III SA/Wr 94/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., powołując się na art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851, Nr 104 poz. 708, Nr 143 poz. 1032, Nr 170 poz. 1217, Nr 171 poz. 1225, Nr 220 poz. 1600) oraz § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115, zwanego dalej w skrócie rozp. RM) i art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia u J. G. choroby zawodowej, pylicy płuc: pylicy górników kopalń węgla (poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozp. RM). W uzasadnieniu wskazano, że J. G. rozpoczął pracę jako pomocnik górnika w dniu [...] i kolejno pracował na stanowiskach młodszego górnika i górnika do dnia [...]. w W.K. W. K. "V.". Od dnia 1979 r. przebywa na emeryturze. Powyższe stanowiska pracy były związane z pracą pod ziemią. . Podczas tej pracy J. G. był narażony na pył węglowo-kamienny zawierający wolną krystaliczną krzemionkę w stężeniach przekraczających obowiązujące normy higieniczne. Łączny czas ekspozycji skarżącego na pył zwłókniający tkankę płucną wyniósł 24 lata i 4 miesiące D.W.O.M.P. we W., Oddział w W., wydał w dniu [...] orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u J.G. pylicy płuc: pylicy górników kopalń węgla (poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozp. RM) nie stwierdzono bowiem w obrazie radiologicznym klatki piersiowej istnienia zacienień okrągłych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono u skarżącego akcję serca miarową ok. 80/min., ciśnienie tętnicze krwi 230/110, osłuchowo-szmer pęcherzykowy prawidłowy. Badania czynnościowe układu oddechowego - gazometria w normie, spirometria - badanie wykonane nieprawidłowo, wynik trudny do oceny. Radiologicznie wykazano wzmożony rysunek zrębu płucnego o charakterze siateczki, wg klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowego Biura Pracy symbol (1/1 s/s ). W trakcie badań J.G. skarżył się na duszność wysiłkową oraz suchy kaszel lub kaszel z odkrztuszaniem. W orzeczeniu lekarskim podkreślono, że J. G. palił papierosy przez 15 lat 10 sztuk dziennie, obecnie jednak nie pali. W trybie odwoławczym skierowano J. G. na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w dniu [...]wydał zaoczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u J. G. choroby zawodowej - pylicy płuc: pylicy górników kopalń węgla. W uzasadnieniu orzeczenia wywiedziono, że wykonane na przestrzeni lat 1989 - 2007 radiogramy płuc (ostatni z dnia 21 lutego 2007 r.) nie wykazały obecności zagęszczeń ogniskowych odpowiadających efektom oddziaływania pyłów zwłókniających, co tym samym nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej pylicy płuc. Podkreślono tym samym, że orzeczenie D. W. O. M. P. we W., Oddział w W. jest zasadne. W dniu [...]. J. G. wniósł o przeprowadzenie dowodu z kolejnego badania lekarskiego, wniósł o przeprowadzonego tego badania na terenie powiatu w. Podkreślił, że zaoczne orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut w S. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wadliwe bowiem wykonano je w oparciu o niekompletną dokumentację lekarską oraz bez wykonania niezbędnych badań. Nadto J.G. zaznaczył, że nie mógł stawić się w wyznaczonym czasie na badania lekarskie w S. z powodu podeszłego wieku i braku środków finansowych na opłacenie kosztów podróży. Na postawie wymienionych orzeczeń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wydał w dniu [...]wydał [...] o braku podstaw do stwierdzenia u J. G. choroby zawodowej pylicy płuc: pylicy górników kopalń węgla. W odwołaniu od pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia J. G. zakwestionował stanowisko organu podnosząc, że wnosił o ponowne badanie, bowiem nie mógł stawić się w czasie wskazanym w wezwaniu. Wywodził, iż wobec faktu, że wzywano go na badanie do S. widocznie było ono potrzebne. Podkreślił, iż kolejne badanie z całą pewnością wykazałoby, ze cierpi na pylicę płuc. Przed wydaniem decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w piśmie z dnia [...] skierowanym do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wniósł o szersze uzasadnienie opinii lekarskiej z podaniem obrazu klinicznego charakterystycznego dla pylicy górników i opisu zdjęcia rtg klatki piersiowej odwołującego się według klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowego Biura Pracy. W uzasadnieniu pisma organ II instancji pokreślił, że wyczerpujące uzasadnienie medyczne jest podstawą do wydania w tej sprawie decyzji. [...] i [...] w których J. G. prosił o rozważenie możliwości wykonania badań bliżej jego miejsca zamieszkania, a wobec wyznaczenia terminu badania na dzień [...] ze względu na zły stan zdrowia prosił o rozpatrzenie sprawy w trybie zaocznym. Jednocześnie Instytut podkreślił, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...]