III SA/Wr 842/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R.M.-O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie I. oddala skargę w całości; II. przyznaje r.pr. R.W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. – kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Podaniem z dnia [...] grudnia 2014 r. R. M.-O. (dalej także strona, skarżący) wystąpił do Prezydenta W. o umorzenie należności z tytułu opłaty dodatkowej za przekroczenie czasu parkowania przy ul. [...] we W., w dniu [...] grudnia 2014 r. Wyjaśnił, że w tym dniu miał do załatwienia ważną sprawę, co miało trwać około pół godziny. Wykupił więc bilet parkingowy za 2 zł. Spotkanie przedłużyło się jednak z przyczyn niezależnych od niego. Wobec tego po powrocie natychmiast dokupił bilet za 3 zł. Uważa, że wykupienie biletów łącznie na kwotę 5 zł w pełni zaspokoiło 2,5 godzinny czas parkowania. Stwierdził zatem, że stosowanie wobec niego 30 zł kary jest bezzasadne i niesprawiedliwe. Wskazał, że jest emerytem, dla którego cenna jest każda złotówka. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi z uwagi na brak przesłanek do jej zastosowania (brak ważnego interesu strony i interesu publicznego). W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła organowi I instancji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wniosła o uchylenie decyzji w całości. W uzasadnieniu powtórzyła argumenty wniosku o niezawinionym przekroczeniu czasu parkowania i dokupienia dodatkowego biletu po powrocie do pojazdu. Według strony powinno to załatwić sprawę opłaty za parkowanie. Strona wskazała, że miasto nie zwraca nadpłaty po wykupieniu biletu parkingowego na dłuższy niż faktyczny czas parkowania. Powtórzyła ponadto argumenty dotyczące trudnej sytuacji materialnej związane z utrzymywaniem się z emerytury. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. Strona zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz wnosząc o uchylenie decyzji w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W uzasadnieniu skargi podano tę samą argumentację, co we wniosku o umorzenie należności. Skarżący zarzucił niedokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i stwierdził, że jest emerytem, dla którego każda złotówka jest cenna. Skarżący podniósł, że nie kieruje się subiektywnym przekonaniem, wnosząc o przyznanie ulgi w postaci umorzenia. Złożył oświadczenie o stanie majątkowym, gdzie wskazał, że otrzymuje emeryturę w kwocie [...] zł netto miesięcznie. Skarżący utrzymuje się sam i nie posiada lokalu mieszkalnego, a partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania córki w kwocie 500 zł miesięcznie. Wskazał również wydatki na leki w kwocie 200 zł miesięcznie i to, że nie posiada nieruchomości, pojazdów ani oszczędności. Nie jest w stanie ponieść bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania spornych kosztów z tytułu uiszczenia opłaty, a także kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. uzupełniającym skargę podtrzymał stanowisko skarżącego. Powołał podstawy prawne udzielenia wnioskowanej ulgi, a mianowicie art. 55 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 883, dalej także u.f.p.) i art. 67a § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej także o.p.). Przewidują one wymóg wykazania przez wnioskodawcę swojego ważnego interesu lub interesu publicznego przemawiającego za przyznaniem ulgi. Pełnomocnik wskazał, że decyzja o umorzeniu należności jest uznaniowa. Stąd wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale jednak nie dowolny. Winien wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zobowiązuje to organ administracji publicznej do szczególnie starannego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej także k.p.a.). Działanie uznaniowe nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, gdy w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od uznania administracyjnego. Z uwagi na to, że przesłanki "ważnego interesu dłużnika" i "interesu publicznego" mają charakter równorzędny, organ powinien ustalić, która z nich przeważa i na tej podstawie zadecydować o zastosowaniu ulgi w spłacie zobowiązań. Podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego wymaga więc, by interes społeczny i ważny interes dłużnika (często sprzeczne) zostały należycie wyważone. Służy temu analiza sytuacji osobistej i materialnej zobowiązanego. Istotne jest rozważenie, jakie konsekwencje będzie miała zapłata należności pieniężnej w konkretnym przypadku i czy nie wywoła uszczerbku dla interesu publicznego, mimo wykonania zobowiązania. Według pełnomocnika organy administracji nie oceniły dogłębnie sytuacji majątkowej i zdrowotnej skarżącego w kontekście złożonego wniosku o umorzenie oraz zaspokojenia interesu publicznego i ważnego interesu dłużnika. Ocena dokonana zaskarżoną decyzją, że sytuacja materialna strony "nie jest łatwa", nie została połączona z przesłanką ważnego interesu dłużnika, skoro organ II instancji stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki warunkujące umorzenie opłaty w całości. Nie jest to zrozumiałe. Jeśli skarżący wnosił o umorzenie nałożonej opłaty dodatkowej z powodu trudnej sytuacji materialnej, to chodziło mu o jego ważny interes, czyli o przesłankę z art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. Pełnomocnik powołał wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 170/12), w którym stwierdzono, że użyte w powołanym przepisie określenie "ważny interes dłużnika", jest nieostre. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych o istnieniu ważnego interesu dłużnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie oraz możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważnego interesu dłużnika nie można ograniczać do sytuacji nadzwyczajnych czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej. Pojęcie to funkcjonuje w szerszym znaczeniu, uwzględniającym też sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Zawężenie ustawowych wymagań umarzania należności pieniężnych wyłącznie do przypadków, w których wskutek uiszczenia należności miałoby dojść do naruszenia podstaw egzystencji, jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść dłużnika. Pełnomocnik wskazał, że wprawdzie ustawa nie określa treści wniosku, ale powinien on być szczegółowo umotywowany. Wbrew stanowisku organów, na organie ciąży obowiązek udzielenia stronie wszelkich wskazówek i wyjaśnień, a więc wezwania m.in. do dodatkowego udokumentowania swojej sytuacji materialnej. Organ I instancji to uczynił, w odpowiedzi na co skarżący wypełnił właściwy formularz. Zamiast wyjaśnić pojawiające się wątpliwości, organy obu instancji przyjęły jednak postawę całkowicie bierną, wykorzystując to następczo jako dowód na niesłowność skarżącego, gdy nie rodziło problemu ustalenie, że skarżący nie posiada własnego pojazdu, że korzystał z użyczonego pojazdu córki. W przeszłości skarżący był dopisany do dowodu rejestracyjnego samochodu córki jako współwłaściciel w 1%, z uwagi na przysługujące mu wtedy prawo do zniżki ubezpieczeniowej, ale aktualnie nie jest współwłaścicielem tego pojazdu. Ostateczne wyjaśnienie tej kwestii organów orzekających jednak nie interesowało, a tylko jak najszybsze zakończenie postępowania. O braku wyczerpującego postępowania dowodowego i prawidłowej jego oceny świadczy nie tylko bierność organów obu instancji, ale i brak ustalenia rzeczywistych skutków, mogących być wynikiem egzekucji przedmiotowych należności. Kwestie tych skutków organ pominął milczeniem. Zadaniem organu było wyjaśnienie, czy sytuacja materialna i zdrowotna zobowiązanego przesądza o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności pieniężnej i jaki wpływ na sytuację strony ma ewentualne wyegzekwowania przedmiotowych należności. Ustalenia te powinny być ujęte w uzasadnieniu decyzji. Ich brak skutkuje naruszeniem art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Chodzi o zderzenie interesu fiskalnego jednostki samorządu terytorialnego z umacnianiem zaufania obywatela do państwa prawa. Skarżący jest osobą praworządną, nie był karany. Uczestniczył w ważnym spotkaniu, które się przedłużyło z przyczyn od niego niezależnych. Ponieważ nie jest osobą w pełni sprawną, nie miał możliwości skrócenia albo przełożenia tego typu spotkań i musiał je dokończyć w jednorazowym terminie. Skarżący nie widział nigdzie informacji dotyczącej zasad płatności wjeżdżając w strefę płatnego parkowania i nie znał zasad tych płatności, ponieważ nie jest mieszkańcem W. i nie bywa tu często. W dobrej wierze zapłacił za dodatkowe parkowanie, ponieważ nie miał zamiaru uszczuplić dochodów gminy z tego tytułu. Organy powinny więc rozważyć i dać temu wyraz, czy realizacja krótkotrwałego interesu fiskalnego nie podważy zaufania obywatela do państwa prawa, a będzie to na pewno skutek sprzeczny również i z interesem publicznym. Pełnomocnik podniósł, że organy obu instancji w toku oceny wniosku straciły z pola widzenia treść przepisu art. 67d § 1 pkt. 3 u.f.p., który powinien mieć zastosowanie w tej sprawie. Zgodne z tym przepisem organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (5x11,60 zł = 58 zł w 2014 r.). Zachowanie skarżącego w kwestii płatności, jego postawa wprost kwalifikują go do udzielenia ulgi w postaci umorzenia opłaty dodatkowej. Taki sposób rozwiązania nie został w ogóle rozważony przez organy administracji. W konsekwencji generuje to dalsze koszty, niepotrzebne dla załatwienia sprawy, np. związane z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu. Mając na to uwadze pełnomocnik stwierdził, że decyzje obu instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Odnosząc się do zasadności skargi wskazał, że skarżący poza ogólnym sformułowaniem zarzutu o wadliwości decyzji z uwagi na "naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" nie sprecyzował, które przepisy jego zdaniem naruszono zaskarżonym rozstrzygnięciem. Z analizy