III SAB/Wr 17/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2012 r., na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nieprzekazania odwołania, zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić zażalenie. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r., którym odmówiono sprostowania, wykładni i uzupełnienia postanowienia z dnia [...] r. odrzucającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Analiza przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym art. 194 p.p.s.a., prowadzi do wniosku, że ustawa ta nie przewiduje możliwości samodzielnego zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy uzupełnienia orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., II OZ 537/09, LEX nr 563597; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2007 r., II FSK 781/06, LEX nr 507621). W konsekwencji zatem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne.