III SA/Wr 84/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności pisma postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Od kilku lat choruje na cukrzycę II stopnia, niedługo kończy 60 lat, co przyczynia się do trudności z otrzymaniem pracy. Na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca zakreślił rubryki dotyczące stanu rodzinnego i majątku, podał, że mieszka w lokalu socjalnym, a jego dochód stanowi zasiłek z MOPS w wysokości 400 zł miesięcznie. Dodał, że kwota zasiłku ledwo starcza na opłacenie czynszu, skromne wyżywienie, a niekoniecznie na leki. Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Chodzi zatem o sytuację, gdy po opłaceniu najbardziej niezbędnych potrzeb socjalnych wnioskodawca nie ma możliwości poczynić rezerw na pokrycie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Powyższe zostało wykazane. Jedynym dochodem wnioskodawcy jest zasiłek z MOPS. Za wiarygodne należało uznać wyjaśnienia, że nie jest w stanie pozyskać dodatkowego źródła dochodu z powodu stanu zdrowia i wieku. Ponadto nie ma majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki finansowe, ani rodziny, która byłaby w stanie udzielić mu wsparcia finansowego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla własnego koniecznego utrzymania. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.