uzasadnienia skargi wynika, że skarżący upatruje wadliwość decyzji w niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Organ się z tym nie zgodził stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadzono z poszanowaniem dyrektyw dochodzenia do prawdy materialnej, wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. W szczególności organ wezwał stronę do przedstawienia jej sytuacji bytowej. Umożliwił jej też przed wydaniem decyzji I instancji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ podkreślił, że w postępowaniach o udzielanie ulg w spłacie należności publicznoprawnych ciężar dowodu jest przerzucony w znacznej części na stronę postępowania. Dysponuje ona bowiem najpełniejszą wiedzą na temat jej sytuacji życiowej, posiadanego majątku, środków finansowych, a także przesłanek, które w jej ocenie mogą być podstawą do udzielenia ulgi. Obowiązkiem organu administracyjnego jest natomiast wnikliwe rozpatrzenie przedłożonych przez stronę dowodów i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu decyzji. Organ powołał na tę okoliczność wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2013 r. (I SA/Wr 202/13, LEX nr 1329925), w którym sąd uznał, że organ wydając rozstrzygnięcie w zakresie przyznania pomocy opiera się na okolicznościach wskazywanych przez stronę i nie ma obowiązku poszukiwania dowodów potwierdzających te okoliczności. M Rozpatrując wniosek skarżącego organy instancji oparły się przede wszystkim na informacjach ze złożonego przez skarżącego - pod rygorem odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań - oświadczenia o stanie majątkowym z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący mimo wezwania nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających prawdziwość zawartych w oświadczeniu danych, choć to na nim ciążył obowiązek dowodowy w tym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poddał szczegółowej analizie oświadczenie o stanie majątkowym złożone przez skarżącego. Organ nie zakwestionował informacji o wysokości dochodów skarżącego i ponoszonych przez niego wydatków. Organ nie twierdził, że skarżący posiada lokal mieszkalny. Zwrócił jedynie uwagę, że poza ogólnikowym wskazaniem, że partycypuje w opłatach za mieszkanie córki, skarżący nie wyjaśnił, czy zamieszkuje w jej mieszkaniu i czy prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy pisma ZDiUM we W. z [...] stycznia 2015 r. wynika, że skarżący figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako współwłaściciel pojazdu o nr rej. [...], a w rubryce 8 "oświadczenia o stanie majątkowym" wskazał, że nie posiada samochodu ani innego pojazdu. W skardze powtórzył, że nie posiada żadnych pojazdów. Nie wyjaśnił jednak, czy wymieniony pojazd został zbyty, a jeżeli tak, to w jakim okresie (czy jeszcze przed złożeniem oświadczenia o stanie majątkowym, czy po dokonaniu tej czynności). Odnosząc się do podniesionych argumentów o przyczynach powstania należności z tytułu opłaty dodatkowej, organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że jest to podstawa do umorzenia należności. W rozpatrywanej sprawie opłatę dodatkową w wysokości 30 zł nałożono zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Poniesienie należnej opłaty po zawiadomienia o nałożeniu opłaty dodatkowej nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania. Nieuprawnione w tej sytuacji jest więc twierdzenie skarżącego, że wniesienie dwóch opłat parkingowych "łącznie na kwotę 5 zł, w pełni zaspokaja 2,5 h okres parkowania", a w związku z tym że opłatę dodatkową nałożono "bezzasadnie i niesprawiedliwie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd znalazł dostateczne podstawy proceduralne i materialnoprawne do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Sąd stwierdza, że rozpatrywana sprawa dotyczy należności z tytułu opłaty dodatkowej w kwocie 30 zł z tytułu przekroczenia w dniu [...] grudnia 2014 r. opłaconego czasu postoju samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...]. Skarżący wniósł o udzielenie mu ulgi w postaci umorzenia tej należności, którą art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 883, dalej także u.f.p.) kwalifikuje jak środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, którymi są w szczególności dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, do których należą m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. W niniejszej sprawie podstawą prawną pobierania przedmiotowej opłaty jest art. 13 lit. f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), za także uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, sposobu pobierania tych opłat i określenia wysokości opłaty dodatkowej, którą wydano na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 b ust. 3 i 4, art. 13 f ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przesłanki udzielenia wnioskowanej ulgi są natomiast uregulowane art. 55 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt. 5 u.f.p. i w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej także o.p.). Według art. 67 lit.a o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (§ 1 ust. 3). Wynika z tego, że wnioskodawca powinien wykazać swój ważny interes lub interes publiczny przemawiający za przyznaniem ulgi. Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwe wskazanie interesu publicznego, przemawiającego za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Z protokołu nr [...] Sesji Rady Miejskiej W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. wynika bowiem, że opłaty za postój wprowadzono w celu większej rotacji pojazdów na miejscach postojowych i udrożnienia tych miejsc w ścisłym centrum W. Jest publiczny interes wspólnoty samorządowej wyrażony przez Radę Miejską. Zaskarżoną decyzją wydano w trybie uznania administracyjnego. Nakazuje to sądowi dokonanie oceny działań podejmowanych przez organy orzekające w celu należytego wyjaśnienia sprawy i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem, według art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., tylko takie naruszenie przepisów, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według Sądu organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, którego podstawę stanowiło oświadczenie skarżącego sporządzone na wezwanie organu I instancji, zawierające dane obrazujące sytuację materialną, zdrowotną i rodzinną skarżącego. Mimo wezwania organu skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na tę okoliczność. Organ jednak nie zakwestionował treści oświadczenia. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy orzekające nie były obowiązane ponownie wzywać skarżącego czy prowadzić dalsze postępowanie dowodowe. To skarżący, jako zainteresowany w umorzeniu należności, był do tego obowiązany. Sąd stwierdza więc, że materiał dowodowy zgromadzono w sposób wyczerpujący, a sposób jego oceny nie naruszał podstawowej zasady postępowania dowodowego, czyli zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena dowodów obrazujących sytuację skarżącego, przekładająca się na zajęte przez organ stanowisko, jest więc prawidłowa i znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ I instancji umożliwił zatem skarżącemu złożenie dowodów i wyjaśnień obrazujących jego sytuację zdrowotną i bytową aktualną na dzień wydania decyzji. W ocenie Sądu organy, a w szczególności organ I instancji w wyczerpujący sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy i dokonały jego analizy, która znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych decyzji. Tym samym nie można uznać, aby decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie organu jest zatem zgodne z prawem. Sąd stwierdza ponadto, że organy obydwu instancji rozpatrując wniosek nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji I instancji było poprzedzone analizą sytuacji materialnej wnioskodawcy. Organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły także, dlaczego sytuacja bytowa strony nie uzasadnia w ich ocenie umorzenia należności z nałożenia na skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego w kwocie 30 zł. Organy podkreśliły jednak, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka interesu publicznego. Formułując przedmiotową tezę wyjaśniły, że przedmiotem rozważań w tej sprawie było umorzenie kwoty pieniężnej z tytułu kary za niezgodne z prawem nieopłacenie postoju samochodu. Organy wyjaśniły, że zasadniczym celem opłat za zajęcie pasa drogowego jest ochrona dróg, dodatkowo przepisy o drogach publicznych przewidują obligatoryjne opłaty za zajęcie pasa drogowego, regulacje te nie pozwalają na zwolnienie z tych opłat z jakichkolwiek przyczyn dotyczących podmiotu zajmującego pas drogowy. Dodatkowo wyjaśniono, że z punktu widzenia interesu publicznego konieczne jest aby gmina w ramach wartości wspólnych takich jak sprawiedliwość oraz zaufanie obywateli do organów władzy publicznej wszystkich uczestników obrotu prawnego traktowało w sposób sprawiedliwy, wzbudzający zaufanie obywateli. Nie można czynić zarzutu organom, że rozważając zasadność uwzględnienia wniosku skarżącego dopuściły się naruszenia art. 67 lit. a § 1 o.p., a nie art. 67 lit. a § 1 u.f.p., jak błędnie określono w piśmie z dnia 15 stycznia 2016 r. Gdyby stosować taką argumentację, jaką przedstawił w tym kontekście pełnomocnik skarżącego, organ I instancji miałby kompetencję do umarzania z urzędu wszystkich należności z tytułu opłat dodatkowych. Opłaty te wynoszą bowiem odpowiednio: 30 zł za przekroczenie opłaconego czasu parkowania (tak było w rozpatrywanej sprawie) oraz 50,00 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój. Nie przekraczają więc wskazanej pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (5x11,60 zł = 58 zł w 2014 r.). Ocena słuszności bądź celowości podjętych rozstrzygnięć w rozpatrywanej sprawie pozostaje poza zakresem właściwości Sądu. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.