. Zgodnie bowiem z wytycznymi stosowania międzynarodowej klasyfikacji pylic Międzynarodowego Biura Pracy (ILO) warunkiem niezbędnym do rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie obecności w płucach zagęszczeń ogniskowych (drobnoguzkowych, guzkowych). Natomiast wykonane na przestrzeni lat 1989 - 2007 radiogramy płuc odwołującego się (ostatni z dnia 21.02.2007 r.) tego typu zmian nie wykazały, a zatem, zdaniem tej jednostki orzeczniczej nie było podstaw do rozpoznania pylicy płuc. W dniu [...] do akt sprawy dołączono pismo, w którym odwołujący się udziela pełnomocnictwa córce V. B.Tego samego dnia córka J. G. oświadczyła, iż zapoznała się z dokumentacją choroby zawodowej ojca. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw do weryfikacji pierwszoinstancyjnej decyzji. Organ odwoławczy wywiódł, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust.l i § 5 ust.2 i ust.3 rozp. RM, dwa warunki: 1) choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W przypadku J. G., mimo wykazanego wieloletniego narażenia zawodowego na ww. czynnik szkodliwy brak jest klinicznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ponieważ placówki służby zdrowia (I i II stopnia) upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych były zgodne co do faktu, iż brak medycznego rozpoznania pylicy płuc (poz. 3 pkt. 2 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozp. RM) wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Podstawą do rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie w obrazie radiologicznym klatki piersiowej zacienień okrągłych o odpowiedniej lokalizacji i zagęszczeniu, których u odwołującego się aktualnie nie wykazano. Organ II instancji stwierdził, że wydane w sprawie orzeczenia lekarskie spełniają cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu. Podkreślił, że decyzja została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy na skutek uznania za wystarczające orzeczeń D.W.O.M.P. w W. i Instytutu M. P. i Z. Ś. w S., pomimo, iż Instytut w S. sporządził orzeczenie lekarskie z dnia [...] zaocznie. Skarżący podkreślił ponadto iż zapadłe orzeczenia oparto wyłącznie na oględzinach dotychczasowej dokumentacji lekarskiej. Dodał, iż decyzja narusza jego prawo do rzetelnego i wszechstronnego zbadania sprawy. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne ( art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy państwowej inspekcji sanitarnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego ( lit. "b"), a także wydanego bez zachowania innych reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że kontrolowana decyzja uchybia prawu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu. Nie budzi wątpliwości, że kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte, zgodne z przepisami proceduralnym, ustalenie stanu faktycznego, tylko bowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym możliwe jest określenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania oraz właściwe zastosowanie norm prawa materialnego. Postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u J. G. zostało wszczęte już w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 zwanego w dalszej części uzasadnienia w skrócie rozp. RM). Tak więc przepisy zawarte w tym akcie prawnym znajdują zastosowanie w tej sprawie. Według § 2 ust. 1 rozp. RM, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z pozycją 3 pkt 2 wykazu chorób zawodowych ( stanowiącego załącznik do rozp. RM), do chorób tych zalicza się także pylicę płuc w tym pylicę górników węgla kamiennego, przy czym nie określa się okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. W tej sprawie, której przedmiotem było stwierdzenie (bądź wykluczenie) występowania choroby zawodowej w postaci pylicy płuc: pylicy górników kopalń węgla, należało ustalić: czy schorzenie na które cierpi J. G. mieści się w wykazie chorób zawodowych (innymi słowy czy J. G. jest chory na pylicę górników kopalń węgla), oraz czy choroba ta została wywołana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Ustalenia stanu faktycznego w podanym, istotnym dla sprawy zakresie muszą być dokonane zgodnie z przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 7 k.p.a., który wyraża między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. , jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności , dowodem mogą być opinie biegłych czy dokumenty medyczne. Organ orzekający winien jest podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego Przy podejmowaniu powyższych czynności winien mieć również na uwadze treść art. 9 k.p.a., zgodnie z którym obowiązany jest informować stronę o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa procesowego, których realizacja będzie miała wpływ na