III SA/Wr 980/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M. W. oraz A Sp. z.o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Pismami z dnia [...] r. profesjonalny pełnomocnik obu skarżących stron wniósł dwie, osobne skargi (zarejestrowane pierwotnie pod sygnaturami: III SA/ Wr [...] oraz III SA/Wr [...]) na postanowienie opisane w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia. W dniu [...] r. zarządzono połączenie obu tych spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod obecną sygnaturą. W obu skargach, o których mowa, wnioskowano o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji" (nie precyzując, o jaki akt chodzi autorowi skargi). Dopiero na wezwanie Sądu pełnomocnik stron wskazał (w piśmie datowanym na dzień [...] r.), że wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji "Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., Nr [...]", w której nałożona została na skarżących kara pieniężna z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu wniosków o wstrzymanie wykonania tej decyzji wywodzono przede wszystkim, że jest ona w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożona została kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), wobec czego przepisy te nie mogą być stosowane do podmiotów będących adresatami decyzji. Starano się ponadto wykazać, że ewentualna odmowa wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa, spowoduje u obu skarżących stron negatywne konsekwencje wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zaakcentowania wymaga dodatkowo fakt, iż w przepisie tym prawodawca przewidział rozszerzenie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (co zaskarżony akt). Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. będą objęte akty administracyjne wydane w pierwszej instancji oraz akty administracyjne, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym lub w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przed-miotową (vide: R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 340). Podobne zapatrywanie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2012 r (II FZ 441/12) stwierdzając: iż "(...) zwrot: w granicach tej samej sprawy należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga." Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" oraz "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. Dlatego też, zakresem art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem analizowanego zwrotu normatywnego opowiedział się (pośrednio) NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego w "granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w uję-ciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. W odniesieniu do rozumienia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej sprawy w ujęciu materialnym w orzecznictwie i doktrynie wyrażany jest pogląd, wedle którego, tożsamość elementów podmiotowych – to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, natomiast tożsamość przedmiotowa – to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. (por. uchwała 7 sędziów NSA – FPS 12/99). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wypada stwierdzić, że Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego (celowe podkreślenie Sądu) aktu lub czynności. W rozpoznawanym przypadku sformułowane w obu skargach wnioski o wstrzymanie wykonania dotyczyły jednak nie zaskarżonych postanowień (o odmowie wstrzymania), lecz decyzji, która nie była przedmiotem skargi, w której wniosek zawarto. Konieczne stało się więc rozważenie czy decyzja, wobec której wniesiono o wstrzymanie jej wykonania, mieści się w dyspozycji art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. Kwestię, czy decyzja, o której mowa, mieści się w granicach tej samej sprawy, należało (w ślad za wcześniejszymi rozważaniami) rozstrzygnąć negatywnie. Przedmiotem skargi uczyniono przecież postanowienia odmawiające – na etapie postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności – wstrzymania decyzji, której nieważność miałaby być (ewentualnie, co wymaga dobitnego zaakcentowania) wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego ostatecznego i prawomocnego w zwykłym toku instancyjnej weryfikacji. Natomiast przedmiotem decyzja, której wniosek dotyczy, jest kara pieniężna wymierzona z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Obie sprawy – odmowa wstrzymania skarżona w przez strony oraz sprawa zakończona ostateczną i prawomocną decyzją nakładającą karę pieniężną – pozostają co prawda ze sobą w związku podmiotowym i chronologicz-nym, jednak odrębność zakresów przedmiotowych nie pozwala uznać, że stanowią one tę samą sprawę w ujęciu materialnym. W konsekwencji, wnioski obu skarżących podmiotów o wstrzymanie wykonania wielokrotnie wymienianej decyzji należało oddalić, bez potrzeby analizowania, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 63 § 3 p.p.s.a.