III SAB/Wr 1360/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi: O. D.reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych – R.D., N.H. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w sprawie wydania zezwolenie na pobyt czasowy: I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku Strony skarżącej; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz Strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie: [...]zł ([...]złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz Strony skarżącej kwotę [...]zł ([...]złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi O.D. (dalej jako: Strona, Skarżący), reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych R.D.i N.H. jest przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. (dalej również jako: Organ) postępowania w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10 listopada 2017 r. reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych Skarżący, złożył w Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Pismem z 24 stycznia 2017 r. zwrócono się do Organu z prośbą o informację o stanie sprawy, udzielenie wglądu w akta oraz możliwość umieszczenia stempla w paszporcie. Następnie, pismem z 3 lipca 2018 r., po raz kolejny zwrócono się z prośbą o udzielenie informacji o stanie sprawy i o możliwości umieszczenia stempla w paszporcie. Wskazano, że w przypadku nieudzielenia przez Organ stosownych informacji, pismo potraktować należy jako ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z 17 lipca 2018 r. Organ poinformował, że przewidywany termin zakończenia postępowania wyznacza na dzień 17 października 2018 r. Ponadto, wezwano do przedłożenia aktu urodzenia Strony wraz z tłumaczeniem przysięgłym, potwierdzenia posiadania przez małoletniego ubezpieczenia zdrowotnego, decyzji pobytowej R.D. potwierdzającej cel pobytowy małoletniego, oświadczenia R.D. o ilości osób pozostających na jego utrzymaniu, dokumentów potwierdzających posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu, które jest wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu oraz do złożenia dokumentów potwierdzających zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 20 lipca 2018 r. Organ przekazał ponaglenie Strony Urzędowi do Spraw Cudzoziemców w W. W odpowiedzi na wezwanie Organu, pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. przedłożono szereg dokumentów i oświadczeń. Następnie, pismem z dnia 17 października 2018 r. wniesiono o niezwłoczne wydanie decyzji w sprawie wskazując, że w sprawie przedłożono wszelkie dokumenty potrzebne do merytorycznego zakończenia postępowania. W dniu 27 czerwca 2019 r. do Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. wpłynęła skarga na przewlekłość postępowania w sprawie z wniosku Strony. Pismem z 16 października 2019 r. przesłano Organowi decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz umowę o pracę R. D., a także wniesiono o niezwłoczne wydanie decyzji w sprawie. Podniesiono, że od złożenia wniosku Organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, zaś sama Strona oczekuje na jej rozstrzygnięcie już dwa lata. Pismem z 26 czerwca 2019 r. Strona wniosła kolejne ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie wskazując, że pomimo wielokrotnych prób ustalenia stanu sprawy oraz wezwań do podjęcia czynności i wydania decyzji, pisma pełnomocnika pozostały bez odpowiedzi. W sprawie nie zostały podjęte żadne czynności, pomimo uzupełnienia wniosku przez Stronę. Pismem z 28 października 2019 r. Strona wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zarzucając Organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej jako: "k.p.a.", poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Strona wniosła o: 1) zobowiązanie Organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od doręczenia akt Organowi; 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) zasądzenie sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od dnia złożenia wniosku w sprawie, Organ przez osiem miesięcy nie podejmował żadnej czynności. Z tego powodu pełnomocnik reprezentujący Stronę zwrócił się o podjęcie stosownych czynności zmierzających do zakończenia postępowania. Pomimo uzupełnienia braków formalnych, o które Organ wzywał w toku postępowania, sprawa nadal nie została zakończona. Pomimo wielokrotnych próśb o udzielenie informacji, ponagleń, a nawet skargi na przewlekłość, nie podjęto czynności w sprawie. Organ zaniechał w szczególności odpowiednich czynności informacyjnych. Pełnomocnik podkreślił, że postępowanie w sprawie trwa dwa lata co oznacza, że Organ przekroczył maksymalne terminy załatwienia sprawy. Ponadto, pozbawił Stronę prawa do informacji oraz możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Uzasadniając wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej pełnomocnik wskazał, że przedłużające się postępowanie narusza dobra osobiste Skarżącego tj. prawo do zamieszkana, swobodę poruszania się w granicach terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i poza nim oraz legitymowania się dokumentami potwierdzającymi fakt legalnego pobytu w Polsce. Brak zezwolenia wpływa negatywnie na życie całej rodziny Skarżącego. Ponadto, małoletnia Strona nie może korzystać z wyjazdów na szkolne wycieczki poza granice Polski (z tego powodu nie wziął udziału w wycieczce do C.). Ponadto, wobec braku zezwolenia, ponoszone są koszty wyrobienia wizy dla Skarżącego, a Jego rodzina, w związku z niewydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, przez ponad dwa lata żyje w stanie niepewności i stresie. W odpowiedzi na skargę z 27 listopada 2019 r., Organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do kwestii zaistniałej przewlekłości podniósł, że sposób prowadzenia sprawy nie wynika ze złej woli pracowników Organu, ale jest skutkiem konieczności równoczesnego prowadzenia postępowań w wielu sprawach z wniosków cudzoziemców, odpływem pracowników merytorycznych i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych. Zdaniem Organu, w sprawie nie zaistniała przewlekłość postępowania o charakterze rażącego naruszenia prawa. Zakwestionował również zasadność przyznania na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej wskazując, że suma niniejsza powinna być przyznawana wyłącznie w przypadkach uzasadnionych drastycznymi i ewidentnie zawinionymi okolicznościami, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Pismem z 26 listopada 2019 r. Organ wezwał Stronę do złożenia dokumentów potwierdzających, że Strona ma zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktualnego potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 17 stycznia 2020 r. Pismem z dnia 26 listopada 2019 r. Organ przekazał ponaglenie strony z dnia 26 czerwca 2019 r. Urzędowi do Spraw Cudzoziemców w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest oczywiście uzasadniona, bowiem Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku Strony, a przewlekłość ma charakter rażący. Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie przed Wojewodą Dolnośląskim, toczyło się na podstawie przepisów k.p.a., stąd też w kontekście przewlekłości, ocenie podlegać musi zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić więc należy, że zgodnie z art. 12 k.p.a. organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Samo pojęcie przewlekłości zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem (sytuacją) niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (vide: wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 69/15 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 7/16, i sygn. III SAB/Wr 5/17, CBOSA). Nadto w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Tym samym, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samej strony skarżącej i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla strony skarżącej. W efekcie w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Przyczyną przedłużającego się postępowania, ale nie jego przewlekłości w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., może być też ujawnianie się w toku postępowania dowodowego kolejnych dowodów, nieznanych organowi na początku postępowania. Od organów administracji nie można wymagać, aby wszczynając postępowanie posiadały pełen plan postępowania dowodowego i w toku sprawy już go nie rozszerzały. W sprawach skomplikowanych pod względem dowodowym, sam czas trwania postępowania nie może świadczyć o jego przewlekłości (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Ke 57/16, CBOSA). Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest szybkość. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustaleniem wzajemnych zależności między zasadą legalizmu a zasadą szybkości postępowania zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 916/15, CBOSA), który podkreślił, że zasady te nie pozostają ze sobą w kolizji i należy je realizować w równym stopniu. Zasada szybkości postępowania nie niweczy zasady legalizmu, której prawidłowa realizacja nie zwalnia z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób sprawny, racjonalny i efektywny. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zapewnieniu stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w sprawie i wpływu na przebieg postępowania służą regulacje art. 35-37 k.p.a. Otóż, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że Organ przekroczył określony w art. 35 k.p.a. termin do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego daje podstawy do stwierdzenia, że od chwili złożenia przez Stronę skarżącą wniosku, tj. od dnia 10 listopada 2017 r. Organ aż do 17 lipca 2018 r., a zatem przez okres ośmiu miesięcy, nie podjął jakiejkolwiek czynności, zmierzającej do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku i pomimo przedłożenia stosownych dokumentów, Organ nie podjął żadnej czynności w sprawie. Od momentu złożenia wniosku do złożenia skargi w sprawie upłynął okres niemal dwóch lat i do tej pory w sprawie nie wydał rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga szczególnego podkreślenia, Organ całkowicie ignorował wielokrotne prośby Strony o udzielenie informacji o stanie sprawy, jej ponaglenia, skargi i żądanie wydania decyzji w sprawie. Powyższe stanowi, że postępowanie w sprawie Organ prowadził przewlekle, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził w pkt I sentencji wyroku, że Organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że na przestrzeni niemal dwóch lat organ administracji ograniczył się do wystosowania do Strony jednego wezwania do przedłożenia dokumentów. Przedstawione okoliczności dowodzą, że Sprawa strony – wyłączywszy okresy na dopełnienie przez nią wymogów formalnych i uzupełnienie materiału aktowego – była procedowana przez okres prawie dwóch lat, co ocenić trzeba jako rażąco przewlekłe. Przez okres rażąco przekraczający wyznaczony ustawowo czas na załatwienie sprawy, a wynikający z art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej nie podejmował żadnych czynności zmierzających do załatwienia wniosku Strony. Podkreślenia wymaga, że sprawa z wniosku Strony nie należy do skomplikowanych i wymagających podjęcia szeregu czynności dowodowych. Za szczególnie naganną należało również uznać bierność Organu, dotycząca obowiązku informowania Strony o stanie sprawy. Zwłoka w rozpoznaniu wniosku Strony nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Usprawiedliwieniem nierozpoznania wniosku Strony przez tak długi okres nie może być w żadnym wypadku sytuacja kadrowa Organu. Takiej przewlekłości nie może usprawiedliwiać również napływ dużej ilości wniosków. Przepis art. 149 § 1a p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek oceny czy w sprawie przewlekłość miała charakter kwalifikowany. Wypełniając ten obowiązek stwierdzić trzeba, że opisane fakty, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, nie pozostawiają wątpliwości, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. w CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15, wszystkie orzeczenia publ. w CBOSA). W kontekście opisanych kryteriów nie może budzić wątpliwości, że działanie Organu w tej sprawie, winno być kwalifikowane jako rażąco naruszające prawo. Nie sposób przy tym nie zauważyć, iż Organ nie zareagował nawet na ponaglenia Strony ani skargę wniesioną do Dyrektora Generalnego D. Urzędu Wojewódzkiego we W. na przewlekłość prowadzonego postępowania. Niewątpliwie tak długie prowadzenie postępowania jest nieakceptowane z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa, nosi przy tym znamiona oczywistości, które nie miało żadnego racjonalnego uzasadnienia mogącego usprawiedliwiać organ administracji publicznej. Kierując się zatem przedstawionymi kryteriami stopnia przewlekłości postępowania należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie, doszło do rażącego, przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd dostrzega, że na sprawność działania organu administracji publicznej niewątpliwie wpływa jego trudna sytuacja związana z ogromnym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta jest nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, gdy permanentnie dochodzi do rażącego naruszenia praw stron do szybkiego załatwienia jej sprawy. Z tych względów, Sąd orzekł jak w pkt II sentencji. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, ma ono bowiem służyć nie tylko zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej, ale przede wszystkim niejako wynagrodzić stronie wadliwe działanie tegoż organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd za uzasadnione uznał przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie 2.800 zł (słownie: dwa tysiące osiemset złotych) mając w szczególności na uwadze, iż sprawa dotyczy statusu małoletniego i na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku. Wobec okoliczności, iż Sąd nie ma informacji, by Wojewoda Dolnośląski dotychczas wydał rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Organ do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania przez Organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (punkt III sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).