wynik sprawy. Organ obowiązany jest do czuwania aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, w tym celu powinien udzielać jej niezbędnych wskazówek i wyjaśnień. Zgodnie z zasadą ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), stronie przysługuje prawo żądania przeprowadzenia dowodu. Powyższe uprawnienie strony ma podstawowe znaczenia dla obrony interesu prawnego, gdyż stanowi o czynnym udziale strony w ustaleniu stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania. Po myśli art. 78 § 1 k.p.a. skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu jest uzależniona jedynie od spełnienia przesłanki, iż przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Natomiast oczywistym jest, że zgłoszone przez stronę żądanie przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany rozpatrzyć i ocenić, nawet jeżeli wpłynęło po zamknięciu postępowania dowodowego bowiem podstawowym zadaniem organu jest dokładne ustalenie stanu faktycznego, a dla realizacji tego obowiązku ma znaczenie rozpatrzenie dowodów żądanych przez stronę. (zob. K.p.a. Komentarz, 6 wydanie, wydawnictwo C.H. Beck, B. Adamiak, J Borkowski, str. 399) Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, iż organ II instancji uchybił powołanym regułom postępowania. Skarżący w odwołaniu od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyraźnie ponownie domagał się kolejnego badania go z jego udziałem, uzasadniając swoje żądanie faktem , iż I.M. P.i Z. Ś. w S. wzywał go na przeprowadzenie badań, a więc ponowne badania jego osoby były konieczne. Natomiast Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w uzasadnieniu swojej decyzji w żaden sposób niej odniósł się do żądania odwołującego, wywiódł jedynie, co nie znajdowało oparcia w materiale dowodowym sprawy, iż J. G. w odwołaniu wnosił nie był badany, pomimo, stawienia się w Instytucie. Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla sprawy bowiem, co wynika z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzje organów obu instancji zostały oparte wyłącznie na orzeczeniach lekarskich. Natomiast opinia lekarska placówki II stopnia orzeczniczego była sporządzona zaocznie, oparła się więc jedynie o badania w tym zdjęcie rtg klatki piersiowej skarżącego wykonane w D.W.O.M.P.Oddział w W., którego to ośrodka opinia była również kwestionowana przez J. G. W oparciu o literaturę przedmiotu można stwierdzić, iż podstawową metodą rozpoznania klinicznego pylicy jest badanie radiologiczne (zob. Choroby zawodowe, Kazimierz Marek, wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa 2001 r. str. 60) Jednak dla prawidłowego obrazu konieczne jest wykonanie zdjęcia pełnowymiarowego w określonej pozycji. Nadto wartość diagnostyczna badania zależy zarówno od prawidłowej techniki wykonania zdjęcia jak i od poprawnego jego odczytu. Natomiast ani w orzeczeniu sporządzonym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia, ani w orzeczeniu wydanym przez Instytut w S. nie ma opisu ( co do sposobu wykonania) zdjęcia klatki piersiowej skarżącego z dnia 2 lutego 2007 r. Opis ten z pewnością pozwoliłby na dokonanie prawidłowej oceny przez organy inspekcji sanitarnej tych opinii jako dowodów . W tym miejscu należy podkreślić, iż rekomendowana przez Światową Organizację Zdrowia przy badaniu czynności płuc w chorobach zawodowych układu oddechowego jest spirometria. Bezspornym jest, iż w tej sprawie , w badaniu przeprowadzonym przez jednostkę orzeczniczą I stopnia spirometria była badaniem wykonanym nieprawidłowo, wynik tego badania był trudny do oceny. Ze względu na fakt, ze opinia Instytutu w S. wykonana była bez udziału J. G. musiała się ona opierać na tym nieprawidłowo wykonanym badaniu. Natomiast żadna z jednostek orzeczniczych nie odniosła się do faktu, źle wykonanego badania : co było przyczyną takiego wyniku i jaki to miało wpływ na wynik końcowy opinii. Powyższe orzeczenia wydane były przez upoważnione do tego placówki służby zdrowia, o których mowa § 5 ust. 1 i 2 rozp. RM . Tego rodzaju orzeczenia lekarskie mają walor opinii biegłych , o których mowa w art. 84 § 1 k.p.a. i stanowią dowód w rozumieniu art. 75 §1 k.p.a.. Dowód ten jak każdy inny , podlega jednak ocenie organu orzekającego, stosownie do art. 80 k.p.a. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie powinny być jednoznaczne w swej treści i nie budzące wątpliwości , aby mogły zostać uznane za miarodajne. