagi jednak na stwierdzone wcześniej naruszenia prawa materialnego i procesowego, Sąd - uwzględniając regulacje art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 u.p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę, organ celny winien uwzględnić wskazane wyżej zalecenia Sądu co do dalszego postępowania.