III SA/Wr 955/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 lipca 2020 r., nr 430000/71/219462/2020/ZPWWO, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za kwiecień 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 29 września 2020 r. skarżąca M. C. (dalej również: strona skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z 10 lipca 2020 r. W odpowiedzi organ, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu ubezpieczeniowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, decyzją z 10 lipca 2020 r. organ umorzył postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku z 3 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. Skarżąca złożyła 24 lipca 2020 r. (data na stemplu pocztowym) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do organu wpłynął 27 lipca 2020 r. Decyzją z 7 września 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję z 10 lipca 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie wniosku z 3 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za kwiecień 2020 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 1 grudnia 2021 r. skarżąca została pouczona, że zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlega tylko decyzja z 7 września 2020 r. (430000/71/219462/2020/ZPWWO/UTRZ) wydana przez organ po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca została wezwana do udzielenie odpowiedzi w terminie 7 dni, czy przedmiotem skargi jest decyzja z 7 września 2020 r., czy decyzja organu z 10 lipca 2020 r. (430000/71/219462/2020/ZPWWO), którą wskazała w skardze. Sąd jednocześnie pouczył skarżącą, że na decyzję I instancji (w tym przypadku decyzję organu z 10 lipca 2020 r.) skarga nie przysługuje. Skarżąca nie podjęła przesyłki z wezwaniem. Po zwrocie przesyłki do nadawcy-tutejszego Sądu została ona pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 13 stycznia 2022 r. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej: k.p.a.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jeżeli więc na etapie postępowania administracyjnego strona wykorzysta swoje uprawnienie zawarte w art. 127 § 3 k.p.a. bądź w art. 52 § 3 p.p.s.a. i złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to wówczas – na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. – zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3129/19). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w skardze strona skarżąca wskazała decyzję z 10 lipca 2020 r., nr 430000/71/219462/2020/ZPWWO, wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku z 3 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r., czyli decyzję, od której w toku postępowania administracyjnego wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ ponownie tę sprawę rozpatrzył, kończąc postępowanie decyzją z 7 września 2020 r., nr 430000/71/219462/2020/ZPWWO/UTRZ. Skarżąca została pouczona w toku postępowania sądowoadministracyjnego, że na decyzję I instancji skarga nie przysługuje oraz że zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podlega decyzja z 7 września 2020 r. Skarżąca została wezwana do udzielenia odpowiedzi, czy przedmiotem jej skargi jest decyzja z 7 września 2020 r., czy decyzja z 10 lipca 2020 r. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. W związku z tym, że w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga do sądu administracyjnego przysługiwała stronie od decyzji z dnia 7 września 2020 r. W konsekwencji skarga na decyzję z 10 lipca 2020 r. podlegała odrzuceniu. Ze względu na powyższe skargę, jako niedopuszczalną, Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. art. 52 § 1 p.p.s.a.