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze. Już w wyroku z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Wr 1200/98 (LEX Nr 45833) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, ze organ nie może oprzeć swojego rozstrzygnięcia na opinii lakonicznej, niezawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Dysponując taka opinią, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia w kierunku przez siebie wskazanym. Takie właśnie kroki podjął Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w niniejszej sprawie prosząc I. M. P. i Z. Ś. w S. o szersze uzasadnienie opinii lekarskiej z podaniem obrazu klinicznego charakterystycznego dla pylicy górników i opisu zmian na zdjęciu rtg klatki piersiowej J. G. według klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowego Biura Pracy. Tym samym organ II instancji przyznał, wbrew temu co twierdził Państwowy Powiatowy Inspektor Pracy, że orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut w S. w dniu [...] nie jest opinią, która wszechstronnie uzasadnia i wyjaśnia swoje stanowisko w sprawie, innymi słowy nie jest opinią która może stanowić podstawę do wydania stosownej decyzji, a w tej sprawie istnieją wątpliwości. Organ II instancji wykazał się jednak daleko idącą niekonsekwencją z jednej bowiem strony zwrócił się do Instytutu o szersze uzasadnienie sporządzonej opinii, a z drugiej gdy nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi wydał zaskarżoną decyzję. W takiej sytuacji organ powinien ponownie wezwać o uzupełnienie opinii we wskazanym przez siebie kierunku bądź zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia, ewentualnie przychylić się do wniosku J. G. o przeprowadzenie kolejnego badania z jego udziałem, jednocześnie wyjaśniając mu, iż tylko wskazane placówki mogą przeprowadzić takie badanie i z tego powodu nie jest możliwe skierowanie go na badania w powiecie w. Wyraźnie bowiem widać z pism skarżącego ([...]) i treści odwołania , że zna on na tyle regulacji prawnych aby mieć tego świadomość. Specyficzny tryb stwierdzenia choroby zawodowej nie oznacza, że organ jest bezwzględnie związany orzeczeniem placówki medycznej uprawnionej do rozpoznania choroby. Przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadziłoby do tego, iż organy inspekcji sanitarnej, do właściwości których należy wydawanie w tego typu sprawach końcowych rozstrzygnięć, podejmowałyby stosowne decyzje tylko formalnie, uznając się związanymi jakimikolwiek orzeczeniem jednostki medycznej, nawet takim, w treści którego przesądzono o istnieniu (lub braku) choroby zawodowej wyłącznie w sposób arbitralny, bez jasnego zrozumiałego, logicznego i poddającego się kontroli organów i sądów administracyjnych uzasadnienia. Należy jeszcze raz podkreślić, iż każde orzeczenie medycznej jednostki właściwej do rozpoznania choroby zawodowej jest poddane w pełni swobodnej ocenie organu orzekającego, który w uzasadnieniu swojej decyzji powinien wykazać dlaczego ten dowód przyjął za wiarygodny. W ramach tej oceny organ administracji ma prawo i obowiązek dokonać oceny tego orzeczenia z punktu widzenia jego wiarygodności i albo uznać podane w nim okoliczności za udowodnione lub też stwierdzić, ze orzeczenie zawiera braki nie pozwalające przyjąć go jako dowód w sprawie, co powinno następnie znaleźć wyraz w decyzji. (por. wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III S.A./Wr 427/06 niepubl.) Dodatkowo pokreślenia wymaga fakt, że organ administracji nie odniósł się w żaden sposób do przedłożonego do akt pisemnego pełnomocnictwa ustanawiającego pełnomocnika w sprawie w osobie córki skarżącego. Należałoby zdaniem Sądu wyjaśnić charakter, zakres udzielonego pełnomocnictwa, czy miało ono charakter ogólny na co wskazywałaby treść, czy nie. Jeżeli pełnomocnictwo to obejmowało swoim zakresem reprezentowanie strony przed organem odwoławczym to należało doręczyć pełnomocnikowi decyzję II instancji. Pominięcie pełnomocnika w czynnościach procesowych mających miejsce przed organem odwoławczym, w szczególności wyrażającym się przez niedoręczenie decyzji tego organu uznaje się ( w oparciu o orzecznictwo i literaturę przedmiotu) za jednoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym. To prowadzi do naruszenia zasady ujętej w art. 10 § 1 k.p.a., a w konsekwencji stanowić mogłoby podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r. , sygn. akt I SA/Wr 2034/97, LEX Nr 43050) Przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy konieczne będzie prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, poprzedzone zgromadzeniem całego dostępnego materiału dowodowego i jego swobodną oceną. Skoro postępowanie sądowe wykazało dopuszczenie się przez organy administracji uchybień, polegających przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( co pociągnęło za sobą naruszenie kolejnych zasad postępowania) , które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tak więc stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 7, 9, 77 §1, 78, 80 k.p.a. należało orzec jak w punkcie I wyroku. Klauzula zawarta w punkcie II wynika zaś z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu 152 p.p.s.a.